ਕਲਂਕੀ ਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ ਮੁਮੋਚ ਕਲਂਕਾਚ੍ਚ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਦਾਗ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤਬ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਭਾਸ੍ਕਰਾਦਪਿ
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣੀ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਭਾਰਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਵਿष੍ਗੋਰ੍ਮਣਾਵਧਿष੍ਠਾਨਂ ਮਹਾਪੂਤੇ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦੇ
ਉਹ ਨਿੱਤ ਹੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 'ਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਯੌਤੁਕਾਰ੍ਥੇ ਮਣਿਂ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤੋ ਮਹਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਮਣੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕਾਲਪੀਡਿਤਃ । ਮਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇਆ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਪਥਿ ਬਲਾਤ੍ਸਿਂਹਃ ਸਬਲ ਏਵ ਚ । ਮਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਚਿਰਂ ਸੂਤ੍ਰਬਦ੍ਧਂ ਗਲੇ ਦਧੌ
ਰਸਤੇ 'ਚ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਟੋਲੇ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲਈ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਵਿਪ੍ਰੇਣਾਮ੍ਯੁਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਜਗਾਮ੍ ਸਃ
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਾ ਪਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਿਂਹਂ ਗਹਨੇ ਭਲ੍ਲੂਕੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਮਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜੋਰਾਵਰ ਭੱਲੂਕਾ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਮਣਿਂ ਜਗਾਹ ਮਾਧਵਃ । ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਵੇਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਮਾਧਵ ਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕਲਂਕਕृਨ੍ਤਨਾਯ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਾਨਨਂ ਘੋਰਂ ਚੌਰਚਿਹ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਦਾਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਮृਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦੁਃਖੀ ਸਿਹਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਮਣਿਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਸਾਦ ਚ ਮਾਧਵਃ
ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਜਦ ਮਣੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਲ੍ਲੂਕਭਵਨਂ ਯਯੌ । ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਬਾਲਕਂ ਤਤ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰੀਕ੍ਰੋਡੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੱਲੂਕਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਾਈ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੀ।
ਬਾਲਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਮਣਿਂ ਗृਹਾਣ ਬਾਲੇਤਿ ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ
ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਧਾਈ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਣੀ ਲੈ ਲੈ ਬੱਚਿਆ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਯਾਮੰਤਕ ਹੈ।'
ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ
'ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਨਾ ਰੋ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਯਾਮੰਤਕ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੁਕ੍ਤਸੁਸ਼੍ਲੋਕਂ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍ । ਦੈਵਦृष੍ਟਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰੋषਾਦੇਵ ਪ੍ਰਮृਚ੍ਯਤੇ
ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਧਾਈ ਦੇ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਤੋ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਾਮ੍ਭਿਕਾ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਾਃ । ਕਲਙ੍ਕਿਨੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਪਖੰਡੀ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ਧਾਤ੍ਰੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਕਾਤ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਭਲ੍ਲੂਕਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਧਾਈ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਣੀ ਬੱਚੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਈ; ਧਾਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੱਲੂਕਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸਃ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਯੌਤੁਕਾਰ੍ਥਂ ਮਣਿਂ ਦਦੌ
ਜਾਮਬਵਾਨ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਮਣੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਮਣਿਮਾਨੀਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਾਦਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ; ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਮਣੇਰਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਨਿष੍ਕਲਂਕੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਮਣੀ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਕੇਵਲ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰੁ ਤਂ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਯਥਾਗਮਮ੍ । ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਖਿਆਨਕ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾ ਮੁਤਾਬਕ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਾਨਾo ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮਣਿਃ ਹਰਣਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਾਣ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਈ (੧੨੨)ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਚੋਰੀ' ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਗਣੇਸ਼ਪੂਜਨਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸਤਃ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਈ (੧੨੩)ਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ।
ਮਹਿਮਾਨਂ ਗਣਪਤੇਃ ਸਰ੍ਵਬੂਜ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੋਃ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗਣਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਅਸ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਅਾਪਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਅਾਪਕ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮਹਾਪੂਜ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਥੈਃ ਕृਤਾ ਪੁਰਾ । ਰਾਧਾਮਾਧਵਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਸਂਮੀਲਰਂ ਪੁਰਾ
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਥੇ ਹੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਤੀਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤਕੇ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਆਦੌ ਚਕਾਰ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸਾ ਚ ਰਾਧਾ ਕਥਂ ਮੁਨੇ
ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ੍ਰੀਦਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ ਵੇਲੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਮੁਨੇ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਗਈ?
ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਚ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਿषੁ । ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤੇ ਸ਼ੇषੇ ਨਾਗੇषੁ ਚ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ੇਸ਼, ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ,
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਚ ਭੂਮੌ ਚ ਬਲਿष੍ਠੇष੍ਵਸੁਰੇषੁ ਚ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਬਲਵਤ੍ਸੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ,
ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰੇਲੋਕ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਸਤੀ । ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤਵਰ੍षਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਵੰਤ, ਆਦਰਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤੀਵਰਤਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਧਰਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।