ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ ਪਞ੍ਚਧਾऽਹਂ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪਿਣੀ । ਕਲਾਕਲਾਂਸ਼ਯਾऽਹਂ ਚ ਦੇਵਪਤ੍ਨਯੋ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਵਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਬਣੀ; ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਘਰ-ਘਰ ਵਿਚ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਤਤ੍ਰਾऽਹਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ । ਗੋਵੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਰਾਸਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਪਰਿਤਃ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਗਵੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਦਾ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੁਸਕਰਾਏ; ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਗਣਂ ਤਥਾ । ਮਾਯਾਵਂਸ਼ੀਰਵਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸਦੀਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂਮਾਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਹਰਿਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਏ; ਦੁರ್ಗਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਧਾ ਗੋਪੀਗਣੈਃ ਸਹ । ਅਨੁਵ੍ਰਜਂ ਯਯੌ ਹृष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਧਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੀਪਮਾਯਾਨ੍ਤਮਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਸਤੀ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸਿਰਸਾ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤੀ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਦੁਂਦੁਭਿਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਗਮਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਡੋਲ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾਕਰਮ੍
ਵਿਰਜਾ ਦਰਿਆ ਲੰਘ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੌਰਨ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਸੌ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ; ਅਕਸ਼ਯ ਵਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੁਲਸੀਕਾਨਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮਾਲਤੀਵਨਮ੍ । ਵਾਮੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਦਵਨਂ ਮਾਧਵੀਕਾਨਨਂ ਤਥਾ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕੁੰਦ ਦੇ ਬਾਗ ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵੀ ਰੱਖ ਲਏ।
ਚਕਾਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਾਰਣ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਨਮ੍ । ਚਕਾਰ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ ਚਾਰੁਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਦਾ ਬਾਗ ਰਚਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਰਮ੍ਯਂ ਰਾਧਿਕਾਭਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਉਵਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਵਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮਹਿਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਬੁਭੁਜੇ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਪੂਰ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਮਾਣਿਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਿਮਗ੍ਨੋ ਰਸਸਾਗਰੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਚ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗੋਲੋਕਾਰੋਹਣਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸੁਹਣਾ ਗੋਲੋਕ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨਾ ਹੋਇਆ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਗੋਲੋਕਾਰੋਹਣਂ ਨਾਮੈਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ 'ਗੋਲੋਕ ਚੜ੍ਹਾਈ' ਨਾਮਕ ਇਕ-ਸੌ ਉਣੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਰਸ਼ੇषਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕਿਮਪੂਰ੍ਵ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਮਿष੍ਟਦਮ੍
ਹੁਣ ਇਕ-ਸੌ ਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਵੀ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁ ਤਪਸ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁ ਯਾਮਿ ਹਿਮਾਲਯਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਵਬਰ੍ਹਣਗਨ੍ਧਰ੍ਦਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤ੍ਕਾਮਿਨੀਪਤਿਃ । ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਭਵਾਨਾਸੀਦਧੁਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਕਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਉਵਬਰਹਣ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ।
ਤਾਸ੍ਵੇਕਾ ਚ ਸਤੀ ਰਮ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਆਰਾਧ੍ਯ ਚ ਵਰਂ ਲੇਭੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਨਾਰਦਂ ਪਤਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਰ ਮੰਗੀ—ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ।
ਸਾ ਚ ਸृਞ੍ਜਯਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣष੍ਠੀਵੀਸਹੋਦਰਾ । ਤਾਂ ਵਿਵਾਹਂ ਕੁਰੁष੍ਵੇਤਿ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਾ ਕਥਂ ਵृਥਾ
ਉਹ ਸ੍ਰਿਞਜਯ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਸਵਰਣਸ਼ਠੀਵੀ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਫੋਕਟ ਜਾ ਸਕਦਾ?
ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀष੍ਵੇਵਂ ਕੋਮਲਾਂ ਕਮਲਾਕਲਾਮ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਭਗਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ, ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੀ, ਪਤੀ ਵਤੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਹਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕਾਮੁਕੀਂ ਕਮਨੀਯਾਂ ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍ । ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਲਿਖਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਰਸ ਭਰੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਮ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨੂੰ ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕਦਾ?
ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਅਜੇ ਭੋਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਰਦਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਲਯਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦਾ ਦਿਲ ਘਬਰਾਇਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਸ੍ਰਿਞਜਯ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸ਼ੌਨਕ ਉਵਾਚ ਅਹੋ ਸੂਤ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਿਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਸਰਸਂ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੁਣੀ? ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਅਣਸੁਣੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ?
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਵਾਹਂ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ । ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੇਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਹਾਤਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਮੂ(ਗੁ)ਢਰੁਪਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟਾਵਾ ਸृਞ੍ਜਯਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।