ਮਾਮੇਵ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਧ੍ਯਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਭ ਪਰਂਪਦਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਗੋਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਭਿਃ। ਆਰਾਤ੍ਕਲੇਰਾਗਮਨਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਤੂੰ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ; ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਨਿਯਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਾਤੀਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਵਿਪ੍ਰੇਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਂਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਹ੍ਨਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਨ ਮਰਦ-ਔਰਤ ਦਾ ਭੇਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨ ਹੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਰੀਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨ ਹੀ ਜਨੇਊ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।
ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਤਿਲਕਂ ਸ਼ੇषਂ ਲੁਪ੍ਤਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਦਿਵਾਵ੍ਯਵਾਯਨਿਰਤਂ ਵਿਰਤਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਨੇਊ ਤੇ ਤਿਲਕ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਤਪਸਾਂ ਲੁਪ੍ਤਮੇਵ ਚ। ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਾਸ਼ਾਪੇਨਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਯਗ, ਵਰਤ ਤੇ ਤਪ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਖੇਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਧਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨੀਸ੍ਤ੍ਰੀਰ੍ਣਾ ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਵਸ਼ੇ । ਤਾਡਯੇਤ੍ਸਤਤਂਤਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯੇਚ੍ਛ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਾਰਦੀਆਂ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਾਂਟਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਟੁਮ੍ਬਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਸਤਤਂ ਵ੍ਰਜ। ਸ੍ਵਾਮੀਚਭਕ੍ਤਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚ ਪਰਾਭੂਤੋ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਹਕ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਚਾਹ ਨਾਲ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣਗੇ।
ਕਲੌ ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਾਰਸੇਵਾਸੁ ਤਤ੍ਪਰਾਃ। ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਸਮਃ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਤਾਸਾਂ ਜਾਰੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਰਾਏ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਲਈ ਐਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਯਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਯ ਕੋਪਤਃ। ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾ ਸਾऽਮृਤਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ।
ਜਾਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮੇਨ ਵਿषਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਤਿਂ ਸਦਾ। ਸਤਤਂ ਗੌਰਵਂ ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚ ਜਾਰਬਾਨ੍ਧਵੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਵਲ ਚਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਤੀ ਵਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਰੁਖੀ ਨਾਲ। ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਜਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਯੌ ਕਰਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਚ। ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਾਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇषਯੁਕ੍ਤਾ ਚ ਸਤਤਂ ਜਾਰਸੇਵਨਤਤ੍ਪਰਾ। ਪ੍ਰਾਣਾ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗਤਿਸ਼੍ਚਾऽऽਤ੍ਮਾ ਕਲੌ ਜਾਰਸ਼੍ਚਯੌषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜੀ-ਸਵਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਾਰ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜਾਰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸੱਜਣ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਆਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੁਪ੍ਤਾ ਚਾਤਿਥਿਸੇਵਾ ਚ ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਸੇਵਨਮ੍। ਪਿਤृਣਾਮਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਵੈष੍ਣਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵੇषੀ ਸਤਤਂ ਚ ਨਰੋ ਭਵੇਤ੍। ਵਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਮਰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਗੇ। ਚਾਰੋਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਖੱਬੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਕੁਸ਼ਂ ਗਙ੍ਗੋਦਕਂ ਤਥਾ। ਨਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਮਾਨਵੋ ਧੂਰ੍ਤੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਚਾਰਰਤਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਲਾਕ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਤੁਲਸੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ।
ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਕਮ੍। ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਬੀਜ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਯਿਨਮ੍। ਵੇਦਨਿਘ੍ਨਂ ਵਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਾਯਯਾ
ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਖੱਬੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੇਦ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਨਾਤਨੀ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਵਞ੍ਚਿਤਂ ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਮਮਾऽऽਜ੍ਞਯਾਭਗਵਤੀ ਜਗਤਾਂ ਚ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਵੇਗੀ। ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਅਟੱਲ ਮਾਇਆ ਹੈ।
ਕਲੇਰ੍ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਦਰ੍ਚਾ ਭੁਵਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਦਰ੍ਧਾਨਿ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਗਙ੍ਗਾ ਭੁਵਨਪਾਵਨੀ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗੀ।
ਤੁਲਸੀ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਯਾਵਦ੍ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਨਿ ਤਾਵਦੇਵ ਮਹੀਤਲੇ
ਤੁਲਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਜਾਪ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪੁਰਾਣ—all ਇੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹੇਗੀ।
ਮਮ ਚੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਤਦਨ੍ਤੇ ਕਲੌ ਵ੍ਰਜ । ਏਕਵਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿਕਿਰਾਤਾ ਬਲਿਨਃਸ਼ਠਾਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਕਿਰਾਤ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੋਣਗੇ, ਇਕੋ ਜਾਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸੇਵਾ ਗੁਰੋਃ ਸੇਵਾ ਸੇਵਾ ਚ ਦੇਵਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਤਿਥੀਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਸਸ੍ਯਹੀਨਾ ਭਵੇਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਸਾऽਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਫਲਹੀਨੋऽਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਜਲਹੀਨਾ ਸਰਿਤ੍ਤਥਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ ਰਹੇਗਾ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਵੇਦਹੀਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਬਲਹੀਨਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤਿਃ। ਜਾਤਿਹੀਨਾਜਨਾਃਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋਭੂਪੋਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਵੇਦ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਭृਤ੍ਯਵਤ੍ਤਾਡਯੇਤ੍ਤਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਤਾਡਯੇਤ੍ਕਾਨ੍ਤਾ ਲੁਬ੍ਧਕੁਕ੍ਕੁਟਵਦ੍ਗृਹੀ
ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਹੁਟੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਰਵਾਲਾ ਲਾਲਚੀ ਕੁੱਕੜ ਵਾਂਗ ਪਿਟਦਾ ਹੈ।
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਃ ਕਲੌ ਸ਼ੇषੇ ਚ ਪਾਪਿਨਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਣਾਮਾਤਪਾਤ੍ਕੇਚਿਜ੍ਜਲੌਘੇਨਾਪਿ ਕੇਚਨ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਪਾਪੀ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੇ ਗੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਲੌ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਪੁਨਃਸृष੍ਟੌ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਬੀਜਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਲਿਯੁਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਨਵੀਂ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਬੀਜ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰ ਰਥਮੇਵ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮੂਰ੍ਧ੍ਵੇ ਚ ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਆਇਆ ਜੋ ਚੌਣੀਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਅਮ੍ਲਾਨਪਾਰਿਜਾਤਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਸਾਫ਼ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਣੀਨਾਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਾਨਾਂ ਚ ਭੂषਣੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਂ ਹੀਰਹਾਰਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਕੀਮਤੀ ਮਣਕਿਆਂ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।