ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਵਿਨਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ। ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਵੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰਤੋ ਯਯੌ ਸृਞ੍ਜਯਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸृਞ੍ਜਯੋ ਰਾਜਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਨਾਰਦਾਯ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੰਜਯ ਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰਿਹਾਰੇ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਮਣਕੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਰਾਜਾ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਵਤ੍ਸੇ ਵਤ੍ਸ ਇਤੀਰਿਤਮ੍
ਧੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਬੱਚੀਏ, ਬੱਚੀਏ' ਆਖ ਕੇ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਗੇਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਕ ਮਲਲੋਚਨੇ । ਅਹਂ ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤੋ ਮृਤਃ
'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਏਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਸੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਰਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਈ।'
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ । ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾऽਪ੍ਯਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਵਿਧੇਃ
ਪਿਉ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧੀ ਵੀ ਰੋਈ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਾਤਾ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਦੇਵਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਧਾਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਬੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਙ੍ਗੇ ਮਙ੍ਗਲਕਰ੍ਮਣਿ । ਦੇਵਾਨਪਿ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਦੁਂਦੁਭਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਡੰਕ ਵਜਾਇਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਾਧਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ। ਭਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ । ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਚ ਵਿਰਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇषੁ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਟ-ਵਿਰਖ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ ਨਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਬਾਲਕੋ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਆਪ ਆ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸृष੍ਟੇਃ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਯਸਾ ਯਥੈਵ ਪਞ੍ਚਹਾਯਨਃ । ਅਯੂਡੋऽਨੁਪਨੀਤਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸਂਧ੍ਯਾਵਿਹੀਨਕਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਜਿਹਾ, ਨਾ ਵਿਆਹਿਆ, ਨਾ ਉਪਨਯਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ।
ਕृष੍ਣੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪਤਿ ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੋ ਗੁਰੁਃ । ਅਨਨ੍ਤਕਾਲਕਲ੍ਪਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮਗ੍ਰਣੀਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਆਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਦਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚ ਸਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਗੁਰੂ, ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਂ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸਿਰ ਨਵਾ ਗਿਆ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਅਯੇ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਯੁਵਤੀਪਤੇਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਰਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਗਲਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਵ੍ਯਵਹਿਤਂ ਚਿਰਂ ਬਨ੍ਧਨਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤਾਲਾ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅੜਾਵਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਚ ਪਰਂ ਨਰਕਕਾਰਣਮ੍ । ਪੀਯੂषਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਗਰਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪਾਪੀ ਨਰਾਧਮਃ
ਇਹ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਮਾੜੇ ਤੇ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾऽऽਸ੍ਤੇ ਵਿषਯੇ ਮਨਃ । ਸ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਚਾਮृਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਂ ਭਜੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਭੋਗੇऽਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਿਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਾ । ਵਯਂ ਵਿਧਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿੱਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ—ਇਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਜਨ੍ਮ ਚ ।ਕਥਂ ਦਾਸੀਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਤਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਲਿਆ? ਤੂੰ ਦਾਸੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਤਪਸੇ ਭ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਯਜ ਮਯਾਮਯੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਤਪਸਾ ਭਜ ਮਾਧਵਮ੍
ਭਰਾ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਸ੍ਥਿਤੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਸ੍ਵੇਸ਼ੇ ਪਰੇ ਸ੍ਵਪਦਦਾਤਰਿ । ਵਿषਯੀ ਵਿषਯਾਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਾਯਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹਾਣ ਮਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾਰਾਤ੍ਸਾਰਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਮੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਲੈ—'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ', ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਰਸ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੇषੁ ਚ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ । ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈषੁ ਤਨ੍ਤ੍ਰੈषੁ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਮਨੁਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ, ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ । ਅਸਂਖ੍ਯਕਲ੍ਪ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾऽਹਂ ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਜੁਗਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਜਪ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦਦੌ ਦਸ੍ਮੈ ਪਰਂ ਮਨੁਮ੍ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਸ ਜਪਤਿ ਪੂਤਯਾ ਮਣਿਮਾਲਯਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਗੋਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।