ਅਰੁਣੋਦਯਕਾਲੇऽਪਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮਾਧਵਂ ਸਤੀ । ਮਾਧਵਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਚਸਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਘਨਾਤ੍
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਸਤੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਹਰਿਃ । ਗੋਪੀਭੀ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਰਤ-ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਯੋਜਨਾਯਤਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਗृਹੇਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਚਾਲਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਏ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਸ਼੍ਤ੍ਰਿਕੋਟੀਭੀ ਰਤ੍ਨਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਪਰਮੈਰ੍ਹੀਰਹਾਰੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਮਣੀ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਚੋਟੀ ਦੀ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਮਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ, ਦਰਪਣ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਤਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਮਾਨਰੂਪਵੇषੈਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਵਿਜਹਾਰ ਜਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਉਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮੁੜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ । ਰਾਧਿਕਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਥਾਸਰ੍ਵ ਚ ਨੂਤਨਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਖਾਇਆ।
ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਕੇ ਸੁਰਸਨੇ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ । ਸੁਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਵਿਸਪੰਦ, ਸੁਰਸਨ, ਮਾਹਿੰਦ੍ਰ ਤੇ ਨੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਚ ਕਨ੍ਦਰੇ ਕਨ੍ਦਰੇ ਵਨੇ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਸੁਰਹਸਿ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਨਦੇ
ਹਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ ਤੇ, ਹਰ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਨਦੀ ਉੱਤੇ,
ਸਮੁਦ੍ਰਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਵਨੇ । ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰੇ ਚ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ
ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ,
ਪਵਨਸ੍ਯੈਵ ਨਿਲਯੇ ਮਲਯੇ ਚ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਤ੍ਰਿਕੂਟੇ ਭਦ੍ਰਕੂਟੇ ਚ ਪਞ੍ਚਕੂਟੇ ਸੁਕੂਟਕੇ
ਹਵਾ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ, ਭਦ੍ਰਕੂਟ, ਪੰਜਕੂਟ ਅਤੇ ਸੁਕੂਟਕ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਮਨੀਯਾਯਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨ੍ਯਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਦ੍ਵੀਪੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰ ਸੋਹਣੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ,
ਖਰ੍ਵਟੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰੇ । ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮੁਨਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਖਰਵਟ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਰ੍ਵਤਂ ਰੈਵਤਂ ਤਥਾ
ਫੇਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਤੇ ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵਿਖਾਏ।
ਗੋਕੁਲਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਗੋਪਗੋਕੁਲਸਂਕੁਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਫੇਰ ਗੋਕੁਲ ਆ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਭਾਂਡੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृਣ੍ਣਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦ ਏਵ ਚ । ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਕੁਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ, ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ, ਗੋਆਲਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ । ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਥਾ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਪਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਣਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ,
ਯਥਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਮਾਤਰਮ੍ । ਆਯਯੁਰ੍ਬਾਲਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅੱਗ, ਨੰਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰੋਡਮਾਰੁਰੋਹ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਨੰਦ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਆਸ਼੍ਲਿਸ਼੍ਯ ਭृਸ਼ਮੁਚ੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਸਿषੇਚ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾਃ ਸ੍ਤਨਂ ਪਪੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ; ਆਪ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਮਥੁਰਾਂ ਯਯੌ । ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਯਥੈਕਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ।
ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍ । ਯਸ਼ੋਦਾ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਗੋਪੀਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਜਨਃ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣ ਪਰਮਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਮੂੰਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਭੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਗਜਰਤ੍ਨਂ ਗਵਾਂ ਰਤ੍ਨਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਮਾਣਿਕ ਤੇ ਹੀਰੇ, ਅਨਮੋਲ ਹਾਥੀ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਤਥੈਵ ਚ । ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਥਾ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਸਨ, ਬਰਤਨ, ਗਹਣੇ, ਅਨਾਜ, ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਅਪੂਰ੍ਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਮ੍ । ਗੋਪੀਗਣਂ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਸਾਦਰੇਣਾਪਿ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵਿਖਾਇਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਰਾਧਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨ੍ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਡੋਲ ਵਜਵਾਏ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਚੁਣਵਾਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਹਣੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ।