ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ 'ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਨਮ' ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸੌ ਪਚੀਵੀ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਅਥ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਣੇਸ਼ਪੂਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵੋ ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ । ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਭਿਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਦੇਵੋ ਦੇਵੀਭੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਾਭਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਸਂਭਾषਾਂ ਸਾਰ੍ਧਗੋਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ । ਗੋਪੈਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਨਨ੍ਦੇਨ ਮਾਤ੍ਰਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਦਯਾ
ਗੋਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ, ਗੋਪਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੰਦ, ਮਾਤਾ, ਗੋਪੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ—
ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਤਾਤਂ ਸੁਨੀਤਂ ਚ ਚਥੋਚਿਤਮ੍ । ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਸੁਨੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਨਨ੍ਦ ਹੇ ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲ੍ਭ । ਮਾਤਰ੍ਯਸ਼ੋਦੇ ਤ੍ਵਮਪਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਨੰਦ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਓ; ਅਤੇ ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ ਹੋ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲਾਵਸ਼ੇषਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਾਲੋਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਰ੍ਥ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਭਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਨੁਮਤੇਨ ਚ । ਜਗਾਮ ਰਾਧਿਕਾਸ੍ਥਾਨਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਵੀ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਗਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਧਾ ਰੁਚਿਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਰਤ੍ਨੋਚ੍ਚੈਰਾਸਨਸ੍ਥਾ ਚ ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਆਵृਤਾ ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉੱਚੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਹ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁਸਕਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦੂਰਤੋ ਰਾਧਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਵੇषਂ ਸੁਵੇषਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੇਸ਼ਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਵੀਂਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੀਂਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਪ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਕਮਲਮਮ੍ਲਾਨਂ ਧृਤਵਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਰਪਣ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਵੇਨ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍ । ਯਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਲੋਚਨਂ ਮਨਃ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯਃ । ਉਭਯੋਰ੍ਹਰ੍षਬੀਜਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਬਨ੍ਧੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਦੇਖਣਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ।
ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾऽਹਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾ ਵਿਰਹਾਨਲੈਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾऽਮृਤਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸੁਸਿਕ੍ਤਾऽਦ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾ
ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਾऽਹਂ ਚ ਸ਼ਿਵਬੀਜਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਸ਼ਿ (ਸ਼) ਵ ਸ੍ਵਰੂਪਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾऽਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਬੀਜ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਰੂਪ 'ਸ਼ਿ' ਅਤੇ 'ਵ' ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਹੇ ਚ ਦੇਹੀ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛੁਚਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਸ਼ਿਵਰੂਪਾ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਦੇਹੀ ਆਪ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ—
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋ ਵਿਂਰਹੋ ਨਾਥਸਾਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਚ੍ਛੇਦਾਤ੍ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਨਾਥ, ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਵੇਵੀ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਵਾਸਯਾਸਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਰ੍ਚਨਂ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਵਾਸ ਰਾਧਯਾ ਸਹ । ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੇਵਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਸੱਤ ਗੋਪੀਆਂ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਹਵਾ ਕਰਦੀਆਂ।
ਚਨ੍ਦਨਾ ਸਾ ਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰੇ ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਚਨ੍ਦਨਂ ਹਰੇਃ । ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾ ਸਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਗਲੇ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਪਾਈ।
ਪਦ੍ਮੈਃ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸਤੀ । ਅਰ੍ਧ੍ਯਾ ਦਦੌ ਸਾ ਸਜਲਂ ਦੂਰ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਪਦਮਾਵਤੀ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਦੁਬ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਮਾਲਤੋ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਂ ਚੂਡਾਯਾਂ ਚ ਹਰੇਰ੍ਦਦੌ । ਚਮ੍ਪਾਪੁष੍ਪਸ੍ਯ ਪੁਟਕਂ ਦਦੌ ਚਮ੍ਪਾਵਤੀ ਸਤੀ
ਮਾਲਤੀ ਨੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕੇਸਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਚੰਪਾਵਤੀ ਨੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਚ ਹਰਯੇ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਾਸਿਤਂ ਸ਼ੀਤਲਂ ਜਲਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਪੂਰ, ਤੰਬੂਲ ਤੇ ਠੰਢਾ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਕਦਮ੍ਬਮਾਲਾ ਸਾ ਕਦਮ੍ਬਮਾਲਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਾਕਮਲਮਮ੍ਲਾਨਮਮੂਲ੍ਯਂ ਰ੍ਤਨਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਕਦੰਬਮਾਲਾ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤਾਜ਼ਾ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਦਰਪਣ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਹਸ੍ਤੇ ਹਰੇਰੇਵ ਕਮਲਾ ਸਾ ਸੁਕੋਮਲਾ । ਵਰੁਣੇਨ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਕਮਲਾ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ ਸੋਹਣੇ ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਗੋਰੋਚਨਾਭਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਹਰਯੇ ਦਦੌ । ਮਧੁਪਾਤ੍ਰਂ ਮਧੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁਪੂਰ੍ਣਕਮ੍
ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੋਪੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਗਉਰੋਚਨਾ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਪਦਾਰਥ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।