ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਮਣੇਰੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭਾਦ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਰਕਾਂ ਹृਤ੍ਵਾਞ੍ਛਸ਼ੀ । ਤਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਣਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤਾਰਾ ਮਗਰ੍ਭਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਸਤੀ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਲਜ੍ਜਯਾ ਕੋਪਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਪੁਰਾ
ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਜਜਿਤ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮ-ਇੱਛਾ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰੋਵਾਚ ਭਵ ਸ਼ਾਪਕਲਂਕੀ ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਹਭृਤ੍ । ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪਾਪੀ ਚ ਕਲਂਕੀ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਦਾਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਤੇ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ । ਨਾਰਾਯਣਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚ ਕृਤਪਾਤਕਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਗਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭੀਤਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ ਨੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵ ਕਲਂਕੀ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਕਲਾਨਿਧੇ । ਸ਼ਾਪਸ੍ਥਾਨਂ ਤਾਰਕਾਯਾ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਦਾ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਹੇ। ਤਾਰਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖੀਆਂ 'ਚ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮਤਃ । ਤਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕਲਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਸ ਕਲਂਕੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਉੱਗੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਦਾਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਹਰਿਣਾ ਦੀਯਤੇ ਤਾਲੇ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ । ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ
ਹਿਰਣ ਵੱਲੋਂ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮਾਵਸ, ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਪਾਲਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ ਕਲਂਕੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਦਰ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਲਂਕੀ ਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ ਮੁਮੋਚ ਕਲਂਕਾਚ੍ਚ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਦਾਗ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤਬ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਭਾਸ੍ਕਰਾਦਪਿ
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣੀ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਭਾਰਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਵਿष੍ਗੋਰ੍ਮਣਾਵਧਿष੍ਠਾਨਂ ਮਹਾਪੂਤੇ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦੇ
ਉਹ ਨਿੱਤ ਹੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 'ਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਯੌਤੁਕਾਰ੍ਥੇ ਮਣਿਂ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤੋ ਮਹਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਮਣੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕਾਲਪੀਡਿਤਃ । ਮਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇਆ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਪਥਿ ਬਲਾਤ੍ਸਿਂਹਃ ਸਬਲ ਏਵ ਚ । ਮਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਚਿਰਂ ਸੂਤ੍ਰਬਦ੍ਧਂ ਗਲੇ ਦਧੌ
ਰਸਤੇ 'ਚ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਟੋਲੇ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲਈ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਵਿਪ੍ਰੇਣਾਮ੍ਯੁਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਜਗਾਮ੍ ਸਃ
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਾ ਪਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਿਂਹਂ ਗਹਨੇ ਭਲ੍ਲੂਕੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਮਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜੋਰਾਵਰ ਭੱਲੂਕਾ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਮਣਿਂ ਜਗਾਹ ਮਾਧਵਃ । ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਵੇਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਮਾਧਵ ਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕਲਂਕਕृਨ੍ਤਨਾਯ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਾਨਨਂ ਘੋਰਂ ਚੌਰਚਿਹ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਦਾਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਮृਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦੁਃਖੀ ਸਿਹਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਮਣਿਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਸਾਦ ਚ ਮਾਧਵਃ
ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਜਦ ਮਣੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਦਾ ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਲ੍ਲੂਕਭਵਨਂ ਯਯੌ । ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਬਾਲਕਂ ਤਤ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰੀਕ੍ਰੋਡੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੱਲੂਕਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਾਈ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੀ।
ਬਾਲਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਮਣਿਂ ਗृਹਾਣ ਬਾਲੇਤਿ ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ
ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਧਾਈ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਣੀ ਲੈ ਲੈ ਬੱਚਿਆ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਯਾਮੰਤਕ ਹੈ।'
ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾ ਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ
'ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਸੋਹਣੇ ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਨਾ ਰੋ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਯਾਮੰਤਕ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯੁਕ੍ਤਸੁਸ਼੍ਲੋਕਂ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍ । ਦੈਵਦृष੍ਟਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਰੋषਾਦੇਵ ਪ੍ਰਮृਚ੍ਯਤੇ
ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਧਾਈ ਦੇ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਤੋ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦਾਮ੍ਭਿਕਾ ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਕਾਃ । ਕਲਙ੍ਕਿਨੋ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਪਖੰਡੀ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ਧਾਤ੍ਰੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਕਾਤ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਭਲ੍ਲੂਕਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਧਾਈ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਣੀ ਬੱਚੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਲਈ; ਧਾਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭੱਲੂਕਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸਿਆ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸਃ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਯੌਤੁਕਾਰ੍ਥਂ ਮਣਿਂ ਦਦੌ
ਜਾਮਬਵਾਨ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਮਣੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਮਣਿਮਾਨੀਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਯਾਦਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਭੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਮਣੀ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ; ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਮਣੇਰਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਨਿष੍ਕਲਂਕੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਮਣੀ ਦੀ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਕੇਵਲ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।