ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਕਾਮਧੇਨੁਗਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਂ ਗਜਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਪਣ, ਸਾਰੀ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੀ ਰਾਸ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਤਕੌਟਿਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਯਦ੍ਧਨਂ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਨੁਮੋਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਸਸ੍ਯਂ ਫਲਿਤਂ ਤਰੁਮ੍ । ਧਾਨ੍ਯਾਚਲਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਯਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪਿੰਡਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਯਸਂ ਪਿष੍ਟਕਂ ਚੈਵ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਤਿਲਾਨਾਂ ਚ ਰਮ੍ਯਣਿ ਲ़ਡ੍ਡੁਕਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਪਿਠਾ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੱਡੂ ਦਿੱਤੇ।
ਦਧ੍ਨਾਂ ਮਧੂਨਾਂ ਦੁਗ੍ਧਾਨਾਂ ਗੁਡਾਨਾਂ ਹਵਿषਾਮਪਿ । ਕੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਦੁੱਧ, ਗੁੜ, ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲੇ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਦੂਲਂ ਸੁਸ਼ੀਤਂ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਚਨ੍ਦਨਂ ਚੈਵ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਪੂਰ, ਸੁਪਾਰੀ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ । ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਤਲ੍ਪਾਨਿ ਪੁष੍ਣਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਣ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਪਲੰਗ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੈਃ ਸੁਭੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਰਾਮਾਭਿਸ਼੍ਚਰੇਮਿਰੇ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਨੁਮਤੇਨ ਚ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਰਗਨੀਆਂ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਾਦਵਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਲਿਤਾਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਾਤ੍ਨਬੂਰ੍ਣਾਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ
ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ 'ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਨਮ' ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸੌ ਪਚੀਵੀ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਅਥ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਣੇਸ਼ਪੂਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵੋ ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ । ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਭਿਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਦੇਵੋ ਦੇਵੀਭੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਾਭਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਸਂਭਾषਾਂ ਸਾਰ੍ਧਗੋਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ । ਗੋਪੈਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਨਨ੍ਦੇਨ ਮਾਤ੍ਰਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਦਯਾ
ਗੋਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ, ਗੋਪਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੰਦ, ਮਾਤਾ, ਗੋਪੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ—
ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਤਾਤਂ ਸੁਨੀਤਂ ਚ ਚਥੋਚਿਤਮ੍ । ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਸੁਨੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਨਨ੍ਦ ਹੇ ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲ੍ਭ । ਮਾਤਰ੍ਯਸ਼ੋਦੇ ਤ੍ਵਮਪਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਨੰਦ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਓ; ਅਤੇ ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ ਹੋ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲਾਵਸ਼ੇषਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਾਲੋਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਰ੍ਥ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਭਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਨੁਮਤੇਨ ਚ । ਜਗਾਮ ਰਾਧਿਕਾਸ੍ਥਾਨਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਵੀ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਗਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਧਾ ਰੁਚਿਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਰਤ੍ਨੋਚ੍ਚੈਰਾਸਨਸ੍ਥਾ ਚ ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਆਵृਤਾ ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉੱਚੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਹ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁਸਕਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦੂਰਤੋ ਰਾਧਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਵੇषਂ ਸੁਵੇषਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੇਸ਼ਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਦੂਰੋਂ ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਨਵੀਂਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੀਂਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਪ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਕਮਲਮਮ੍ਲਾਨਂ ਧृਤਵਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਰਪਣ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜਵੇਨ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਗੋਪੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍ । ਯਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਲੋਚਨਂ ਮਨਃ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯਃ । ਉਭਯੋਰ੍ਹਰ੍षਬੀਜਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਬਨ੍ਧੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਦੇਖਣਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ।
ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾऽਹਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾ ਵਿਰਹਾਨਲੈਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਯਾऽਮृਤਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਸੁਸਿਕ੍ਤਾऽਦ੍ਯ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾ
ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਾऽਹਂ ਚ ਸ਼ਿਵਬੀਜਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਸ਼ਿ (ਸ਼) ਵ ਸ੍ਵਰੂਪਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾऽਪ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਾ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਬੀਜ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਰੂਪ 'ਸ਼ਿ' ਅਤੇ 'ਵ' ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਚਲ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੇਹੇ ਚ ਦੇਹੀ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛੁਚਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਸ਼ਿਵਰੂਪਾ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਦੇਹੀ ਆਪ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ—