ਅਸ੍ਮਾਕਮੀਦृਸ਼ਂ ਨਾਥ ਸੁਦਿਨਂ ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਯਸ਼੍ਚੇਸ਼ਃ ਸ ਦृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਨਾਥ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਐਸਾ ਸੁਭਾਗਾ ਦਿਨ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਾਥ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਗੋਲੋਕਂ ਪੂਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ । ਤਾਮਨਾਥਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਬੇਸਾਹਰਾ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਵੇਦਾਃਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਤਮੇਵ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਜਿਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਤੇਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਚ ਗੋਪਾਲਾ ਯਯੁਰ੍ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪृਥਿਵੀ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਭੀਤਾ ਚਲਨ੍ਤਃ ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੋਆਲੇ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਤਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਤਃ । ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਕਦਮ੍ਬਮੂਲਸ੍ਥਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਧਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਧਿਕੇਸ਼ਵਰ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਰਕਾਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਯਾਦਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਚਿਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਮਿਭਿਃ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਸ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਦਮ੍ਬਮੂਲਸ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਖੜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਂ ਭੂषਿਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਨਮਾਲਯਾ । ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਧਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਪਦ੍ਮਾਦਿਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਨਭਯਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਦਦੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਆਦਿ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖਸ਼ੀ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰੁਦਤੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਧਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪਰਂ ਸ੍ਵਪਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਸ਼ੇषੇ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਕਾਮੇ ਵੈ ਵਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ
ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਸ਼ੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੀ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿੱਚ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਜੋ ਦੇਵੀ ਮਹਿਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤਰਿ
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਸਮਾ ਗਈ। ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਆਪ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਯਾ ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਸਾਂ ਚਾਪ੍ਯਂਸ਼ਰੁਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਏਵ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾ ਗਈਆਂ।
ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਸ਼੍ਯਪੇ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ
ਸਾਂਬ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਸਕੰਦ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਵਸੁਦੇਵ ਕਸ਼੍ਯਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਕੀ ਵੀ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਨ੍ਦਿਰਂ ਤ੍ਯਕਤ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਲਪਣੋਦਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰੁਰੋਦ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਤਥਾ । ਗੋਦਾਵਰੀ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੇਖਾ ਕਾਵੇਰੀ ਨਰ੍ਮਦਾ ਮੁਨੇ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਪਦਮਾਵਤੀ, ਯਮੁਨਾ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਸਵਰਨਰੇਖਾ, ਕਾਵੇਰੀ ਤੇ ਨਰਮਦਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ,
ਸ਼ਰਾਵਤੀ ਬਾਹृਦਾ ਚ ਕृਤਮਾਲਾ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਾ । ਸਮਾਯਯੁਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਰਾਵਤੀ, ਬਾਹੁਦਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਤਮਾਲਾ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਦੇਵੀ ਰੁਦਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾऽਤਿਦੀਨਾ ਸਾ ਵਿਰਹਜ੍ਵਰਕਾਤਰਾ
ਜਾਹਨਵੀ ਦੇਵੀ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਭਾਗੀਰਥਯੁਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਰਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਾਸਿ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਾ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਭਾਗੀਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਥ, ਪਿਆਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਲੇਃ ਪਞ੍ਚਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਿष੍ਠ ਭੂਤਲੇ । ਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਿਨੋ ਯਾਨਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਨਾਨਤ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੀਂ। ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਣਗੇ।
ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਦੇਵ ਹਿ ਜਾਹ੍ਨਵਿ
ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸੜ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਹੇ ਜਾਹਨਵੀ, ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਾਨਿ ਯਤ੍ਰੈਵ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾਵਧਾਨਮਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸਿ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਣ।
ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ਚੈਵ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ—even ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ—ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵੈष੍ਣਵਾਲਿਙ੍ਗਨੇਨ ਚ । ਤृਣਾਨਿ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਾਨਿ ਦਹਨ੍ਤਿ ਪਾਵਕਾ ਯਥਾ
ਇਹੀ ਪਾਪ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾऽਪਿ ਵੈष੍ਣਵਾ ਲੋਕੇ ਪਾਪਾਨਿ ਪਾਪਿਨਾਮਪਿ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵਿ
ਫਿਰ ਵੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਨਵੀ ਵੀ,