ਪਤ੍ਯੌ ਕਰਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਾਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇषਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਸਤਤਂ ਜਾਰਸੇਵਨਤਤ੍ਪਰਾ। ਪ੍ਰਾਣਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗਤਿਸ਼੍ਚਾऽऽਤ੍ਮਾ ਕਲੌ ਜਾਰਸ਼੍ਚਯੌषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜੀ-ਸਵਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਾਰ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜਾਰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸੱਜਣ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਆਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੁਪ੍ਤਾ ਚਾਤਿਥਿਸੇਵਾ ਚ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਨਮ੍। ਪਿਤृਣਾਮਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਵੈष੍ਣਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵੇषੀ ਸਤਤਂ ਚ ਨਰੋ ਭਵੇਤ੍। ਵਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਮਰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਗੇ। ਚਾਰੋਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਖੱਬੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਕੁਸ਼ਂ ਗਙ੍ਗੋਦਕਂ ਤਥਾ। ਨਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਾਨਵੋ ਧੂਰ੍ਤੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਚਾਰਰਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਲਾਕ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ।
ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਕਮ੍। ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਬੀਜ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਯਿਨਮ੍। ਵੇਦਨਿਘ੍ਨਂ ਵਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ
ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਖੱਬੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੇਦ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਨਾਤਨੀ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਵਞ੍ਚਿਤਂ ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਮਮਾऽऽਜ੍ਞਯਾਭਗਵਤੀ ਜਗਤਾਂ ਚ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਵੇਗੀ। ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਹੈ।
ਕਲੇਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਦਰ੍ਚਾ ਭੁਵਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਦਰ੍ਧਾਨਿ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਗਙ੍ਗਾ ਭੁਵਨਪਾਵਨੀ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗੀ।
ਤੁਲਸੀ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਾਵਦ੍ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਨਿ ਤਾਵਦੇਵ ਮਹੀਤਲੇ
ਤੁਲਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਾਪ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪੁਰਾਣ—all ਇੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗੀ।
ਮਮ ਚੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਤਦਨ੍ਤੇ ਕਲੌ ਵ੍ਰਜ । ਏਕਵਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿਕਿਰਾਤਾ ਬਲਿਨਃਸ਼ਠਾਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਕਿਰਾਤ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੋਣਗੇ, ਇਕੋ ਜਾਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸੇਵਾ ਗੁਰੋਃ ਸੇਵਾ ਸੇਵਾ ਚ ਦੇਵਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਤਿਥੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਸਸ੍ਯਹੀਨਾ ਭਵੇਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਸਾऽਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਫਲਹੀਨੋऽਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਲਹੀਨਾ ਸਰਿਤ੍ਤਥਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਵੇਦਹੀਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਬਲਹੀਨਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤਿਃ। ਜਾਤਿਹੀਨਾਜਨਾਃਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋਭੂਪੋਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਭृਤ੍ਯਵਤ੍ਤਾਡਯੇਤ੍ਤਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਤਾਡਯੇਤ੍ਕਾਨ੍ਤਾ ਲੁਬ੍ਧਕੁਕ੍ਕੁਟਵਦ੍ਗृਹੀ
ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਰਵਾਲਾ ਲਾਲਚੀ ਕੁੱਕੜ ਵਾਂਗ ਪਿਟਦਾ ਹੈ।
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਃ ਕਲੌ ਸ਼ੇषੇ ਚ ਪਾਪਿਨਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਣਾਮਾਤਪਾਤ੍ਕੇਚਿਜ੍ਜਲੌਘੇਨਾਪਿ ਕੇਚਨ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਪਾਪੀ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੇ ਗੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਲੌ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਪੁਨਃਸृष੍ਟੌ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਬੀਜਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਲਿਯੁਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਨਵੀਂ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਬੀਜ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰ ਰਥਮੇਵ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧ੍ਵੇ ਚ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਆਇਆ ਜੋ ਚੌਣੀਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਅਮ੍ਲਾਨਪਾਰਿਜਾਤਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਸਾਫ਼ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਣੀਨਾਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਾਨਾਂ ਚ ਭੂषਣੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਂ ਹੀਰਹਾਰਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਕੀਮਤੀ ਮਣਕਿਆਂ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨੋਹਰੈਃ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਕੋਟਿਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਯਚਕ੍ਰਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਯਘੋਟਕਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਅਣਗਿਣਤ ਸੋਹਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਏ ਸਨ ਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਚ ਗੋਪੀਕੋਟੀਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਹਸਾ ਵ੍ਰਜੇ
ਉਹ ਰਥ ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਾਜ੍ਞਯਾ ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਾਧਾ ਕਲਾਵਤੀ ਦੇਵੀਧਨ੍ਯਾ ਚਾਯੋਨਿਸਂਭਵਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਧਾ, ਕਲਾਵਤੀ, ਧੰਨ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਜੋ ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਗੋਲੋਕਾਦ ਗਤਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚਾਯੋਨਿਸਂਭਵਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਗਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਨਸ਼੍ਵਰਾਣਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਯਯੌ ਰਾਧਾ ਸਾਰ੍ਘਂ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਰਾਧਾ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੋਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਰਜਾਤੀਰ੍ਰ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਤਦੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਾਨਾਮਣਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਤਤੋ ਯਯੌ ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਾਸ ਨਚ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਚਲ ਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਯਵਟਮੂਰ੍ਧ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ । ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਖਾਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅਮਰ ਵਟ ਵਰਖ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸਨ।
ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣੈਃ ਫਲੌਘੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਥੂਲੈਰਪਿ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਗੋਪੀਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਹ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜਂ ਸਾਦਰਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾ ਸਮਾਯਯੌ । ਅਵਰੁਙ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਰਾਧਾਂ ਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।