ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਤਰ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਚ ਨਾਵਿਕਾਃ । ਨ ਹ੍ਯਮ੍ਮਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾ ਮृਚ੍ਛਿਲਾਮਯਾਃ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਾਵਾਂ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਮੇਰੇ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਰੂਪਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਨਸ਼ਨਾਨਿ ਚ । ਤਪਾਂਸਿ ਨਾਨਾਦਾਨਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੇਕ ਕੰਮ, ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਤਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—
ਚਿਰਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਵੈष੍ਣਵਾਃ । ਸਤਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਜਸਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਸੱਚੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਤਾਨਾਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਰਥ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਾਤਕੇਨ੍ਧਨਪਾਪਕਮ੍ । ਸੋऽਜ੍ਞਾਨਿ ਨੈਵ ਬੁਬੁਧੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਮਂ ਸ੍ਵਾਦੁਰੂਪਂ ਚ ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਰਸਂ ਯਥਾ । ਯਥਾ ਕृਣਸ੍ਯ ਤਾਤੋऽਹਂ ਸਙ੍ਗੀ ਸੁਚਿਰਮੇਵ ਚ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਸੁਆਦ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰਸ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਥੈਵ ਦੇਵਕੀ ਮਾਤਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੋਃ । ਵਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਣਾਮਪਿ ਵੇਦਾਨਾਮੁਵਾਚ ਜਨਕੋ ਗੁਰੁਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਆਪ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਜਨਕ, ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸਂਨਿਕਰ੍षੋ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯਨਾਦਰਣਕਾਰਣਮ੍ । ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਾ ਪੂਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਾਸ੍ਯ ਤਾਤੋऽਯਂ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਜ੍ਞਾਨਿਨਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸ਼ੋ ਵਸੋਸ੍ਤਾਤਸ੍ਯ ਚਾऽऽਤ੍ਮਨਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਪੰਡਿਤ ਹੈ; ਕਸ਼ਯਪ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਸੁ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਪृਚ੍ਛਤਿ ਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾਜ੍ਞਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧਿਤਃ । ਅਹੋ ਦੁਰ੍ਗਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਮਪਿ ਮੋਹਿਨੀ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਲਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ; ਹਾਏ, ਦੁਰਗਾ ਮਹਾ ਮਾਇਆ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਾ ਨ ਸਾਧ੍ਯਾ ਜਾਗਤਾਮਪਿ । ਵਯਂ ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਨਕ ਵੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕृष੍ਣਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਤਪਸਾ ਜੀਵਨਾਵਧਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਖੀੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਭਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੇष੍ਵਪ੍ਯਧਿਕਾष੍ਟਸ਼ਤੇषੁ ਚ । ਪਾਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਾਤੇ ਨਿਮੇषੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ
ਦਸ ਲੱਖ ਇੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਅਠ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਰਾਜ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਹ ਤੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਨਾ । ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਗਿਰਾਮੇਵ ਤਤ੍ਵਂ ਵਾ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਨਹਿ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਤਦਜ੍ਞਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾ ਤਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ; ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਮਾਕਂ ਜ੍ਞਾਨਮਸ੍ਤਿ ਚ । ਤਦੂਧਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਨੈਵ ਕृष੍ਣਂ ਪृਚ੍ਛ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਮਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਯਾਮਂ ਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ । ਸਪ੍ਤਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵੀ ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜੋ ਕਲਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਾਰ ਯਾਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮਾਰਕੰਡੇਯੋ ਮਹਾ ਮੁਨੀ, ਸੱਤ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਨਵਤਿਸ਼ਕ੍ਰੇषੁ ਪਾਤੇषੁ ਪਤਨਂ ਮੁਨੇਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਮੁਨਿਨਾ ਤਪਸਃ ਫਲਾਤ੍
ਅਠਾਨਵੇਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਵਿੱਚ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਾਤੇ ਪਤਨਂ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਯ ਚ । ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨਾਂ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਤਦਾਯੁਸ਼੍ਚਿਰਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਲੋਮਸ਼ਾ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍ । ਤਦੇਵਾऽऽਯੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਰਸ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ, ਪਰ ਮੈ ਮ੍ਰਿਤਿਉਂਜਯ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਚ ਵਿਧੇਃ ਪਾਤੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇऽਪ੍ਯਹਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਲੋਦ੍ਭਵਃ ਸ਼ਂਭੂਃ ਸਰ੍ਵਾਦਿਃ ਸਰ੍ਗਭਾषਣਃ
ਪ੍ਰਲੈ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭ੍ਰੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਵਕਤਾ।
ਕृष੍ਣਵਾਮਾਙ੍ਗਸਂਭੂਤਾ ਯਥਾ ਰਾਧਾ ਤਥੈਵ ਚ । ਤਥੈਵ ਦੁਰ੍ਗਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋऽऽਯਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਯਵ੍ਯੂਹੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ । ਤਥੈਵ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਾਯਵ੍ਯੂਹਾਚ੍ਚਰ੍ਤੁਦਸ਼
ਸੂਰਜ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਵੀ ਚੌਦਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ।
ਤਥੈਵ ਵਸਵਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਵਸ਼ੈਵ ਤੇ । ਮਨੁਪਾਤੇ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਤੋ ਵਿषਯਾਤ੍ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਵਸੁ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਮਨੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਯਯੌ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਲਯੇऽਪਿ ਚ । ਪ੍ਰਲਯੋ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਚ ਜਲਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਲੈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਚ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੂਲਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਲੋਕ, ਮੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਰੂਪ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਭਜ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਸੂਯੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਂ ਯਜ੍ਞਕਾਰਣਮ੍ । ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਵਾਬ੍ਧਿਂ ਤਰ ਯਾਦਵ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ, ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ; ਯਥਾ-ਵਿਧਿ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਯਾਦਵ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ।
ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾ ਵਿषਯੀ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਭਵਾਨ । ਨ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯਂ ਕ੍ਤਧਨਮਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਨਿਰਵਾਣ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਕਸ਼ਯਪ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਂ ਅਦਿਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦਾਸਤਾ ਜਾਂ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੀਆਂ।
ਵ੍ਰਜ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੋਗਬੀਜਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਮਰਾਲਯਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਯਤ ਸ਼੍ਚਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਸਵਰਗ, ਭੋਗ ਦਾ ਬੀਜ, ਆਪਣਾ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਭृਤਸਂਭਾਰੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਹਵ੍ਯਂ ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਜਗृਹਃ ਸੁਰਾਃ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹੋਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਸਿੱਧਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।