ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਹੇ ਗੋਪਗਣ ਹੇ ਬਨ੍ਧੋ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ । ਰਮਣਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਗਵਾਲਿਆਂ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੋ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰੋ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਸਤਤਂ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਤਥਾ ਜਗਾਮ ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚ ਭਵਃਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪ ਭਾਂਡੀਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਵੀ ਗਏ।
ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹੁਨਾਸ਼ਨਃ । ਕੁਬੇਰੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਪਵਨਸ਼੍ਚ ਯਮਸ੍ਤਥਾ
ਸੂਰਜ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ ਤੇ ਯਮ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ।
ਈਸ਼ਾਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ
ਈਸ਼ਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਅੱਠ ਵਸੂ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਮਨੂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚਾऽऽਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰਾऽऽਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਭੌ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਧਾਤਾ ਆਪ ਬੋਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਚ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹ । ਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪ ਪਰਮ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਜੋਤੀ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੁਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤ ਨਿਰਾਕਾਰ ਸਾਕਾਰ ਧ੍ਯਾਨਹੇਤੁਨਾ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯ ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਬਿਲਕੁਲ ਅਲਿਪਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਲਈ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ।
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇਸ਼ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਤੇ ਨo
ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ਼ ਪਦ੍ਮੇਸ਼ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ ਪਰਾਤ੍ਪਰ । ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸ਼ ਰਾਧੇਸ਼ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰ ਨo
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਦਮਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਦਿਭੂਤਰ੍ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸृष੍ਟਿਰੂਪ ਨo
ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਰਜਸਾ ਧਨ੍ਯਾ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਾ ਤ੍ਵਯਿ ਗਤੇ ਹੇ ਨਾਥ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਧੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਗਤਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਮਾਂ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਾਸਿ ਰੁਦਤੀਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਾਮ੍
ਇੱਕ ਸੌ ਪੱਚੀਹ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਛੱਡ ਕੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ । ਭੂਭਾਰਹਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਸ੍ਵਪਦਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਪਦਾਙ੍ਕਿਤਾ । ਵਯਂ ਚ ਮੁਨਯੋ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਧੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਧੰਨ ਹਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋ ਮੁਨੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਯਸ਼੍ਚੇਸ਼ਃ ਸੋऽਧੁਨਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਪੂਜਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਨਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਨਿ ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ । ਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਮਤੁਲਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਂ ਸਰ੍ਵਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਅਨੋਖਾ ਚਰਨ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਨਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤੋ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਨਾਹਮੇਵ ਕਲਾਂਸ਼ਕਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੈਕਸ੍ਥੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕੂਰ੍ਮੇ ਮਸ਼ਕੋऽਹਂ ਗਜੇ ਯਥਾ
ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਅਨੰਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਹਿੱਸਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਮੱਖੀ ਵਰਗਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯਸ਼ੇषਾਃ ਕੂਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿषਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਾਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਤੇषਾਮੀਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵਾਨ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਕਛੂਏ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮੀਦृਸ਼ਂ ਨਾਥ ਸੁਦਿਨਂ ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਯਸ਼੍ਚੇਸ਼ਃ ਸ ਦृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਹੇ ਨਾਥ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਐਸਾ ਸੁਭਾਗਾ ਦਿਨ ਕਦੋਂ ਆਵੇਗਾ? ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਾਥ ਪ੍ਰਯਾਸਿ ਗੋਲੋਕਂ ਪੂਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ । ਤਾਮਨਾਥਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਬੇਸਾਹਰਾ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਵੇਦਾਃਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਤਮੇਵ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਜਿਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਤੇਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਚ ਗੋਪਾਲਾ ਯਯੁਰ੍ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪृਥਿਵੀ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਭੀਤਾ ਚਲਨ੍ਤਃ ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਾਃ
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੋਆਲੇ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਤਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਤਃ । ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਕਦਮ੍ਬਮੂਲਸ੍ਥਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਧਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਧਿਕੇਸ਼ਵਰ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਰਕਾਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਯਾਦਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਚਿਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਮਿਭਿਃ ਸਹ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ । ਸ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਦਮ੍ਬਮੂਲਸ੍ਥਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਖੜੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਗਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਿਸ਼ੋਰਵਯਸਂ ਭੂषਿਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।