ਮਨੋਹਰੈਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਕੋਟਿਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਯਚਕ੍ਰਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਯਘੋਟਕਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਅਣਗਿਣਤ ਸੋਹਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਏ ਸਨ ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਚ ਗੋਪੀਕੋਟੀਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਹਸਾ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਰਥ ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਜ੍ਞਯਾ ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਧਾ ਕਲਾਵਤੀ ਦੇਵੀਧਨ੍ਯਾ ਚਾਯੋਨਿਸਂਭਵਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਧਾ, ਕਲਾਵਤੀ, ਧੰਨ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਜੋ ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਗੋਲੋਕਾਦ ਗਤਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚਾਯੋਨਿਸਂਭਵਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਨਸ਼੍ਵਰਾਣਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਯਯੌ ਰਾਧਾ ਸਾਰ੍ਘਂ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰਾਧਾ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੋਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਰਜਾਤੀਰ੍ਰ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਤਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਾਨਾਮਣਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਤਤੋ ਯਯੌ ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਸ ਨਚ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਚਲ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਯਵਟਮੂਰ੍ਧ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ । ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਖਾਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅਮਰ ਵਟ ਵਰਖ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸਨ।
ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣੈਃ ਫਲੌਘੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥੂਲੈਰਪਿ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਗੋਪੀਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜਂ ਸਾਦਰਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾ ਸਮਾਯਯੌ । ਅਵਰੁਙ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਧਾਂ ਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਾਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹੀਰਹਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਨ੍ਦਾ ਤਾਂ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪਾਦਸੇਵਨਤਤ੍ਪਰਾ । ਸਪ੍ਤਭਿਸ਼੍ਚ ਸਖੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਆਯਯੁਰ੍ਗੋਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਨਨ੍ਦਾਦਿਕਂ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯੈਤਦ੍ਰਾਧਾ ਵਾਸਂ ਪृਥਕਪृਥਕ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਉਹ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਈਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਨੰਦ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਧਾ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸਤੇ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਾ ਸਾ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਮਹਾਰਮ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਗੋਪਿਕਾ ਸਹ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਹਵੈਲੀ ਤੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚੱਲ ਪਈ।
_____________________________ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡ ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਦ੍ਧ ਨਾਰਦਨਾਰਾਯਣੋ ਸਂਵਾਦ ਭਾਂਡੀਰਵਨੇ ਵ੍ਰਜਜਨਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਨਨ੍ਦਂ ਬੋਧਯਤਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਲਿਦੋषਾਣਾਂ ਨਿਰੂਪਣਮ੍, ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਨਾਦ੍ਭੁਤਰਥੇਨ ਰਾਧਾਦਿਸਰ੍ਵਗੋਪੀਨਾਂ ਗੋਲੋਕੇ ਗਮਨਂ ਚ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਥੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ', 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ' ਖੰਡ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਭਾਂਡੀਰਵਨ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼, ਅਚਾਨਕ ਆਏ ਅਚੰਭੇ ਰਥ ਤੇ ਰਾਧਾ-ਆਦਿਕ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦਾ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਕੋਨਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਰੋਕ੍ਯਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਦ੍ਯੋ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।
ਉਵਾਸ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਗੋਪੈਰ੍ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਵਟਮੂਲਕੇ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੋਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵ ਗੋਕੁਲਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਪੰਜ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਗੋਕੁਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਅਰਕ੍ਸ਼ਕਂ ਚ ਵ੍ਯਸ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਯੋਗੇਨਾਮृਤਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਉਹਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦਾ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ, ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਵਿਖੰਡਤ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਜੋਗ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾ ਕੇ—
ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗੋਪੈਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਥਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਚੈਵ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
—ਉਹਨੇ ਫਿਰ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਬਣਾਇਆ।
ਗੋਕੁਲਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਨੀਤਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹਨੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਹੇ ਗੋਪਗਣ ਹੇ ਬਨ੍ਧੋ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ । ਰਮਣਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਗਵਾਲਿਆਂ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੋ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੋ; ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰੋ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਸਤਤਂ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਤਥਾ ਜਗਾਮ ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚ ਭਵਃਸ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਆਪ ਭਾਂਡੀਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਵੀ ਗਏ।
ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹੁਨਾਸ਼ਨਃ । ਕੁਬੇਰੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਪਵਨਸ਼੍ਚ ਯਮਸ੍ਤਥਾ
ਸੂਰਜ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ, ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ ਤੇ ਯਮ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ।
ਈਸ਼ਾਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ
ਈਸ਼ਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਅੱਠ ਵਸੂ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਮਨੂ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚਾऽऽਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰਾऽऽਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਭੌ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਧਾਤਾ ਆਪ ਬੋਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਚ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪ ਨਿਤ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹ । ਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪ ਪਰਮ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਜੋਤੀ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੁਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤ ਨਿਰਾਕਾਰ ਸਾਕਾਰ ਧ੍ਯਾਨਹੇਤੁਨਾ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯ ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਬਿਲਕੁਲ ਅਲਿਪਤ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਲਈ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ।
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇਸ਼ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਤੇ ਨo
ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ਼ ਪਦ੍ਮੇਸ਼ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼ ਪਰਾਤ੍ਪਰ । ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸ਼ ਰਾਧੇਸ਼ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰ ਨo
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਦਮਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।