ਪਾਤਞ੍ਜਲੋऽਪ੍ਯਨਨ੍ਤਂ ਚ ਵੇਦਾਃ ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਪਾਤੰਜਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵੇਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਯਂ ਗੋਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਸ਼ੋ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ । ਗੋਕੁਲੇ ਗੋਪਵੇषਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਹੀ ਗੋਲੋਕ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ; ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗੋਆਲੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਮ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਕृਨ੍ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਦਿਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਰਦ
ਜੇ ਕੋਈ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਨਾਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਕੁਮੁਦੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਕੁਮੁਦ ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ—
ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭੂषਿਤੋ ਵਨਮਾਲਯਾ । ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚ ਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਯੌ
ਕੌਸਤੁਭ ਮੋਤੀ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸਤੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠਨਾਥੇ ਚ ਰਾਧੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਚਕਾਰ ਵਂਸ਼ੀਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਪਰਮ੍
ਜਦ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪ ਵੰਸੀ ਦੀ ਧੁਨ ਚਲਾਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਅਚੇਤਨਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਿਨਾ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਭ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਭਗਵਤੀ ਸਰ੍ਵਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਵਿਸ਼ਣੁਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਸਗੁਣਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਾ ਚ ਪਰਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਜੋ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੂਰਤ ਹੈ; ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਏਕਾऽਹਂ ਰਾਧਿਕਾਰੂਪਾ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਰਾਸਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍ । ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਾऽਹਂ ਚ ਤਵ ਵਙਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੂੰ ਮੋਤੀ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਣ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਹਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਗਾਮਿਨੀ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਰੇਰਪਿ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਵਾਹਂ ਮਨਸਾ ਜਾਤਾ ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾ ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾऽਹਂ ਕਲਯਾ ਵਿਧਿਸਂਨਿਧੌ
ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ ਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤੈਜਃਸੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯੇ ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ । ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਕृਤ ਤਤ੍ਰ ਧृਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਯਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਵਲੀਲਯਾ । ਦੁਰ੍ਗ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁਰ੍ਗਾऽਹਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਵਧੇ
ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੈਤ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਮੈਂ ਦੁರ್ಗਾ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੁਰਗਾ ਵਜੋਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਚ ਰਕ੍ਤਬੀਜਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾ ਸਤੀ ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣੀ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ ਸਤੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਯੋਗੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾऽਹਂ ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਵਾ (ਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲਜਾ ਬਣੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਹਂ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਮਾਯਾऽਹਂ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂਮਾਇਆ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਵੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾऽਹਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ । ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵਾਸੋਸ਼੍ਚ ਜਨਨੀ ਰਾਧਿਕਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੈਂ, ਰਾਧਿਕਾ, ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਮਾਂ ਆਪ ਹਾਂ।
ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ ਪਞ੍ਚਧਾऽਹਂ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪਿਣੀ । ਕਲਾਕਲਾਂਸ਼ਯਾऽਹਂ ਚ ਦੇਵਪਤ੍ਨਯੋ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੰਜ ਵਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਬਣੀ; ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਘਰ-ਘਰ ਵਿਚ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਤਤ੍ਰਾऽਹਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾ । ਗੋਵੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਰਾਸਂ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਪਰਿਤਃ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਗਵੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਦਾ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹਾਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮੁਸਕਰਾਏ; ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਗਣਂ ਤਥਾ । ਮਾਯਾਵਂਸ਼ੀਰਵਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸਦੀਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂਮਾਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਹਰਿਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਏ; ਦੁರ್ಗਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਧਾ ਗੋਪੀਗਣੈਃ ਸਹ । ਅਨੁਵ੍ਰਜਂ ਯਯੌ ਹृष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਧਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੀਪਮਾਯਾਨ੍ਤਮਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਸਤੀ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸਿਰਸਾ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤੀ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਦੁਂਦੁਭਿਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਾਗਮਨੋਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਡੋਲ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾਕਰਮ੍
ਵਿਰਜਾ ਦਰਿਆ ਲੰਘ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਫੌਰਨ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕ੍ਸ਼ਯਵਟਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਸੌ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ; ਅਕਸ਼ਯ ਵਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।