ਤਾਸ੍ਵੇਕਾ ਚ ਸਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਆਰਾਧ੍ਯ ਚ ਵਰਂ ਲੇਭੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਨਾਰਦਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਰ ਮੰਗੀ—ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ।
ਸਾ ਚ ਸृਞ੍ਜਯਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣष੍ਠੀਵੀਸਹੋਦਰਾ । ਤਾਂ ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਾ ਕਥਂ ਵृਥਾ
ਉਹ ਸ੍ਰਿਞਜਯ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਸਵਰਣਸ਼ਠੀਵੀ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਫੋਕਟ ਜਾ ਸਕਦਾ?
ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀष੍ਵੇਵਂ ਕੋਮਲਾਂ ਕਮਲਾਕਲਾਮ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਭਗਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੀ, ਪਤੀ ਵਤੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕਾਮੁਕੀਂ ਕਮਨੀਯਾਂ ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍ । ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਲਿਖਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਰਸ ਭਰੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ?
ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਅਜੇ ਭੋਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਰਦਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਲਯਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾਇਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਸ੍ਰਿਞਜਯ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ ਅਹੋ ਸੂਤ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਿਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਸਰਸਂ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੁਣੀ? ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਅਣਸੁਣੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ?
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਵਾਹਂ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ । ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੇਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਮੂ(ਗੁ)ਢਰੁਪਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਵਾ ਸृਞ੍ਜਯਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਵਿਨਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ। ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਵੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰਤੋ ਯਯੌ ਸृਞ੍ਜਯਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸृਞ੍ਜਯੋ ਰਾਜਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਨਾਰਦਾਯ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੰਜਯ ਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰਿਹਾਰੇ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਮਣਕੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਰਾਜਾ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਵਤ੍ਸੇ ਵਤ੍ਸ ਇਤੀਰਿਤਮ੍
ਧੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਬੱਚੀਏ, ਬੱਚੀਏ' ਆਖ ਕੇ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਗੇਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਕ ਮਲਲੋਚਨੇ । ਅਹਂ ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤੋ ਮृਤਃ
'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਏਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਸੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਰਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਈ।'
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ । ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾऽਪ੍ਯਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਵਿਧੇਃ
ਪਿਉ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧੀ ਵੀ ਰੋਈ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਾਤਾ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਦੇਵਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਧਾਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਬੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਙ੍ਗੇ ਮਙ੍ਗਲਕਰ੍ਮਣਿ । ਦੇਵਾਨਪਿ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਦੁਂਦੁਭਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਡੰਕ ਵਜਾਇਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਾਧਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ। ਭਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਰਮ੍ਯੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ । ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਂ ਚ ਵਿਰਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇषੁ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਟ-ਵਿਰਖ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ ਨਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਬਾਲਕੋ ਯਥਾ
ਉਥੇ, ਨੰਗਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਆਪ ਆ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸृष੍ਟੇਃ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਯਸਾ ਯਥੈਵ ਪਞ੍ਚਹਾਯਨਃ । ਅਯੂਡੋऽਨੁਪਨੀਤਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸਂਧ੍ਯਾਵਿਹੀਨਕਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦਾ ਜਿਹਾ, ਨਾ ਵਿਆਹਿਆ, ਨਾ ਉਪਨਯਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ।
ਕृष੍ਣੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪਤਿ ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣੋ ਗੁਰੁਃ । ਅਨਨ੍ਤਕਾਲਕਲ੍ਪਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮਗ੍ਰਣੀਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਆਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਦਸ੍ਤਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਚ ਸਤਾਂ ਵਰਮ੍
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਗੁਰੂ, ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਮੌ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਂ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਸਿਰ ਨਵਾ ਗਿਆ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਅਯੇ ਭ੍ਰਾਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋषਿ ਕੁਸ਼ਲਂ ਯੁਵਤੀਪਤੇਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਰਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਏ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਔਰਤ ਤੇ ਮਰਦ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਗਲਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਵ੍ਯਵਹਿਤਂ ਚਿਰਂ ਬਨ੍ਧਨਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਤਾਲਾ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅੜਾਵਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਚ ਪਰਂ ਨਰਕਕਾਰਣਮ੍ । ਪੀਯੂषਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਗਰਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪਾਪੀ ਨਰਾਧਮਃ
ਇਹ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਮਾੜੇ ਤੇ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।