ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰੋਡਮਾਰੁਰੋਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਨੰਦ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਆਸ਼੍ਲਿਸ਼੍ਯ ਭृਸ਼ਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਸਿषੇਚ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਪਪੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ; ਆਪ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਮਥੁਰਾਂ ਯਯੌ । ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਥੈਕਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ।
ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍ । ਯਸ਼ੋਦਾ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਗੋਪੀਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਜਨਃ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣ ਪਰਮਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਮੂੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਗਜਰਤ੍ਨਂ ਗਵਾਂ ਰਤ੍ਨਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਮਾਣਿਕ ਤੇ ਹੀਰੇ, ਅਨਮੋਲ ਹਾਥੀ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ । ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਥਾ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਸਨ, ਬਰਤਨ, ਗਹਣੇ, ਅਨਾਜ, ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪੂਰ੍ਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍ । ਗੋਪੀਗਣਂ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਸਾਦਰੇਣਾਪਿ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਿਖਾਇਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਰਾਧਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨ੍ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਡੋਲ ਵਜਵਾਏ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਚੁਣਵਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਸਪ੍ਤਵਿਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮੁਵਾਸ ਹ
ਹੁਣ ਅਗਲਾ, ਸੌ ਅਠਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਵਟ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾऽਨ੍ਨਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਗਣਃ। ਉਵਾਸ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਰੇਰਪਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਹੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵृषਭਾਨਸ੍ਤਦ੍ਵਾਮੇ ਸਾ ਕਲਾਵਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਬੈਠੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੁ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕਲਾਵਤੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ । ਤਾਨੁਵਾਚ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯਥਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਹੋਰ ਗੋਪ, ਗੋਪੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਢੰਗ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍। ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੰਦ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪਰਮ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭ੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਜਲੇ ਰੇषਾ ਯਥਾ ਤੋਯਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਬੁਦਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤੱਕ, ਸਾਰੀ ਭਟਕਣਾ ਵੇਖੋ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਬੁਲਬੁਲਾ।
ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਨਾਵਸ਼ੇषਂ ਚ ਕਿਂਚਨ। ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਰਾਧਿਕਾ ਕਦਲੀਵਨੇ
ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ; ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਤਦੇਵ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਭ੍ਰਮਧ੍ਵਾਨ੍ਤਪ੍ਰਦੀਪਕਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਮਿਥ੍ਯਾਮਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹੀ ਪਰਮ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਿਰਾਗ ਹੈ; ਝੂਠੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਹਰ੍षਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਹਰਣਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮੇਵ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਧ੍ਯਾਯਂ ਪੁਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਭ ਪਰਂਪਦਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸੋਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਗੋਲੋਕਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਭਿਃ। ਆਰਾਤ੍ਕਲੇਰਾਗਮਨਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਤੂੰ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ; ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਨਿਯਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਾਤੀਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਵਿਪ੍ਰੇਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕਂਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਹ੍ਨਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕਮ੍
ਉਥੇ ਨ ਮਰਦ-ਔਰਤ ਦਾ ਭੇਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਨ ਹੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿਕ ਰੀਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨ ਹੀ ਜਨੇਊ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।
ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਤਿਲਕਂ ਸ਼ੇषਂ ਲੁਪ੍ਤਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਦਿਵਾਵ੍ਯਵਾਯਨਿਰਤਂ ਵਿਰਤਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ
ਜਨੇਊ ਤੇ ਤਿਲਕ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਤਪਸਾਂ ਲੁਪ੍ਤਮੇਵ ਚ। ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਾਸ਼ਾਪੇਨਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਯਗ, ਵਰਤ ਤੇ ਤਪ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਖੇਤ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਧਰਮ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਾਮਿਨੀਸ੍ਤ੍ਰੀਰ੍ਣਾ ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਵਸ਼ੇ । ਤਾਡਯੇਤ੍ਸਤਤਂਤਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯੇਚ੍ਛ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਾਰਦੀਆਂ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਾਂਟਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਕੁਟੁਮ੍ਬਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਸਤਤਂ ਵ੍ਰਜ। ਸ੍ਵਾਮੀਚਭਕ੍ਤਸ੍ਤਾਸਾਂ ਚ ਪਰਾਭੂਤੋ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਹਕ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਭਾਵੇਂ ਚਾਹ ਨਾਲ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣਗੇ।
ਕਲੌ ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਜਾਰਸੇਵਾਸੁ ਤਤ੍ਪਰਾਃ। ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਸਮਃ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਤਾਸਾਂ ਜਾਰੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਰਾਏ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਲਈ ਐਨਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਯਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਯ ਕੋਪਤਃ। ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾ ਸਾऽਮृਤਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ।
ਜਾਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮੇਨ ਵਿषਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਤਿਂ ਸਦਾ। ਸਤਤਂ ਗੌਰਵਂ ਤਾਸਾਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚ ਜਾਰਬਾਨ੍ਧਵੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਾਰ ਵਲ ਚਾਹ ਨਾਲ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪਤੀ ਵਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਰੁਖੀ ਨਾਲ। ਉਸਦਾ ਆਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਸਦਾ ਜਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।