ਵਸੋਃ ਸਰ੍ਵਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਗਤਾਮੇਵ ਮੂਲ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਨਿਵਾਸਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜਨਨੀ। ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਾ ਮਾਤਃ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਭੂਤਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਰੂਪਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਰੂਪਿਣੀ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮਾਵਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਾਰਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇਰਾ ਕਾਰਜ ਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਾਤੇ ਤਨ੍ਨਿਮੇषੋ ਹਰੇਰਪਿ । ਆਦੌ ਰਾਧਾਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਲਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰੀ ਵੀ ਅੱਖ ਮਿਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਯੋਗੀ ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਲੀਲਯਾ । ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮੇ ਮਹਾਪਾਪੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਲਭੇਤ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੋਗੀ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਜਗਤਾਂ ਭਵਤੀ ਮਾਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਾ ਹਰਿਃ । ਪਿਤੁਰੇਵ ਗੁਰੁਰ੍ਮਾਤਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਧਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ ਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਜਤੇ ਦੇਵਮਨ੍ਯਂ ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਮੂਢੋ ਯਦਿ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਰਾਧਿਕਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ—
ਵਂਸ਼ਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਮਿਹੈਵ ਚ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਘੋਰੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
—ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਜ੍ਞਾਨੋਦ੍ਗਿਰਣਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰਯੋਃ । ਸ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਯੋਰ੍ਯਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿषੇਵ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜੀਵਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਭਕ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵ, ਦੁਲੱਭ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿषੇਵ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਕਾਰਣਸ੍ਯ ਚ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੁਵਯੋਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁਲੱਭ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਯੋਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਂ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਚ ਨਹਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਦੈਵਤਃ
ਜਿਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਦੁਲੱਭ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਪਲ ਜਾਂ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਯੁਵਚੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਮਪਾਦਪਿ । ਸ੍ਤਵਂ ਵਾ ਕਵਚਂ ਵਾऽਪਿ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਲਵੇ—ਭਾਵੇਂ ਕੇਵਲ ਇਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਵਚ ਹੀ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯੋਜਯੇਤ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਚਨ੍ਦਨੈਃ । ਕਵਚਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਮੇ ਮਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਕੁਰੁ । ਦੇਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਭੋਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦੇਵੇ ਦੇਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਦੇਵੇ ਦੇਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਰਾਧੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਖਮੁਖ੍ਯਕਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਭੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਦੇਵਤਾਃ
ਰਾਧੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਰਾਧਿਕਾ ਸਤੀ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪ੍ਰੀਤੋ ਲਮ੍ਬੋਦਰੋ ਮੁਨੇ
ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਲੰਬੋਦਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਸਂਜ੍ਞਕਾਃ । ਆਯਯੁਰ੍ਵਟਮੂਲਂ ਚ ਦੇਵਪੂਜਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਚਰੋ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵੀਰੁਵਾਚ ਸਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠਸ਼੍ਚ ਭਯਭੀਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਕ ਉਵਾਚ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਦੌ ਚ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਵृषਭਾਨਸੁਤਾ ਰਾਧਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਮ੍
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਰਾਧਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆ।
ਸਹਿਤਾ ਸਾ ਬਲਵਤੀ ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਵਾਰਿਤੋऽਹਂ ਵਲਿष੍ਠਾਭਿਰ੍ਯੁष੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਕਥਯਾਮਿ ਤਤ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਰ੍ਵਾਦੌ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਸੋऽਨਨ੍ਤਂ ਫਲਮਾਲਭੇਤ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯਵਿਧਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ੇषੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਚਕਾਰ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮੱਧਮ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਕਰੇ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸ੍ਥਿਤਾਸੁ ਚ । ਗੋਪੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹ ਤਯਾ ਰਾਧਯਾ ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਰਿਸੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਜਣੀਆਂ ਵਿਚ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦੂਤਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਹਸੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾਨੋ ਦੇਵਯੋषਿਤਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸੀ, ਮਨੂ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਜਣੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਰਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਪਨੀਆਂ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਪਾਰਵਤੀ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਰੋਹਿਣੀ ਚ ਸਤੀ ਸਂਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਾਹਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਯੋषਿਤਃ । ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ
ਰੋਹਣੀ, ਸਤੀ, ਸੰਜਨਾ, ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀ ਜਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਪਈਆਂ।
ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸ ਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਸਾਰੇ ਰਿਸੀ, ਮਨੂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਬਲਿष੍ਠਾ ਦੁਰ੍ਬਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਚਾਹੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਛੋਟੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਲਡ੍ਡੁਕਾਨਾਂ ਚ ਰਾਸ਼ੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਣਾਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਲੱਡੂਆਂ ਦੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਢੇਰ ਬਣੇ, ਚੀਨੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਤੇ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸੁਆਸਤਿਕਾਂ ਦਾ ਵੀ।