ਤੁਲਸੀਕਾਨਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਾਲਤੀਵਨਮ੍ । ਵਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਦਵਨਂ ਮਾਧਵੀਕਾਨਨਂ ਤਥਾ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕੁੰਦ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵੀ ਰੱਖ ਲਏ।
ਚਕਾਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਾਰਣ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ ਚਾਰੁਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਦਾ ਬਾਗ ਰਚਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਰਮ੍ਯਂ ਰਾਧਿਕਾਭਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਉਵਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਬੁਭੁਜੇ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਪੂਰ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਮਾਣਿਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਿਮਗ੍ਨੋ ਰਸਸਾਗਰੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਚ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗੋਲੋਕਾਰੋਹਣਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸੁਹਣਾ ਗੋਲੋਕ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨਾ ਹੋਇਆ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਗੋਲੋਕਾਰੋਹਣਂ ਨਾਮੈਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ 'ਗੋਲੋਕ ਚੜ੍ਹਾਈ' ਨਾਮਕ ਇਕ-ਸੌ ਉਣੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਰਸ਼ੇषਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕਿਮਪੂਰ੍ਵ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਮਿष੍ਟਦਮ੍
ਹੁਣ ਇਕ-ਸੌ ਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁ ਤਪਸ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁ ਯਾਮਿ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਵਬਰ੍ਹਣਗਨ੍ਧਰ੍ਦਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤ੍ਕਾਮਿਨੀਪਤਿਃ । ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਭਵਾਨਾਸੀਦਧੁਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਉਵਬਰਹਣ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।
ਤਾਸ੍ਵੇਕਾ ਚ ਸਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਆਰਾਧ੍ਯ ਚ ਵਰਂ ਲੇਭੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਨਾਰਦਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਰ ਮੰਗੀ—ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ।
ਸਾ ਚ ਸृਞ੍ਜਯਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣष੍ਠੀਵੀਸਹੋਦਰਾ । ਤਾਂ ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਾ ਕਥਂ ਵृਥਾ
ਉਹ ਸ੍ਰਿਞਜਯ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਸਵਰਣਸ਼ਠੀਵੀ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਫੋਕਟ ਜਾ ਸਕਦਾ?
ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀष੍ਵੇਵਂ ਕੋਮਲਾਂ ਕਮਲਾਕਲਾਮ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਭਗਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੀ, ਪਤੀ ਵਤੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕਾਮੁਕੀਂ ਕਮਨੀਯਾਂ ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍ । ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਲਿਖਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਰਸ ਭਰੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ?
ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਅਜੇ ਭੋਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਰਦਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਲਯਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾਇਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਸ੍ਰਿਞਜਯ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ ਅਹੋ ਸੂਤ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਿਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਸਰਸਂ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੁਣੀ? ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਅਣਸੁਣੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ?
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਵਾਹਂ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ । ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੇਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਮੂ(ਗੁ)ਢਰੁਪਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਵਾ ਸृਞ੍ਜਯਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਵਿਨਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ। ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਵੀ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰਤੋ ਯਯੌ ਸृਞ੍ਜਯਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸृਞ੍ਜਯੋ ਰਾਜਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਨਾਰਦਾਯ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੰਜਯ ਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਰਿਹਾਰੇ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਮਣਕੇ ਤੇ ਮੋਤੀ ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਵਾਜ ਮੁਤਾਬਕ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਰਾਜਾ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਵਤ੍ਸੇ ਵਤ੍ਸ ਇਤੀਰਿਤਮ੍
ਧੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਬੱਚੀਏ, ਬੱਚੀਏ' ਆਖ ਕੇ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਗੇਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਕ ਮਲਲੋਚਨੇ । ਅਹਂ ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜੀਵਿਤੋ ਮृਤਃ
'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਏਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਸੁੰਨ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਰਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਈ।'
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ । ਰੁਦਤੀਂ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸਾऽਪ੍ਯਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਵਿਧੇਃ
ਪਿਉ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧੀ ਵੀ ਰੋਈ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਾਤਾ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਚ ਦੇਵਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਧਾਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਬੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਙ੍ਗੇ ਮਙ੍ਗਲਕਰ੍ਮਣਿ । ਦੇਵਾਨਪਿ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਦੁਂਦੁਭਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਵੀ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਡੰਕ ਵਜਾਇਆ।
ਨਾਰਦਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਾਧਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਪਰ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ। ਭਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਟਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?