ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਤੋਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉੱਥੇ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਬਿੰਦੁਸਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ੀ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਨਃ । ਦੂਤਦ੍ਵਾਰਾ ਕਥਂ ਚੌਕ੍ਤਂ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੰਨੀ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਐਨਾ ਕਰੜਾ ਤੇ ਸਖਤ ਬਚਨ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ?
ਸ਼ृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇਨ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਹਾऽऽਗਤਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਨਾਥ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਯੋਗਾਦ੍ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁष੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਤਾਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੋਲ੍ਬਣਮ੍ । ਪਦ੍ਮੈਃ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਨਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਥੇ, ਸੱਤ ਤਾਲਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਗਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਿਆ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਜਗਾਮ ਰੁਕ੍ਮਣੀਗੇਹਂ ਪੁष੍ਪਜਨ੍ਦਨਵਾਸਿਤਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸ ਭੈष੍ਮੀ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਭੈਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਸ਼ृਗਾਲਵਾਸੁਦੇਵ- ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਾਮੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਵਾਣੀ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰਗਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਇਕੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਰਮਣੀਨਾਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਮੁਦ੍ਵਾਹਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਦਾ
ਹੁਣ ਦੂਜਾ ਸੌ ਬਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਮਣੇਰੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭਾਦ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਰਕਾਂ ਹृਤ੍ਵਾਞ੍ਛਸ਼ੀ । ਤਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਣਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤਾਰਾ ਮਗਰ੍ਭਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਸਤੀ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਲਜ੍ਜਯਾ ਕੋਪਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਪੁਰਾ
ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਜਜਿਤ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮ-ਇੱਛਾ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰੋਵਾਚ ਭਵ ਸ਼ਾਪਕਲਂਕੀ ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਹਭृਤ੍ । ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪਾਪੀ ਚ ਕਲਂਕੀ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਦਾਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਤੇ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ । ਨਾਰਾਯਣਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚ ਕृਤਪਾਤਕਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਗਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭੀਤਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ ਨੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵ ਕਲਂਕੀ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਕਲਾਨਿਧੇ । ਸ਼ਾਪਸ੍ਥਾਨਂ ਤਾਰਕਾਯਾ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਦਾ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਹੇ। ਤਾਰਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖੀਆਂ 'ਚ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮਤਃ । ਤਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕਲਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਸ ਕਲਂਕੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਉੱਗੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਦਾਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਹਰਿਣਾ ਦੀਯਤੇ ਤਾਲੇ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ । ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ
ਹਿਰਣ ਵੱਲੋਂ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮਾਵਸ, ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਪਾਲਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ ਕਲਂਕੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਦਰ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਲਂਕੀ ਯੇਨ ਰੂਪੇਣ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਸ ਮੁਮੋਚ ਕਲਂਕਾਚ੍ਚ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਦਾਗ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤਬ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਭਾਸ੍ਕਰਾਦਪਿ
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਚ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਣੀ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅष੍ਟੌ ਭਾਰਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਵਿष੍ਗੋਰ੍ਮਣਾਵਧਿष੍ਠਾਨਂ ਮਹਾਪੂਤੇ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦੇ
ਉਹ ਨਿੱਤ ਹੀ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 'ਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਯੌਤੁਕਾਰ੍ਥੇ ਮਣਿਂ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤੋ ਮਹਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਮਣੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕਾਲਪੀਡਿਤਃ । ਮਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰੇਆ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਪਥਿ ਬਲਾਤ੍ਸਿਂਹਃ ਸਬਲ ਏਵ ਚ । ਮਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਚਿਰਂ ਸੂਤ੍ਰਬਦ੍ਧਂ ਗਲੇ ਦਧੌ
ਰਸਤੇ 'ਚ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਟੋਲੇ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲਈ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਵਿਪ੍ਰੇਣਾਮ੍ਯੁਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਜਗਾਮ੍ ਸਃ
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਾ ਪਿਆ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਿਂਹਂ ਗਹਨੇ ਭਲ੍ਲੂਕੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਬਲੀ । ਮਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜੋਰਾਵਰ ਭੱਲੂਕਾ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਮਣਿਂ ਜਗਾਹ ਮਾਧਵਃ । ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਵੇਤਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਮਾਧਵ ਨੇ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕਲਂਕਕृਨ੍ਤਨਾਯ ਚ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਾਨਨਂ ਘੋਰਂ ਚੌਰਚਿਹ੍ਨੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਦਾਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।