ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿਭੂਤਰ੍ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸृष੍ਟਿਰੂਪ ਨo
ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਰਜਸਾ ਧਨ੍ਯਾ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਾ ਤ੍ਵਯਿ ਗਤੇ ਹੇ ਨਾਥ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਧੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਗਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਮਾਂ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਾਸਿ ਰੁਦਤੀਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾਮ੍
ਇੱਕ ਸੌ ਪੱਚੀਹ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਛੱਡ ਕੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ । ਭੂਭਾਰਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਸ੍ਵਪਦਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਪਦਾਙ੍ਕਿਤਾ । ਵਯਂ ਚ ਮੁਨਯੋ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਧੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਧੰਨ ਹਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋ ਮੁਨੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਯਸ਼੍ਚੇਸ਼ਃ ਸੋऽਧੁਨਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਪੂਜਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਨਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਨਿ ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ । ਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਮਤੁਲਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਂ ਸਰ੍ਵਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਅਨੋਖਾ ਚਰਨ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤੋ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮੇਵ ਕਲਾਂਸ਼ਕਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੈਕਸ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕੂਰ੍ਮੇ ਮਸ਼ਕੋऽਹਂ ਗਜੇ ਯਥਾ
ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਮੱਖੀ ਵਰਗਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯਸ਼ੇषਾਃ ਕੂਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿषਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਾਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਤੇषਾਮੀਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵਾਨ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਕਛੂਏ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮੀਦृਸ਼ਂ ਨਾਥ ਸੁਦਿਨਂ ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਯਸ਼੍ਚੇਸ਼ਃ ਸ ਦृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਨਾਥ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਐਸਾ ਸੁਭਾਗਾ ਦਿਨ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਾਥ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਗੋਲੋਕਂ ਪੂਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ । ਤਾਮਨਾਥਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਬੇਸਾਹਰਾ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਵੇਦਾਃਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਤਮੇਵ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਜਿਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਤੇਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਚ ਗੋਪਾਲਾ ਯਯੁਰ੍ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪृਥਿਵੀ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਭੀਤਾ ਚਲਨ੍ਤਃ ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੋਆਲੇ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਤਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਤਃ । ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਕਦਮ੍ਬਮੂਲਸ੍ਥਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਧਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਧਿਕੇਸ਼ਵਰ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਰਕਾਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਯਾਦਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਚਿਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਮਿਭਿਃ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਸ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਦਮ੍ਬਮੂਲਸ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਖੜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਂ ਭੂषਿਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਨਮਾਲਯਾ । ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਧਾਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਪਦ੍ਮਾਦਿਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਨਭਯਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਦਦੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਆਦਿ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖਸ਼ੀ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਰੁਦਤੀਂ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ । ਵ੍ਯਾਧਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪਰਂ ਸ੍ਵਪਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਸ਼ੇषੇ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਕਾਮੇ ਵੈ ਵਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ
ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਸ਼ੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੀ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਿੱਚ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾ ਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਜੋ ਦੇਵੀ ਮਹਿਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤਰਿ
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਸਮਾ ਗਈ। ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਆਪ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ।
ਯਾ ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਸਾਂ ਚਾਪ੍ਯਂਸ਼ਰੁਪਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲੇ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਏਵ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਨ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾ ਗਈਆਂ।
ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਤੇਜਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਚ ਵਿਵੇਸ਼ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਸ਼੍ਯਪੇ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ
ਸਾਂਬ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤਾਕਤ ਸਕੰਦ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ। ਵਸੁਦੇਵ ਕਸ਼੍ਯਪ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਕੀ ਵੀ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਨ੍ਦਿਰਂ ਤ੍ਯਕਤ੍ਵਾ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਲਪਣੋਦਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰੁਰੋਦ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।