ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਵਿਵਿਧਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਚੋष੍ਯਂ ਚਰ੍ਵ੍ਯਂ ਲੇਹ੍ਯਪੇਯੇ ਸੁਧਾਤੁਲ੍ਯਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ, ਮਨਮੋਹਣੇ ਭੋਜਨ—ਚੁਸਣ ਵਾਲੇ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ—ਜੋ ਅੰਬ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਫਲਾਨਿ ਚ ਸੁਪਕ੍ਵਾਨਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨਿ ਚ । ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ ਮੂਲਾਨਿ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਰਣ੍ਯਾਨਿ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਦੁਰਲਭ ਪੂਰੀ ਪੱਕੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਮੂਲ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਨਿ ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਨ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਤਿਲਾਨਾਂ ਲਡ੍ਡੁਕਾਨਿ ਚ । ਲਡ੍ਡੁਕਾਨਿ ਸੁਪਕ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਸੁਰਸਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਬੇਅੰਤ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਲੱਡੂ—ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ, ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਰਸਦਾਰ—ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਯਵਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਪਿष੍ਟਕਾਨਿ ਚ । ਘृਤਾਕ੍ਤਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਸਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਜੌ ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਆਟੇ ਦੇ ਪੱਕੇ ਕੇਕ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚੀਨੀ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸੁੰਦਰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤੇ।
ਸ੍ਵਾਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਲਡ੍ਡੁਕਾਨਿ ਸ੍ਥੂਲਾਨਿ ਸੁਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ । ਭृष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਮਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸੁਭਕ ਲੱਡੂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੁੰਨੀਆਂ, ਅਟੁੱਟ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੀਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਘृਤਕੁਲ੍ਯਾਂ ਦੁਗ੍ਧਕੁਲਯਾਂ ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਗੁਡਸ੍ਯ ਦਧ੍ਨਃ ਕੁਲ੍ਯਾਂ ਚ ਪਾਯਸਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਘੀ, ਦੁੱਧ, ਮਧੂ, ਗੁੜ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਮਿੱਠਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪਿष੍ਟਕਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਰਮ੍ਭਾਣਾਂ ਰਾਸ਼ਿਰੇਵ ਚ । ਮਿष੍ਟਵ੍ਯਞ੍ਜਨਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਾਲ੍ਯਨ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਕ, ਸੁਭਕ ਲੱਡੂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਢੇਰ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮਸਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚੰਗੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵਤਾ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਵਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੋਹਣਾ ਤਖਤ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਵਿਘ੍ਨਪਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਰਾਜਤਟਵਾਸਿਨੀ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਂ ਰਮ੍ਯਮਮੂਲ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਕਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਸ਼ੈਲਾਤ੍ਮਜਾਯੈਵ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਨਿਵਾਸਿਨੀ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਰ੍ਪਿषਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁ
ਸੌ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਾਫ, ਮਿੱਠਾ ਮਧੂ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਨਿਵਾਸਿਨੀ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਾਸਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਿਆ ਮਧੂਪਾਰਕ, ਅਤੇ ਕਪੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ ਤਾਂਬੂਲ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੇ ਚ ਵृषਭਾਨਸੁਤਾ ਦਦੌ । ਸਪ੍ਤਤੀਰ੍ਥੋਦਕਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸੁਸਿਤਂ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਸਤੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਨਾਰ੍ਥ ਚ ਜਲਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਗੌਪੋਸ਼੍ਵਰੀ ਮੁਦਾ । ਅਮੂਲ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਮ੍
ਗਉਪੋਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ, ਦੁਰਲਭ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਟਾ ਚਾਮਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪਰੇਸ਼ਾਯ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕੈਃ
ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਵਾਲੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅਸਨ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਪਰਿष੍ਕृਤਂ ਸੁਤਲ੍ਪਂ ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਿਤਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ਼ੁਕੇਨੈਵ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਫੈਦ ਤੇ ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦਦੌ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜਾਯੈਵ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਚ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਉਹ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਪਲੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹਨੇ ਇੱਕ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬੱਝਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾऽਤੀਵ ਪਰੀਹਾਰਂ ਵृਨ੍ਦਾ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦਦੌ । ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਮੂਲ੍ਮਨੁਨਾ ਸਬੀਜੇਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇਨ ਚ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ, ਬੀਜ ਸਮੇਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰਂ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਕੁਲਵਾਸਿਨੀ । ੴ ਗਂ ਗੌਂ ਗਣਪਤਯੇ ਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਿਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ 'ਓਮ ਗੰ ਗੌਂ ਗਣਪਤਿ ਵਿੱਘਨ ਨਾਸਕ ਸਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੇਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਗਾਣੇਸ਼ਂ षੋਡਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸਾ ਜਜਾਪ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪਰਂ ਸਲ੍ਪਤਰੁਂ ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗਣੇਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਮੰਗਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਾ । ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਪੁਲਕਿਤਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਕੌਥੁਮੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੌਥੁਮ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਨਿਘ੍ਨਕਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪੁष੍ਟਂ ਕਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਾਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿੱਘਨ ਨਾਸਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੂਰਨ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸੁਰਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸੁਰਪਦ੍ਮਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ਂ ਮਙ੍ਗਲਾਯਨਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਗਣੇਸ਼, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਦਿਨ-ਕਮਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਘ੍ਨਸ਼ੋਕਹਰਂ ਪਰਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿੱਘਨ-ਸ਼ੋਕ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਘਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯ- ਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯੋਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਈਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯੋਯਃ ਨਾਲਾਯਣ ਉਵਾਚ ਰਾਧਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਲਮ੍ਬੋਦਰਂ ਸਤੀ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਂ ਦਦੌ
ਹੁਣ, ਇੱਕ ਸੌ ਚੌਵੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਧਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੰਬੋਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਰਾਧਾਯਾਃ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਜਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਸ੍ਤੁ ਚ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
ਰਾਧਾ ਦੀ ਸਤਿ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਸਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ।
ਗਣੇਸ਼ ਉਵਾਚ ਤਵ ਪੂਜਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕਰੀ ਸ਼ੁਭੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਭਵਤੀ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ, ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਤੁਲਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਨਕਾਦਯਃ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਕਪਿਲਾਦਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵੀ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਪਰਾ
ਜੀਵਨ ਮੁਕਤ, ਭਗਤ, ਸਿੱਧ ਜਿਵੇਂ ਕਪਿਲ ਆਦਿ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਦੇਵੀ, ਪਿਆਰੀ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਵਾਮਾਙ੍ਗਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਰਾਧਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵਃ । ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਤਵ ਵਾਮਾਙ੍ਗਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਰਾਧਾ ਤੇਰੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਮਾਧਵ ਤੇਰੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਤੋਂ। ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਗਤ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।