ਸੁਧਾਪੂਰ੍ਗਂ ਸੁਧਾਪਾਤ੍ਰਂ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਧਾਮੁਖੀ । ਚਕਾਰ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚ ਗੋਪੀ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਸੁਧਾਮੁਖੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਗੋਪੀ ਨੇ ਚੰਦਨ ਲਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੈਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਅਮ੍ਲਾਨਮਾਲਤੀਪੁष੍ਪਮਾਲਾਜਾਲਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਮਨ੍ਦਿਰੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਹ ਸੈਜ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿਚ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਹਾਰਵਿਭੂषਿਤੇ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਸੁਰਭੀਕृਤੇ
ਉਹ ਕਮਰਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮਾਣਕਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੁੰਗੂਮਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਸ਼ਤਕੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਦੀਪਿਤੇ । ਧੂਪਿਤੇ ਸਤਤਂ ਧੂਪੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਕਦੀ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਰਤਿਕਰੀਂ ਯਯੁਰ੍ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਹਸਿ ਤਲ੍ਪਂ ਚ ਸੁਰਮ੍ਯਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਸੈਜ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿੱਜੀ ਸੈਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਈਆਂ।
ਮਾਧਵੋ ਰਾਘਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਵਿਵੇਸ਼ ਰਤਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਹਾਸ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਹਾਸਂ ਸ੍ਮਰੋਚਿਤਮ੍
ਮਾਧਵ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹੱਸ-ਖੇਡ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਬਭੂਵ ਤਲ੍ਪੇ ਚ ਮਦਨਾਤੁਰਯੋਸ੍ਤਥਾ । ਮਾਲ੍ਯਂ ਦਦੌ ਚ ਕृष੍ਣਾਯ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਤੰਬੂਲ ਦਿੱਤਾ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕਪੁष੍ਪਂ ਚ ਚੂਡਾਯਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸਤੀ
ਉਸ ਨੇ ਕਸਤੂਰੀ, ਕੁੰਗੂਮ ਤੇ ਚੰਦਨ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸ਼ਿਆਮ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਸਜਾਏ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਸਸਂਕ੍ਤਕ੍ਰੀਡਾਪਦ੍ਮਂ ਕਰੇ ਦਦੌ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਰਲੀਂ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਦਦੌ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਮਲ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਰਲੀ ਹੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਦਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੁਸੁਮਮਮ੍ਲਾਨਂ ਪੁਰਤੋ ਦਦੌ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਰਾਧਾ ਰਹਸ੍ਯੇ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਫੁੱਲ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਹੌਲੀ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਨਿष੍ਫਲਂ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਸ਼੍ਤਂ ਮਙ੍ਗਲੇ ਮਙ੍ਗਲਾਲਯੇ । ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਬੀਜੇ ਚ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੇ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦੇ
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇਹੜਾ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਾਂ ਦਾ ਘਰ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਮੰਗਲ ਦੀ ਪੁੱਛ ਗੱਲ ਬੇਅਸਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾऽਪਿ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍ । ਲੌਕਿਕੋ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋऽਪਿ ਵੇਦੇਭ੍ਯੋ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਵੇਲੇ ਸੁਆਲ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਹੈ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਲੋਕ ਰੀਤਾਂ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਕਾਨ੍ਤ ਸਤ੍ਯਭਾਮੇਸ਼ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਹਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲੀਲਯਾ ਚ ਯਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਦਸਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜਿਆ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਪੁਣ੍ਯਕਂ ਚ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸਾਧ੍ਯਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਾਸਾਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਯਾ ਸਾਧ੍ਯਃ ਕृਤਃ ਕਥਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭ੍ਯਃ ਕਾਮਿਨੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਬਿਭੇषਿ ਚ
ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਲਿਆ? ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੂੰ ਸਤਭਾਮਾ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈਂ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਮਸੌਭਾਗ੍ਯਮਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਗੌਰਵਮ੍ । ਭਯਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਧਨ੍ਯਾਯਾਂ ਸਤ੍ਯਾਯਾਂ ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ, ਨਸੀਬ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਤਭਾਮਾ ਲਈ ਡਰ ਤੇ ਮਾਲਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸਦਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਕਾਨ੍ਤ ਵਦ ਮਾਂ ਚ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਕਾਨ੍ਤਾਸੁ ਕਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਧਿਕਮ੍
ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ?
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰੇ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇ ਵਾ ਤਾਸੁ ਕਾ ਰਸਿਕਾ ਪਰਾ । ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਕਾ ਤਾਮੁ ਧਨ੍ਯਾऽਤਿਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸ ਦੀ ਲਗਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਰਸ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਚਤੁਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ ਤੇ ਪੂਰਨ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਹੈ?
ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭਾਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਾਤਿ ਪਤਿਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਪ੍ਰੇਮਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇषੁ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਸੱਚੀ ਭਗਤ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਪਤੀ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ; ਇੰਝ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਪੁਰਖ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਸਿਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸਤੀ ਗੁਣਵਤੀ ਪਤਿਮ੍ । ਗੁਣਜ੍ਞਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸੁਸ਼ੀਲਂ ਸੁਰਤੌ ਸਦਾ
ਸਿਆਣੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ, ਗੁਣ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੂਰਾਦ੍ਧਾਵਤਿ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਥ ਮਧੁਲੋਭਾਨ੍ਮਧ੍ਰੁਵ੍ਰਤਃ । ਭੇਕਸ੍ਤਨ੍ਨ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਮਧੁ ਦੇ ਲੋਭੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਕੌਲ ਦੇ ਲਈ ਉੱਡ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਡਕ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰੀ ਜਾਨਾਤਿ ਸਂਗੀਤਰਸਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨੈਵ ਚ । ਦੁਗ੍ਧਾਸ੍ਵਾਦਂ ਵਿਦਗ੍ਧਸ਼੍ਚ ਨ ਦਰ੍ਵੀ ਨੈਵ ਭਾਜਨਮ੍
ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਵਾਜਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਦੂਧ ਦਾ ਸੁਆਦ ਸਿਆਣਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਚਮਚ ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਫਲਾਸ੍ਵਾਦਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਭੋਗਿਨਃ ਸੁਖਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਿਨੋ ਯਥਾ
ਜੋ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਫਲ ਦਾ ਸੁਆਦ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਫਲ ਨਾ ਲੈਣ।
ਸੁਸ਼ੀਲਜਲਾਸ੍ਵਾਦਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤृषਾਲ੍ਵਃ । ਨ ਚ ਵਾਪੀ ਨ ਘਟਸ਼੍ਚੈਕਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤੋ ਯਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਘੜਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੋਣ।
ਭੋਕਿਨੋ ਹਿ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਲਿਸ੍ਵਾਦੁਰਸਂ ਪਰਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਚੇਤੁ ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭਾਜਨਂ ਯਥਾ
ਅਸਲ ਵਿਚ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਚੌਲਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਖੇਤ ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਹੋਣ।
ਬੁਬੁਧੇ ਚਨ੍ਦਨਾਘ੍ਰਣਂ ਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਥੀ ਚ ਭੋਗਵਿਤ੍ । ਨ ਗਰ੍ਦਭੋ ਭਾਰਵਾਹੀ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰਿਕਾ ਯਥਾ
ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਉਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਗਧਾ ਜੋ ਭਾਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਭਾਂਡਾ।
ਯਂ ਨ ਯਾਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਯੋਗਿਨੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਂ ਕਿਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਯੋषਿਤਃ
ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਯੋਗੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਮ੍ । ਯੌषਿਤਾਂ ਚ ਪਰਂ ਨੈਵ ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੋ ਨਿਪਤਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯੇਵ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਆਰਾਦ੍ਵਿਪਤ੍ਤਿਬੀਜਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।