ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ षੋਡਸ਼ਵਿਰ੍ਧਂ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਸ੍ਤੋषਜਨਕਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਖਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਦਸ਼ਨੇਨਾਧਰਕ੍ਸ਼ਤਾ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਦੇਹਾ ਸ ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ ਵਾਮਨਸ੍ਤਨੀ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਸਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਛੋਟੇ ਸਨ।
ਮੀਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਸੁਖਸਂਭੋਗਾਦ੍ਵਿਲਗ੍ਨਾ ਹਤਚੇਤਨਾ । ਸ਼੍ਵਾਸਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਾ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਮੁਦ੍ਰਿਤਲੋਚਨਾ
ਸੁਖ ਭੋਗ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਹੀ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਬੰਦ ਸਨ।
ਰਤਿਸ਼ੂਰਾ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀ ਕਾਨ੍ਤਾਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਲਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼ੀਤੇ ਸੁਖੋष੍ਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਾ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਾ
ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਠੰਢ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਠੰਢਾ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਕਾਲੇ ਸੁਖਦਾ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾ । ਨਿਤਮ੍ਬਭਾਰਾਨਮ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਸੁਖਦਾਯਿਕਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਿਤੰਬ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਕਮਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਦੀ ਸੀ, ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਸਿਕਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਾਮੁਕੀ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਸਹਸਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕੋਕਿਲਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਸ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ, ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਭੀਤਾ ਸਾ ਦੀਨਾ ਦੀਨਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਾ ਸਾ ਚ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਬਾਹੁਸ਼੍ਰੋਣਿਯੁਗਾਮ੍ਯਾਂ ਚ ਨਿਬਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਨਿਤੰਬਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਰਾਸਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਲੇਨ ਚ ਸ੍ਥਲੇਨ ਚ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡਾਂਗੀ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਲਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਪਰਂ ਯਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਾ ਜਨ੍ਮਲਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਮਲਯਾ ਪਰਤ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਤਿ ਮੇ ਲਾਲਸਾ ਪਰਾ । ਪਰਸ੍ਪਰੈਕਾਲਾਪੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਜਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਅਰੁਣੋਦਯਕਾਲੇऽਪਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮਾਧਵਂ ਸਤੀ । ਮਾਧਵਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਚਸਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਘਨਾਤ੍
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਸਤੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਹਰਿਃ । ਗੋਪੀਭੀ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਰਤ-ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਯੋਜਨਾਯਤਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਗृਹੇਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਚਾਲਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਏ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਸ਼੍ਤ੍ਰਿਕੋਟੀਭੀ ਰਤ੍ਨਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਪਰਮੈਰ੍ਹੀਰਹਾਰੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਮਣੀ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਚੋਟੀ ਦੀ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਮਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ, ਦਰਪਣ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਤਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਮਾਨਰੂਪਵੇषੈਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਵਿਜਹਾਰ ਜਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਉਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮੁੜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ । ਰਾਧਿਕਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਥਾਸਰ੍ਵ ਚ ਨੂਤਨਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਖਾਇਆ।
ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਕੇ ਸੁਰਸਨੇ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ । ਸੁਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਵਿਸਪੰਦ, ਸੁਰਸਨ, ਮਾਹਿੰਦ੍ਰ ਤੇ ਨੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਚ ਕਨ੍ਦਰੇ ਕਨ੍ਦਰੇ ਵਨੇ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਸੁਰਹਸਿ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਨਦੇ
ਹਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸੁੰਦਰ ਸਰੋਵਰ ਤੇ, ਹਰ ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਹਰ ਨਦੀ ਉੱਤੇ,
ਸਮੁਦ੍ਰਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਵਨੇ । ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰੇ ਚ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ
ਸੁਹਾਵਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ,
ਪਵਨਸ੍ਯੈਵ ਨਿਲਯੇ ਮਲਯੇ ਚ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਤ੍ਰਿਕੂਟੇ ਭਦ੍ਰਕੂਟੇ ਚ ਪਞ੍ਚਕੂਟੇ ਸੁਕੂਟਕੇ
ਹਵਾ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ, ਭਦ੍ਰਕੂਟ, ਪੰਜਕੂਟ ਅਤੇ ਸੁਕੂਟਕ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ,
ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਮਨੀਯਾਯਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨ੍ਯਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਦ੍ਵੀਪੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰ ਸੋਹਣੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ,
ਖਰ੍ਵਟੇ ਪ੍ਰਵਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਸਰੋਵਰੇ । ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮੁਨਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਖਰਵਟ ਵਿੱਚ, ਪੁੰਨ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਹ ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਰ੍ਵਤਂ ਰੈਵਤਂ ਤਥਾ
ਫੇਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਤੇ ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵਿਖਾਏ।
ਗੋਕੁਲਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਗੋਪਗੋਕੁਲਸਂਕੁਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਫੇਰ ਗੋਕੁਲ ਆ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਭਾਂਡੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृਣ੍ਣਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦ ਏਵ ਚ । ਗੋਪਾ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਕੁਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ, ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇ, ਗੋਆਲਣਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਾਰਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ । ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਥਾ
ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਪਤੀ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਣਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ,
ਯਥਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਂ ਚ ਮਾਤਰਮ੍ । ਆਯਯੁਰ੍ਬਾਲਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਮਾਧਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅੱਗ, ਨੰਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਏ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੋਟਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।