ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਚ ਕਨ੍ਦਰੇ ਕਨ੍ਦਰੇ ਵਨੇ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਸੁਰਹਸਿ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਨਦੇ
ਹਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ ਤੇ, ਹਰ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਨਦੀ ਉੱਤੇ,
ਸਮੁਦ੍ਰਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਵਨੇ । ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰੇ ਚ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ
ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ,
ਪਵਨਸ੍ਯੈਵ ਨਿਲਯੇ ਮਲਯੇ ਚ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਤ੍ਰਿਕੂਟੇ ਭਦ੍ਰਕੂਟੇ ਚ ਪਞ੍ਚਕੂਟੇ ਸੁਕੂਟਕੇ
ਹਵਾ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ, ਭਦ੍ਰਕੂਟ, ਪੰਜਕੂਟ ਅਤੇ ਸੁਕੂਟਕ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਮਨੀਯਾਯਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨ੍ਯਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਦ੍ਵੀਪੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰ ਸੋਹਣੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ,
ਖਰ੍ਵਟੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰੇ । ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮੁਨਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਖਰਵਟ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਰ੍ਵਤਂ ਰੈਵਤਂ ਤਥਾ
ਫੇਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਤੇ ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵਿਖਾਏ।
ਗੋਕੁਲਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਗੋਪਗੋਕੁਲਸਂਕੁਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਫੇਰ ਗੋਕੁਲ ਆ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਭਾਂਡੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृਣ੍ਣਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦ ਏਵ ਚ । ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਕੁਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ, ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ, ਗੋਆਲਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ । ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਥਾ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਪਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਣਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ,
ਯਥਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਮਾਤਰਮ੍ । ਆਯਯੁਰ੍ਬਾਲਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅੱਗ, ਨੰਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰੋਡਮਾਰੁਰੋਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਨੰਦ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਆਸ਼੍ਲਿਸ਼੍ਯ ਭृਸ਼ਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਸਿषੇਚ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਪਪੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ; ਆਪ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਮਥੁਰਾਂ ਯਯੌ । ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਥੈਕਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ।
ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍ । ਯਸ਼ੋਦਾ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਗੋਪੀਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਜਨਃ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣ ਪਰਮਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਮੂੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਗਜਰਤ੍ਨਂ ਗਵਾਂ ਰਤ੍ਨਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਮਾਣਿਕ ਤੇ ਹੀਰੇ, ਅਨਮੋਲ ਹਾਥੀ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ । ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਥਾ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਸਨ, ਬਰਤਨ, ਗਹਣੇ, ਅਨਾਜ, ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪੂਰ੍ਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍ । ਗੋਪੀਗਣਂ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਸਾਦਰੇਣਾਪਿ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਿਖਾਇਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਰਾਧਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨ੍ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਡੋਲ ਵਜਵਾਏ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਚੁਣਵਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਸਪ੍ਤਵਿਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ' ਨਾਮਕ ਸੌ ਸੱਤਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਕਾਰ ਸਃ। ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਮੁਵਾਸ ਹ
ਹੁਣ ਅਗਲਾ, ਸੌ ਅਠਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਵਟ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾऽਨ੍ਨਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਗਣਃ। ਉਵਾਸ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਰੇਰਪਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਉਥੇ ਹੀ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋਦਾਸਹਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਤਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵृषਭਾਨਸ੍ਤਦ੍ਵਾਮੇ ਸਾ ਕਲਾਵਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੰਦ ਗੋਪ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਜੀ ਬੈਠੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੁ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕਲਾਵਤੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ । ਤਾਨੁਵਾਚ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯਥਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਹੋਰ ਗੋਪ, ਗੋਪੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਢੰਗ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਨ੍ਦ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍। ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਰਲੋਕਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨੰਦ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪਰਮ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭ੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ। ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਜਲੇ ਰੇषਾ ਯਥਾ ਤੋਯਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਬੁਦਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਟਿੱਪ ਤੱਕ, ਸਾਰੀ ਭਟਕਣਾ ਵੇਖੋ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਬੁਲਬੁਲਾ।
ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਨਾਵਸ਼ੇषਂ ਚ ਕਿਂਚਨ। ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਰਾਧਿਕਾ ਕਦਲੀਵਨੇ
ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ; ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।
ਤਦੇਵ ਸਤ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਭ੍ਰਮਧ੍ਵਾਨ੍ਤਪ੍ਰਦੀਪਕਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਮਿਥ੍ਯਾਮਾਯਾਂ ਚ ਸ੍ਮਰ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹੀ ਪਰਮ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਿਰਾਗ ਹੈ; ਝੂਠੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਹਰ੍षਕਰਂ ਪਰਮ੍। ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਹਰਣਂ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।