ਰਸਿਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸਤੀ ਗੁਣਵਤੀ ਪਤਿਮ੍ । ਗੁਣਜ੍ਞਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸੁਸ਼ੀਲਂ ਸੁਰਤੌ ਸਦਾ
ਸਿਆਣੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ, ਗੁਣ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੂਰਾਦ੍ਧਾਵਤਿ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਥ ਮਧੁਲੋਭਾਨ੍ਮਧ੍ਰੁਵ੍ਰਤਃ । ਭੇਕਸ੍ਤਨ੍ਨ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਮਧੁ ਦੇ ਲੋਭੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਕੌਲ ਦੇ ਲਈ ਉੱਡ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਡਕ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰੀ ਜਾਨਾਤਿ ਸਂਗੀਤਰਸਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨੈਵ ਚ । ਦੁਗ੍ਧਾਸ੍ਵਾਦਂ ਵਿਦਗ੍ਧਸ਼੍ਚ ਨ ਦਰ੍ਵੀ ਨੈਵ ਭਾਜਨਮ੍
ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਵਾਜਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਦੂਧ ਦਾ ਸੁਆਦ ਸਿਆਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਚਮਚ ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਫਲਾਸ੍ਵਾਦਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਭੋਗਿਨਃ ਸੁਖਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਿਨੋ ਯਥਾ
ਜੋ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਫਲ ਦਾ ਸੁਆਦ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਫਲ ਨਾ ਲੈਣ।
ਸੁਸ਼ੀਲਜਲਾਸ੍ਵਾਦਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤृषਾਲ੍ਵਃ । ਨ ਚ ਵਾਪੀ ਨ ਘਟਸ਼੍ਚੈਕਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਯਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਘੜਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੋਣ।
ਭੋਕਿਨੋ ਹਿ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਲਿਸ੍ਵਾਦੁਰਸਂ ਪਰਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਚੇਤੁ ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭਾਜਨਂ ਯਥਾ
ਅਸਲ ਵਿਚ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਖੇਤ ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਹੋਣ।
ਬੁਬੁਧੇ ਚਨ੍ਦਨਾਘ੍ਰਣਂ ਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਥੀ ਚ ਭੋਗਵਿਤ੍ । ਨ ਗਰ੍ਦਭੋ ਭਾਰਵਾਹੀ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਿਕਾ ਯਥਾ
ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਗਧਾ ਜੋ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਭਾਂਡਾ।
ਯਂ ਨ ਯਾਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਯੋਗਿਨੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਂ ਕਿਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯੋषਿਤਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਯੋਗੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਮ੍ । ਯੌषਿਤਾਂ ਚ ਪਰਂ ਨੈਵ ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੋ ਨਿਪਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯੇਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਆਰਾਦ੍ਵਿਪਤ੍ਤਿਬੀਜਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਚ ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਏਤਾਦृਸ਼ੀ ਵਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪਤਃ
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ।
ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਤਤਂ ਭਕ੍ਤਿਸਾਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੋ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਹੈ? ਸਦਾ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕਾਃ ਸਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ । ਰਾਧਾਯਾ ਮਾਧਵਃ ਸਾਧ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨਿਤਿ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਵੇਦ, ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਧਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਾਧਵ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਕੰਮੀ ਹੈ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਗਣਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਬਾਣਸ੍ਯ ਭੁਜਕृਨ੍ਤਨਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪੌਤ੍ਰਃ ਸਮਾਨੀਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਕਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਾਣ ਦੇ ਬਾਂਹ ਵੱਢ ਕੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਤ੍ਵਯਿ ਸਮਾਯਾਤੇ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਕਿਮੁਵਾਚ ਹ । ਪ੍ਰੇਮ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਮਾਨਂ ਤੇ ਕਿਂ ਵਿਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਗੌਰਵਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਰੁਕਮਣੀ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ? ਕੀ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਹੈ?
ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕੁਰਵੋ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਤਥਾ ਭੂਪਾਃ ਕ੍ਵ ਸਾਮ੍ਯਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਕੁਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਕੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਨਿਆਂਤਾ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਗਈ?
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਤਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ । ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮ੍ਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਭਵਾਨੇਵ ਹਿ ਸਾਰਥਿਃ
ਤੂੰ ਆਪ ਮਹਿੰਦਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਕੌਂਤੇਯ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਭੀष੍ਮੇਣ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਲਜ੍ਜਿਤੇਨ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਮਹਤੀषੁ ਮਭਾਸੁ ਚ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ?
ਦੇਵੈਰਪਿ ਕਥਂ ਦृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇਸਂषਜ੍ਞਕੈਃ । ਭਕ੍ਤਸਿਹੈਰ੍ਭृਤ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨ ਚੋਕ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਸਃ
ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਤੇ ਸੇਵਕ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚਾਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਸ਼੍ਚ ਵੇਦੇषੁ ਚ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ । ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਿਤਿਹਾਸੇषੁ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਚ ਨੀਰੀਹਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਕ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਮੇਸ਼ਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੂਤੋ ਨਰਰਥਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਜੋਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਦਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕੁਬ੍ਜਾ ਚ ਸਂਭੁਕ੍ਤਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕਾਮਿਨੀ । ਅਪੁਤ੍ਰਿਣੀ ਚਾਧਿਕਾਙ੍ਗੀ ਯੂਨਾऽਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾ ਚ
ਤੂੰ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਬੇਔਲਾਦ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਅਛੂਤੀ ਨੂੰ ਵੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਨਿਹਤਃ ਕਂਸੋ ਮਾਤੁਲਃ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਆਯਾਸ੍ਯਤੀਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤ੍ਤਂ ਨ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਆਉਣ ਦਾ ਕਹਿ ਕੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਭਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਬਧ੍ਯ ਸਮਾਨੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਵਾਰਿਤਾ ਜਨੈਃ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੰਡ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਭृਸ਼ਮੁਚ੍ਚੈ ਰੁਰੋਦ ਸਾ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸਹਸਾ ਨਿਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਈ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਗੋਪ੍ਯੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਜਾਲਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰ੍ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਥਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਾਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਊਚੂ ਰਾਧਾ ਮृਤੇਤਿ ਚ
ਗੋਪੀਆਂ ਜਦੋਂ ਜ਼ਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਰਾਧਾ ਤਾਂ ਮਰ ਗਈ।'
ਉਚ੍ਚੈਸ੍ਤਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾਮ੍ । ਊਚੁਸ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਹਰੇ ਨਰਹਰੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਰਾਧਿਕਾ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਬਚਾ ਲੈ, ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਨਰਹਰੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!'
ਗੋਪ੍ਯ ਊਚੁਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਧਾ ਮृਤਾ ਚ ਨਃ । ਰਾਧਾਂ ਜੀਵਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਕਾਨਨਂ ਵਯਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਰਾਧਾ ਮਰ ਗਈ! ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀਆਂ।'
ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ । ਗੋਪੀਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵਃ
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤ੍ਰੀ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀਆਂ।' ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਧਵ—