ਸ਼ਤਕੋਟੀਨ੍ਦੁਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸ੍ਮਰਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਦਧਾਨਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਚੰਦਾਂ ਜਿਹੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਦੇਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਜੋਗੀ ਉਹਨੂੰ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਤੇ ਅਮਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰਮ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪਂ ਭਕ੍ਤਾ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਯਮ੍ । ਵੇਦਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਦ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਭਗਤ ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਉਹਨੂੰ ਸਦਾ ਦਾ, ਆਦਿ ਤੋਂ ਸੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪ੍ਰਭੂਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—
ਯਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਦੇਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਪ੍ਰਵਦੇਤ੍ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ੇषੋ ਵਦੇਦਨਨ੍ਤਂ ਯਂ ਨਵਧਾਰੂਪਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਰ੍ਕਾਣਾਮੇਵ षਣ੍ਣਾਂ ਚ षਡ੍ਵਿਧਂ ਰੂਪਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਨੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮੇਕਰੂਪਂ ਵੇਦਾਨਾਮੇਕਮੇਵ ਚ । ਪੁਰਾਣਾਨਾਮੇਕਰੂਪਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਵਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਵੇਦ ਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯੋऽਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਯਂ ਮਤਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਦੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈਸ਼ੇषਿਕਾਸ਼੍ਚਾऽऽਦ੍ਯਂ ਤਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਿਆਏ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਅਕਥ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵੈਸ਼ੇਸ਼ਿਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਦਿ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਾਂਖ੍ਯ ਵਦਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਮੀਮਾਂਸਾ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਵੇਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਸਾਂਖਿਆ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਜੋਤੀ ਰੂਪ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਮੀਮਾਂਸਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪਾਤਞ੍ਜਲੋऽਪ੍ਯਨਨ੍ਤਂ ਚ ਵੇਦਾਃ ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਪਾਤੰਜਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵੇਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਯਂ ਗੋਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਸ਼ੋ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ । ਗੋਕੁਲੇ ਗੋਪਵੇषਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਹੀ ਗੋਲੋਕ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ; ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗੋਆਲੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਮ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਕृਨ੍ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਦਿਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਰਦ
ਜੇ ਕੋਈ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਨਾਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਕੁਮੁਦੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਕੁਮੁਦ ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ—
ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭੂषਿਤੋ ਵਨਮਾਲਯਾ । ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚ ਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਯੌ
ਕੌਸਤੁਭ ਮੋਤੀ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸਤੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠਨਾਥੇ ਚ ਰਾਧੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਚਕਾਰ ਵਂਸ਼ੀਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਪਰਮ੍
ਜਦ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪ ਵੰਸੀ ਦੀ ਧੁਨ ਚਲਾਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਅਚੇਤਨਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਿਨਾ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਭ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਭਗਵਤੀ ਸਰ੍ਵਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਵਿਸ਼ਣੁਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਸਗੁਣਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਾ ਚ ਪਰਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਜੋ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੂਰਤ ਹੈ; ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਏਕਾऽਹਂ ਰਾਧਿਕਾਰੂਪਾ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਰਾਸਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍ । ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਾऽਹਂ ਚ ਤਵ ਵਙਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੂੰ ਮੋਤੀ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਣ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਰੂਪ ਹਾਂ।
ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਹਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਗਾਮਿਨੀ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਰੇਰਪਿ
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਵਾਹਂ ਮਨਸਾ ਜਾਤਾ ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾ ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾऽਹਂ ਕਲਯਾ ਵਿਧਿਸਂਨਿਧੌ
ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ ਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਕੋਲ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤੈਜਃਸੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯੇ ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ । ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਕृਤ ਤਤ੍ਰ ਧृਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਯਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚਾਵਲੀਲਯਾ । ਦੁਰ੍ਗ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁਰ੍ਗਾऽਹਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਵਧੇ
ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੈਤ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਮੈਂ ਦੁರ್ಗਾ ਵਜੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੁਰਗਾ ਵਜੋਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਮਾਰਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਕ੍ਤਬੀਜਂ ਚ ਰਕ੍ਤਬੀਜਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾ ਸਤੀ ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣੀ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੱਖ ਦੀ ਧੀ ਸਤੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਯੋਗੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾऽਹਂ ਤਵਾऽऽਜ੍ਞਯਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਵਾ (ਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੈਲਜਾ ਬਣੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਹਂ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਚ ਵੈष੍ਣਵੀ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਮਾਯਾऽਹਂ ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂਮਾਇਆ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਵੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾऽਹਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ । ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਵਾਸੋਸ਼੍ਚ ਜਨਨੀ ਰਾਧਿਕਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੈਂ, ਰਾਧਿਕਾ, ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਮਾਂ ਆਪ ਹਾਂ।