ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਹ । ਬੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਦਤ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਜਿਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਸਮੇਤ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਤੁਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤੇਃ ਪਿਤਃ । ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪੂਰੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਜਲਦੀ ਦੇ; ਇਹ ਕਰਮ ਸਾਰਥਕ ਕਰ—ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਚੇਨ੍ਨ ਦੀਯਤੇ । ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਇਕ ਮੁਹੂਰਤ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਰੇ ਚ ਬਹਿਰ੍ਭੂਤੇ ਭਵੇਤ੍ਸਾऽਪਿ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇ ਸਮਤੀਤੇ षਡ੍ਗੁਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਛੇ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਤਗੁਣਾ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । षਣ੍ਮਾਸੇऽਪ੍ਯਧਿਕੇ ਨ੍ਯੂਨੇ ਚ ਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਾ ਤਥਾ
ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ; ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਕ੍ਤਂ ਚ ਯਾਟਵ । ਉਭੌ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਃ ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤृਪੁਰੋਹਿਤੌ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੈਵਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜਂ ਸਃ । ਅਧਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਹ੍ ਲਾਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਤਥਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮੂਲ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਦਸ਼ਕੋਟਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮਾ । ਦਦੌ ਗਰ੍ਗਾਯ ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੌਪਤੇਃ ਪਿਤਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗਰਗ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਸ ਕਰੋੜ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਂ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਰ੍ਤੁਗੁਣਮ੍ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹੀਰਕਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਮਾਤਰਾ, ਅਤੇ ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ।
ਰੌਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਵਵਧੂਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਗਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਕਾਮਧੇਨੁਗਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਂ ਗਜਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਦੇ ਪੱਖੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਪਣ, ਸਾਰੀ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੀ ਰਾਸ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਤਕੌਟਿਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਯਦ੍ਧਨਂ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਚ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਨੁਮੋਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਸਸ੍ਯਂ ਫਲਿਤਂ ਤਰੁਮ੍ । ਧਾਨ੍ਯਾਚਲਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਯਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਪਿੰਡਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਧਾਨ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਯਸਂ ਪਿष੍ਟਕਂ ਚੈਵ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਤਿਲਾਨਾਂ ਚ ਰਮ੍ਯਣਿ ਲ़ਡ੍ਡੁਕਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ, ਪਿਠਾ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੱਡੂ ਦਿੱਤੇ।
ਦਧ੍ਨਾਂ ਮਧੂਨਾਂ ਦੁਗ੍ਧਾਨਾਂ ਗੁਡਾਨਾਂ ਹਵਿषਾਮਪਿ । ਕੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ, ਦੁੱਧ, ਗੁੜ, ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲੇ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ਦੂਲਂ ਸੁਸ਼ੀਤਂ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਚਨ੍ਦਨਂ ਚੈਵ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਪੂਰ, ਸੁਪਾਰੀ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ । ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਤਲ੍ਪਾਨਿ ਪੁष੍ਣਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਣ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਪਲੰਗ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੈਃ ਸੁਭੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਰਾਮਾਭਿਸ਼੍ਚਰੇਮਿਰੇ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਨੁਮਤੇਨ ਚ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਵਰਗਨੀਆਂ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਾਦਵਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਪਾਲਿਤਾਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਾਤ੍ਨਬੂਰ੍ਣਾਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ
ਸਾਰੇ ਘੋੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ 'ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਨਮ' ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸੌ ਪਚੀਵੀ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।
ਅਥ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਣੇਸ਼ਪੂਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵੋ ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ । ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀਭਿਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਦੇਵੋ ਦੇਵੀਭੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਾਭਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਥੌ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਸਂਭਾषਾਂ ਸਾਰ੍ਧਗੋਲੋਕਵਾਸਿਭਿਃ । ਗੋਪੈਃ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਨਨ੍ਦੇਨ ਮਾਤ੍ਰਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਦਯਾ
ਗੋਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ, ਗੋਪਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੰਦ, ਮਾਤਾ, ਗੋਪੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ—
ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਤਾਤਂ ਸੁਨੀਤਂ ਚ ਚਥੋਚਿਤਮ੍ । ਗੋਪਾਂਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਸੁਨੀਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ਸੀ, ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਨਨ੍ਦ ਹੇ ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲ੍ਭ । ਮਾਤਰ੍ਯਸ਼ੋਦੇ ਤ੍ਵਮਪਿ ਪਰਮਾਰ੍ਥੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਨੰਦ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਜਾਓ; ਅਤੇ ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਸੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਮਾਤਾ ਹੋ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲਾਵਸ਼ੇषਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਾਲੋਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਰ੍ਥ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਭਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰਨੁਮਤੇਨ ਚ । ਜਗਾਮ ਰਾਧਿਕਾਸ੍ਥਾਨਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਵੀ ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਗਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਧਾ ਰੁਚਿਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਰਤ੍ਨੋਚ੍ਚੈਰਾਸਨਸ੍ਥਾ ਚ ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਆਵृਤਾ ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉੱਚੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਹ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁਸਕਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।