ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਸਨ੍ਤਿ ਪੂਤੇषੁ ਸਂਤਤਮ੍ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਪਾਦਰਜਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦ੍ਯਾਃ ਪੂਤਂ ਜਗਤ੍ਤਥਾ । ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੇ ਮਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰਾ ਉੱਛਿਸ਼ਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਤਦੁਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੂਤੋ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਃ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਲੇਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ । ਏਕਵਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇषੁ ਗਤੇषੁ ਚ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣਗੇ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰ ਇਕ ਹੀ ਜਾਤ ਬਚੇਗੀ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਕਲਿਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਕਲਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਵੇਗਾ; ਇਸੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਨਿਕਲੇਗਾ।
ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰੋਦਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਯਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼੍ਰੀਰੋਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਨਸਾ ਜਾਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਨੋਹਰਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਜਗਤ੍ਪਾਲਨਕਰ੍ਤਰਿ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਮੋਹਣੀ ਮਰਤੀਆਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਵੈਤਦੀਪ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਸਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਭੁਜੋ ਗੋਪਬਾਰਕਰੂਪਕਃ
ਸ਼ੁੱਧ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ।
ਨਪੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਸ਼੍ਰੀਵਂਸ਼ਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ
ਤਾਜ਼ੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਸ਼ਤਕੋਟੀਨ੍ਦੁਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸ੍ਮਰਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਦਧਾਨਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਃ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਸੌ ਕਰੋੜ ਚੰਦਾਂ ਜਿਹੀ ਸੋਹਣੀਤਾ ਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਰੂਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਦੇਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ; ਜੋਗੀ ਉਹਨੂੰ ਸਦਾ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਤੇ ਅਮਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰਮ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪਂ ਭਕ੍ਤਾ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਯਮ੍ । ਵੇਦਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਦ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਸ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਭਗਤ ਉਸ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਉਹਨੂੰ ਸਦਾ ਦਾ, ਆਦਿ ਤੋਂ ਸੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪ੍ਰਭੂਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—
ਯਮਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਦੇਤ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਪ੍ਰਵਦੇਤ੍ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—
ਸ਼ੇषੋ ਵਦੇਦਨਨ੍ਤਂ ਯਂ ਨਵਧਾਰੂਪਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਰ੍ਕਾਣਾਮੇਵ षਣ੍ਣਾਂ ਚ षਡ੍ਵਿਧਂ ਰੂਪਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਨੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਛੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮੇਕਰੂਪਂ ਵੇਦਾਨਾਮੇਕਮੇਵ ਚ । ਪੁਰਾਣਾਨਾਮੇਕਰੂਪਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਵਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਵੇਦ ਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਾਯੋऽਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਯਂ ਮਤਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਦੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈਸ਼ੇषਿਕਾਸ਼੍ਚਾऽऽਦ੍ਯਂ ਤਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਿਆਏ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਅਕਥ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਵੈਸ਼ੇਸ਼ਿਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਦਿ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਾਂਖ੍ਯ ਵਦਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਮੀਮਾਂਸਾ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਵੇਦਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਸਾਂਖਿਆ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇਵ ਨੂੰ ਜੋਤੀ ਰੂਪ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਮੀਮਾਂਸਕ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪਾਤਞ੍ਜਲੋऽਪ੍ਯਨਨ੍ਤਂ ਚ ਵੇਦਾਃ ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਪਾਤੰਜਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵੇਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਾਣ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਗਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸੋऽਯਂ ਗੋਲੋਕਨਾਥਸ਼੍ਚ ਰਾਧੇਸ਼ੋ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ । ਗੋਕੁਲੇ ਗੋਪਵੇषਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਹੀ ਗੋਲੋਕ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪਤੀ, ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ; ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਗੋਆਲੇ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯਨ੍ਨਾਮ ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਸਕृਨ੍ਨਾਰਾਯਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਦਿਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ੍ਨਾਤੋ ਭਵਤਿ ਨਾਰਦ
ਜੇ ਕੋਈ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਨਾਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਕੁਮੁਦੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਕੁਮੁਦ ਆਦਿ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ—
ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭੂषਿਤੋ ਵਨਮਾਲਯਾ । ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚ ਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਯੌ
ਕੌਸਤੁਭ ਮੋਤੀ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸਤੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠਨਾਥੇ ਚ ਰਾਧੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਚਕਾਰ ਵਂਸ਼ੀਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਪਰਮ੍
ਜਦ ਵੈਕੁੰਠ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪ ਵੰਸੀ ਦੀ ਧੁਨ ਚਲਾਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਦੇਵਗਣਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਅਚੇਤਨਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਿਨਾ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਭ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਭਗਵਤੀ ਸਰ੍ਵਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਵਿਸ਼ਣੁਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਸਗੁਣਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਾ ਚ ਪਰਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਜੋ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੂਰਤ ਹੈ; ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।