ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਨਿਘ੍ਨਕਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪੁष੍ਟਂ ਕਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿੱਘਨ ਨਾਸਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰਨ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸੁਰਪਦ੍ਮਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ਂ ਮਙ੍ਗਲਾਯਨਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਗਣੇਸ਼, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਦਿਨ-ਕਮਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਘ੍ਨਸ਼ੋਕਹਰਂ ਪਰਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿੱਘਨ-ਸ਼ੋਕ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਘਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯ- ਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯੋਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਈਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯੋਯਃ ਨਾਲਾਯਣ ਉਵਾਚ ਰਾਧਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਲਮ੍ਬੋਦਰਂ ਸਤੀ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਂ ਦਦੌ
ਹੁਣ, ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਵੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਧਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੰਬੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਧਾਯਾਃ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਸ੍ਤੁ ਚ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
ਰਾਧਾ ਦੀ ਸਤਿ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ।
ਗਣੇਸ਼ ਉਵਾਚ ਤਵ ਪੂਜਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕਰੀ ਸ਼ੁਭੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਭਵਤੀ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਤੁਲਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਨਕਾਦਯਃ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕਪਿਲਾਦਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵੀ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਪਰਾ
ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ, ਭਗਤ, ਸਿੱਧ ਜਿਵੇਂ ਕਪਿਲ ਆਦਿ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਦੇਵੀ, ਪਿਆਰੀ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਵਾਮਾਙ੍ਗਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਰਾਧਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵਃ । ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਵ ਵਾਮਾਙ੍ਗਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਰਾਧਾ ਤੇਰੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਮਾਧਵ ਤੇਰੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ। ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਗਤ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਵਸੋਃ ਸਰ੍ਵਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਗਤਾਮੇਵ ਮੂਲ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਨਿਵਾਸਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜਨਨੀ। ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਾ ਮਾਤਃ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਭੂਤਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਰੂਪਾਣਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਰੂਪਿਣੀ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਮਾਵਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਾਰਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਤੇਰਾ ਕਾਰਜ ਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਾਤੇ ਤਨ੍ਨਿਮੇषੋ ਹਰੇਰਪਿ । ਆਦੌ ਰਾਧਾਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਲਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰੀ ਵੀ ਅੱਖ ਮਿਟਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਪਣ੍ਡਿਤੋ ਯੋਗੀ ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਲੀਲਯਾ । ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮੇ ਮਹਾਪਾਪੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਲਭੇਤ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੋਗੀ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਜਗਤਾਂ ਭਵਤੀ ਮਾਤਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਾ ਹਰਿਃ । ਪਿਤੁਰੇਵ ਗੁਰੁਰ੍ਮਾਤਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਧਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ ਮਾਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਜਤੇ ਦੇਵਮਨ੍ਯਂ ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਮੂਢੋ ਯਦਿ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਰਾਧਿਕਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ—
ਵਂਸ਼ਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਮਿਹੈਵ ਚ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਿਰਯੇ ਘੋਰੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
—ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਜ੍ਞਾਨੋਦ੍ਗਿਰਣਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਨ੍ਤ੍ਰਯੋਃ । ਸ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਯੋਰ੍ਯਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿषੇਵ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜੀਵਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਭਕ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਜਨਮਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵ, ਦੁਲੱਭ ਮਾਂ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿषੇਵ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ਂਭੋਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਕਾਰਣਸ੍ਯ ਚ । ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੁਵਯੋਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁਲੱਭ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਕ੍ਯੋਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਂ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਚ ਨਹਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਦੈਵਤਃ
ਜਿਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਦੁਲੱਭ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਪਲ ਜਾਂ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਯੁਵਚੋਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਮਪਾਦਪਿ । ਸ੍ਤਵਂ ਵਾ ਕਵਚਂ ਵਾऽਪਿ ਕਰ੍ਮਮੂਲਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਲਵੇ—ਭਾਵੇਂ ਕੇਵਲ ਇਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਵਚ ਹੀ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯੋਜਯੇਤ੍ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਚਨ੍ਦਨੈਃ । ਕਵਚਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਸ੍ਤੁ ਮੇ ਮਾਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਕੁਰੁ । ਦੇਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਭੋਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦੇਵੇ ਦੇਯਾਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਦੇਵੇ ਦੇਯਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਦਾਨਨ੍ਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਰਾਧੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮੁਖਮੁਖ੍ਯਕਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਭੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਦੇਵਤਾਃ
ਰਾਧੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਰਾਧਿਕਾ ਸਤੀ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਪ੍ਰੀਤੋ ਲਮ੍ਬੋਦਰੋ ਮੁਨੇ
ਰਾਧਿਕਾ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਲੰਬੋਦਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਸਂਜ੍ਞਕਾਃ । ਆਯਯੁਰ੍ਵਟਮੂਲਂ ਚ ਦੇਵਪੂਜਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਚਰੋ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵੀਰੁਵਾਚ ਸਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠਸ਼੍ਚ ਭਯਭੀਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।'