ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣਰ੍षਿਸ਼੍ਚ ਨਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤਾ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
'ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਰ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਅਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰਹਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ
'ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਵਤੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹਾਂ।'
ਸਿਦ੍ਧੇਸ਼ਃ ਸਿਦ੍ਧਿਦਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਪਿਲੋऽਹਂ ਸਤੀਪਤਿਃ । ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੋऽਹਂ ਚ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਭੇਦੇਨ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
'ਮੈਂ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲ, ਸਤੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।'
ਅਹਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਦ੍ਵਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਵਤਿਃ । ਅਹਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯੀ ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ
'ਮੈਂ ਸਦਾ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਹੋਇਆ, ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਸੁਭ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਮਨ੍ਦਿਰੇऽਹਂ ਚ ਕਾਯਵ੍ਯੂਹਾਤ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣਰ੍षਿਸ਼੍ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਾਰਥਿਃ
ਹੋਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਫਾਲਗੁਨ ਦਾ ਰਥੀ ਵੀ ਹਾਂ।
ਸ ਨਰਰ੍षਿਰ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਦਂਸ਼ੋ ਬਲਵਾਨ੍ਭੁਵਿ । ਤਪਸਾऽऽਰਾਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸਾਰਥ੍ਯੇऽਹਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਰਥੀ ਬਣਿਆ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਗੋਲੇਕੇ ਗੋਕੁਲੇ ਤਥਾ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਤੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਗੋਲੋਕ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਹੈਂ।
ਭਵਤੀ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨਃ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਵਧੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਖੀਰਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ।
ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਕਾਨ੍ਤਾਭਾਰਤੇ ਭਵਤੀ ਸਤੀ । ਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾ ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਚ ਤ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਤੀ
ਤੂੰ ਕਪਿਲ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਛਾਂਵ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਲ੍ਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਤੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਸਤੀ । ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਭਵਤੀ ਕਲਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਤੀ ਹੈਂ। ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਿਆਂ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਵਂ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ । ਨਾਨਾਰੂਪਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਚ੍ਛਾਯਯਾ ਕਲਯਾ ਸਤੀ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਸਤੀ ਹੈਂ।
ਨਾਨਾਰੂਪਸ੍ਤਥਾऽਹਂ ਚ ਸ਼੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਕਲਯਾ ਤਥਾ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮੋऽਹਂ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਈ ਰੂਪ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਛਾਂ ਨਾਲ। ਪਰ ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮਿਦਂ ਸਤਿ । ਰਾਧੇ ਕਰ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਹੇ ਸਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮਕ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਧੇ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੰਡ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਦਾ ਛਬੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਗੋਪਿਕਾ ਮੁਦਾ । ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਹੁਣ ਸਤਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ।
ਰਾਧਾਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਭਾਵਂ ਚ ਕਲਾषੋਡਸ਼ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਵਕ੍ਰਚਞ੍ਚਲਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰ ਭਾਵ ਕੀਤਾ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਤੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਚਲ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਸਨ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਚਨ੍ਦਨਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੇ ਪੁਨਰੇਵ ਚ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਪਰੀਹਾਸ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਤੇ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਰਾਜ਼ੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਆਕृष੍ਯ ਰਾਧਿਕਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਓष੍ਠਾਧਰਂ ਕਪੋਲਂ ਚ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾਇਆ। ਉਸਦੇ ਹੋਠ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਗਲਾਂ ਚੁੰਮੇ।
ਰਾਧਾ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚਕਾਰ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ षੋਡਸ਼ਵਿਰ੍ਧਂ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਸ੍ਤੋषਜਨਕਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਤੇ ਪੁਰਖ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਖਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਦਸ਼ਨੇਨਾਧਰਕ੍ਸ਼ਤਾ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਦੇਹਾ ਸ ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ ਵਾਮਨਸ੍ਤਨੀ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸੁਸਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਤਨ ਛੋਟੇ ਸਨ।
ਮੀਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਸੁਖਸਂਭੋਗਾਦ੍ਵਿਲਗ੍ਨਾ ਹਤਚੇਤਨਾ । ਸ਼੍ਵਾਸਮਾਤ੍ਰਾਵਸ਼ੇषਾ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਮੁਦ੍ਰਿਤਲੋਚਨਾ
ਸੁਖ ਭੋਗ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਹੋਸ਼ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਹੀ ਬਾਕੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਬੰਦ ਸਨ।
ਰਤਿਸ਼ੂਰਾ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀ ਕਾਨ੍ਤਾਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਲਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼ੀਤੇ ਸੁਖੋष੍ਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਾ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਾ
ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਰਮ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਠੰਢ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਠੰਢਾ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਕਾਲੇ ਸੁਖਦਾ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾ । ਨਿਤਮ੍ਬਭਾਰਾਨਮ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇ ਸੁਖਦਾਯਿਕਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਿਤੰਬ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਕਮਰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਦੀ ਸੀ, ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਰਸਿਕਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਕਾਮੁਕੀ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਸਹਸਾ ਚੇਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕੋਕਿਲਧ੍ਵਨਿਮ੍
ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਸ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ, ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੋਇਲ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਭੀਤਾ ਸਾ ਦੀਨਾ ਦੀਨਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਉਵਾਚ ਪਰਮਾ ਸਾ ਚ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਬਾਹੁਸ਼੍ਰੋਣਿਯੁਗਾਮ੍ਯਾਂ ਚ ਨਿਬਧ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ, ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਨਿਤੰਬਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਰਾਸਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਲੇਨ ਚ ਸ੍ਥਲੇਨ ਚ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੇਡਾਂਗੀ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਲਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਪਰਂ ਯਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਾ ਜਨ੍ਮਲਾ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਹਣੇ ਮਲਯਾ ਪਰਤ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਤਿ ਮੇ ਲਾਲਸਾ ਪਰਾ । ਪਰਸ੍ਪਰੈਕਾਲਾਪੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਜਨੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।