ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਨਮਾਲਯਾ । ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਧਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਪਦ੍ਮਾਦਿਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਨਭਯਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਦਦੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਆਦਿ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖਸ਼ੀ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰੁਦਤੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਧਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪਰਂ ਸ੍ਵਪਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਸ਼ੇषੇ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਕਾਮੇ ਵੈ ਵਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ
ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਸ਼ੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੀ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿੱਚ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਜੋ ਦੇਵੀ ਮਹਿਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤਰਿ
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਸਮਾ ਗਈ। ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਆਪ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਯਾ ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਸਾਂ ਚਾਪ੍ਯਂਸ਼ਰੁਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਏਵ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾ ਗਈਆਂ।
ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਸ਼੍ਯਪੇ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ
ਸਾਂਬ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਸਕੰਦ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਵਸੁਦੇਵ ਕਸ਼੍ਯਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਕੀ ਵੀ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਨ੍ਦਿਰਂ ਤ੍ਯਕਤ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਲਪਣੋਦਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰੁਰੋਦ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਤਥਾ । ਗੋਦਾਵਰੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੇਖਾ ਕਾਵੇਰੀ ਨਰ੍ਮਦਾ ਮੁਨੇ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪਦਮਾਵਤੀ, ਯਮੁਨਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਸਵਰਨਰੇਖਾ, ਕਾਵੇਰੀ ਤੇ ਨਰਮਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਸ਼ਰਾਵਤੀ ਬਾਹृਦਾ ਚ ਕृਤਮਾਲਾ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਾ । ਸਮਾਯਯੁਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਰਾਵਤੀ, ਬਾਹੁਦਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਦੇਵੀ ਰੁਦਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾऽਤਿਦੀਨਾ ਸਾ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੇਵੀ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਭਾਗੀਰਥਯੁਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਰਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਸਿ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਾ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਥ, ਪਿਆਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਲੇਃ ਪਞ੍ਚਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਿष੍ਠ ਭੂਤਲੇ । ਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਿਨੋ ਯਾਨਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਨਾਨਤ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੀਂ। ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਣਗੇ।
ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਦੇਵ ਹਿ ਜਾਹ੍ਨਵਿ
ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਜਾਹਨਵੀ, ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਾਨਿ ਯਤ੍ਰੈਵ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਵਧਾਨਮਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸਿ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਣ।
ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ਚੈਵ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ—ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵੈष੍ਣਵਾਲਿਙ੍ਗਨੇਨ ਚ । ਤृਣਾਨਿ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਾਨਿ ਦਹਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਾ ਯਥਾ
ਇਹੀ ਪਾਪ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾऽਪਿ ਵੈष੍ਣਵਾ ਲੋਕੇ ਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਨਵੀ ਵੀ,
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਸਨ੍ਤਿ ਪੂਤੇषੁ ਸਂਤਤਮ੍ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਪਾਦਰਜਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦ੍ਯਾਃ ਪੂਤਂ ਜਗਤ੍ਤਥਾ । ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੇ ਮਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰਾ ਉੱਛਿਸ਼ਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਤਦੁਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪੂਤੋ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪਾਵਕਃ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਲੇਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ । ਏਕਵਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੇषੁ ਗਤੇषੁ ਚ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣਗੇ; ਜਦ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰ ਇਕ ਹੀ ਜਾਤ ਬਚੇਗੀ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਕਲਿਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਜਦ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਕਲਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਵੇਗਾ; ਇਸੇ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਨਿਕਲੇਗਾ।
ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਰੋਦਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ । ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਯਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼੍ਰੀਰੋਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮਨਸਾ ਜਾਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਨੋਹਰਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਜਗਤ੍ਪਾਲਨਕਰ੍ਤਰਿ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਮੋਹਣੀ ਮਰਤੀਆਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਸ਼੍ਵੈਤਦੀਪ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਸਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਭੁਜੋ ਗੋਪਬਾਰਕਰੂਪਕਃ
ਸ਼ੁੱਧ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੋਪ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ।
ਨਪੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸ਼ੋਭਿਤਃ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਸ਼੍ਰੀਵਂਸ਼ਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ
ਤਾਜ਼ੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।