ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਵਂ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ । ਨਾਨਾਰੂਪਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਚ੍ਛਾਯਯਾ ਕਲਯਾ ਸਤੀ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਸਤੀ ਹੈਂ।
ਨਾਨਾਰੂਪਸ੍ਤਥਾऽਹਂ ਚ ਸ਼੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਕਲਯਾ ਤਥਾ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮੋऽਹਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਈ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਛਾਂ ਨਾਲ। ਪਰ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮਿਦਂ ਸਤਿ । ਰਾਧੇ ਕਰ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਹੇ ਸਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮਕ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਧੇ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੰਡ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਦਾ ਛਬੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਗੋਪਿਕਾ ਮੁਦਾ । ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਹੁਣ ਸਤਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ।
ਰਾਧਾਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਭਾਵਂ ਚ ਕਲਾषੋਡਸ਼ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਕ੍ਰਚਞ੍ਚਲਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰ ਭਾਵ ਕੀਤਾ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਸਨ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਚਨ੍ਦਨਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਪੁਨਰੇਵ ਚ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਪਰੀਹਾਸ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਤੇ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਰਾਜ਼ੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਆਕृष੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਓष੍ਠਾਧਰਂ ਕਪੋਲਂ ਚ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੋਠ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਗਲਾਂ ਚੁੰਮੇ।
ਰਾਧਾ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਕਾਰ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ षੋਡਸ਼ਵਿਰ੍ਧਂ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਸ੍ਤੋषਜਨਕਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਖਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਦਸ਼ਨੇਨਾਧਰਕ੍ਸ਼ਤਾ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਦੇਹਾ ਸ ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ ਵਾਮਨਸ੍ਤਨੀ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਸਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਛੋਟੇ ਸਨ।
ਮੀਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਸੁਖਸਂਭੋਗਾਦ੍ਵਿਲਗ੍ਨਾ ਹਤਚੇਤਨਾ । ਸ਼੍ਵਾਸਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਾ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਮੁਦ੍ਰਿਤਲੋਚਨਾ
ਸੁਖ ਭੋਗ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਹੀ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਬੰਦ ਸਨ।
ਰਤਿਸ਼ੂਰਾ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀ ਕਾਨ੍ਤਾਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਲਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼ੀਤੇ ਸੁਖੋष੍ਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਾ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਾ
ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਠੰਢ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਠੰਢਾ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਕਾਲੇ ਸੁਖਦਾ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾ । ਨਿਤਮ੍ਬਭਾਰਾਨਮ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਸੁਖਦਾਯਿਕਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਿਤੰਬ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਕਮਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਦੀ ਸੀ, ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਸਿਕਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਾਮੁਕੀ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਸਹਸਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕੋਕਿਲਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਸ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ, ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਭੀਤਾ ਸਾ ਦੀਨਾ ਦੀਨਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਾ ਸਾ ਚ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਬਾਹੁਸ਼੍ਰੋਣਿਯੁਗਾਮ੍ਯਾਂ ਚ ਨਿਬਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਨਿਤੰਬਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਰਾਸਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਲੇਨ ਚ ਸ੍ਥਲੇਨ ਚ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡਾਂਗੀ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਲਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਪਰਂ ਯਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਾ ਜਨ੍ਮਲਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਮਲਯਾ ਪਰਤ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਤਿ ਮੇ ਲਾਲਸਾ ਪਰਾ । ਪਰਸ੍ਪਰੈਕਾਲਾਪੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਜਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਅਰੁਣੋਦਯਕਾਲੇऽਪਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮਾਧਵਂ ਸਤੀ । ਮਾਧਵਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਚਸਾ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਘਨਾਤ੍
ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਸਤੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਗਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਹਰਿਃ । ਗੋਪੀਭੀ ਰਾਧਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਰਤ-ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਰਾਧਾ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਯੋਜਨਾਯਤਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਗृਹੇਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨੋਯਾਯਿ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਚਾਲਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਪਹੀਏ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਸ਼੍ਤ੍ਰਿਕੋਟੀਭੀ ਰਤ੍ਨਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਪਰਮੈਰ੍ਹੀਰਹਾਰੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਮਣੀ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਚੋਟੀ ਦੀ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਮਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ, ਦਰਪਣ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਪੜੇ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਤਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਮਾਨਰੂਪਵੇषੈਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਰਥੇਨ ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾਕਾਲੇ ਵਿਜਹਾਰ ਜਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਉਸ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਮੁੜ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ । ਰਾਧਿਕਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਥਾਸਰ੍ਵ ਚ ਨੂਤਨਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਖਾਇਆ।
ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਕੇ ਸੁਰਸਨੇ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ । ਸੁਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਵਿਸਪੰਦ, ਸੁਰਸਨ, ਮਾਹਿੰਦ੍ਰ ਤੇ ਨੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।