ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਾ ਨ ਸਾਧ੍ਯਾ ਜਾਗਤਾਮਪਿ । ਵਯਂ ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਨਕ ਵੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕृष੍ਣਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਤਪਸਾ ਜੀਵਨਾਵਧਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਖੀੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਭਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਪ੍ਯਧਿਕਾष੍ਟਸ਼ਤੇषੁ ਚ । ਪਾਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਾਤੇ ਨਿਮੇषੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ
ਦਸ ਲੱਖ ਇੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਅਠ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਰਾਜ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹ ਤੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਨਾ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਗਿਰਾਮੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਵਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਨਹਿ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਤਦਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾ ਤਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ; ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਮਾਕਂ ਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਤਿ ਚ । ਤਦੂਧਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਨੈਵ ਕृष੍ਣਂ ਪृਚ੍ਛ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਮਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਯਾਮਂ ਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ । ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵੀ ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜੋ ਕਲਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਾਰ ਯਾਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮਾਰਕੰਡੇਯੋ ਮਹਾ ਮੁਨੀ, ਸੱਤ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਨਵਤਿਸ਼ਕ੍ਰੇषੁ ਪਾਤੇषੁ ਪਤਨਂ ਮੁਨੇਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਮੁਨਿਨਾ ਤਪਸਃ ਫਲਾਤ੍
ਅਠਾਨਵੇਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਵਿੱਚ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਾਤੇ ਪਤਨਂ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਚ । ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨਾਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਤਦਾਯੁਸ਼੍ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਲੋਮਸ਼ਾ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍ । ਤਦੇਵਾऽऽਯੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਰਸ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ, ਪਰ ਮੈ ਮ੍ਰਿਤਿਉਂਜਯ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਚ ਵਿਧੇਃ ਪਾਤੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇऽਪ੍ਯਹਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਲੋਦ੍ਭਵਃ ਸ਼ਂਭੂਃ ਸਰ੍ਵਾਦਿਃ ਸਰ੍ਗਭਾषਣਃ
ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭ੍ਰੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਵਕਤਾ।
ਕृष੍ਣਵਾਮਾਙ੍ਗਸਂਭੂਤਾ ਯਥਾ ਰਾਧਾ ਤਥੈਵ ਚ । ਤਥੈਵ ਦੁਰ੍ਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋऽऽਯਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਯਵ੍ਯੂਹੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ । ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਾਯਵ੍ਯੂਹਾਚ੍ਚਰ੍ਤੁਦਸ਼
ਸੂਰਜ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਵੀ ਚੌਦਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ।
ਤਥੈਵ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਵਸ਼ੈਵ ਤੇ । ਮਨੁਪਾਤੇ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਤੋ ਵਿषਯਾਤ੍ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਵਸੁ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਮਨੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਯਯੌ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਲਯੇऽਪਿ ਚ । ਪ੍ਰਲਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਚ ਜਲਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਲੈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਚ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੂਲਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਲੋਕ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਭਜ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸੂਯੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਂ ਯਜ੍ਞਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਵਾਬ੍ਧਿਂ ਤਰ ਯਾਦਵ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ; ਯਥਾ-ਵਿਧਿ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਯਾਦਵ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ।
ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾ ਵਿषਯੀ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਵਾਨ । ਨ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਕ੍ਤਧਨਮਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਨਿਰਵਾਣ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਕਸ਼ਯਪ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦਾਸਤਾ ਜਾਂ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੀਆਂ।
ਵ੍ਰਜ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੋਗਬੀਜਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਮਰਾਲਯਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਯਤ ਸ਼੍ਚਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਸਵਰਗ, ਭੋਗ ਦਾ ਬੀਜ, ਆਪਣਾ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਭृਤਸਂਭਾਰੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਜਗृਹਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹੋਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਸਿੱਧਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਹ । ਬੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਦਤ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਵਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਜਿਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਸਮੇਤ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਤੁਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤੇਃ ਪਿਤਃ । ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮੇਦਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪੂਰੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਜਲਦੀ ਦੇ; ਇਹ ਕਰਮ ਸਾਰਥਕ ਕਰ—ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਚੇਨ੍ਨ ਦੀਯਤੇ । ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਇਕ ਮੁਹੂਰਤ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਰੇ ਚ ਬਹਿਰ੍ਭੂਤੇ ਭਵੇਤ੍ਸਾऽਪਿ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇ ਸਮਤੀਤੇ षਡ੍ਗੁਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬੀਤਣ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਛੇ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਤਗੁਣਾ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । षਣ੍ਮਾਸੇऽਪ੍ਯਧਿਕੇ ਨ੍ਯੂਨੇ ਚ ਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਾ ਤਥਾ
ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ; ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਸਾ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਕ੍ਤਂ ਚ ਯਾਟਵ । ਉਭੌ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਃ ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤृਪੁਰੋਹਿਤੌ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੈਵਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜਂ ਸਃ । ਅਧਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਹ੍ ਲਾਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਤਥਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮੂਲ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਦਸ਼ਕੋਟਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮਾ । ਦਦੌ ਗਰ੍ਗਾਯ ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੌਪਤੇਃ ਪਿਤਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗਰਗ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਸ ਕਰੋੜ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਂ ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਰ੍ਤੁਗੁਣਮ੍ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹੀਰਕਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਮਾਤਰਾ, ਅਤੇ ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ।
ਰੌਪ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਪਰਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ੍ਵਵਧੂਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਂਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਗਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਵਧੂਆਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।