ਗਦਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਜਾ ਸ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਕ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਸਲਂ ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਤਥਾ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ, ਮੁਸਲ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਵੀ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਕਾਲਰੂਪਂ ਸੁਦਾਰੁਪਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਦृਪ੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਨਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਨਯੇਤਿ ਚ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਿਰਸਸਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਮਿੱਤਰ-ਹਥਿਆਰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਨਾऽऽਤ੍ਮਾऽऽਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਬ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਧਰੋਦ੍ਧਾਰਣਕਾਰਣ
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁਭ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਭਵਾਰ੍ਬ੍ਧਿ ਵਿषਮਂ ਨਾਥ ਵਿषਯਂ ਚ ਵਿषਾਧਿਕਮ੍ । ਛਿਨ੍ਧਿ ਮੇ ਨਿਗਡਂ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਜਾਲਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਹੇ ਨਾਥ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਤ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜੰਜੀਰ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਮੋਹ-ਜਾਲ, ਕੱਟ ਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਧਾਤਾ ਘਾਤੁਰੇਵ ਚ । ਦਾਤਾ ਸ਼ੁਭਫਲਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਨੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਯਾਮਿ ਗੇਹਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਵੈਵ ਦ੍ਵਾਰਸਪ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਸ਼ਵਰਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ—
ਰੁਰੋਦ ਸਮਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਨਾ
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ, ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਅਚਾਨਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅੱਖੋਂ ਇਕ ਹੰਝੂ ਦਾ ਬੂੰਦ ਉੱਥੇ ਆ ਪਈ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਤੋਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉੱਥੇ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਬਿੰਦੁਸਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ੀ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਨਃ । ਦੂਤਦ੍ਵਾਰਾ ਕਥਂ ਚੌਕ੍ਤਂ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੰਨੀ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਐਨਾ ਕਰੜਾ ਤੇ ਸਖਤ ਬਚਨ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ?
ਸ਼ृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇਨ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਹਾऽऽਗਤਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਨਾਥ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਯੋਗਾਦ੍ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁष੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਤਾਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੋਲ੍ਬਣਮ੍ । ਪਦ੍ਮੈਃ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਨਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਥੇ, ਸੱਤ ਤਾਲਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਗਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਿਆ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਜਗਾਮ ਰੁਕ੍ਮਣੀਗੇਹਂ ਪੁष੍ਪਜਨ੍ਦਨਵਾਸਿਤਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸ ਭੈष੍ਮੀ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਭੈਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਸ਼ृਗਾਲਵਾਸੁਦੇਵ- ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਾਮੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਵਾਣੀ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰਗਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਇਕੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਰਮਣੀਨਾਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਮੁਦ੍ਵਾਹਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਦਾ
ਹੁਣ ਦੂਜਾ ਸੌ ਬਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਸ੍ਯ ਚ ਮਣੇਰੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਨ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭਾਦ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਚ ਤਾਰਕਾਂ ਹृਤ੍ਵਾਞ੍ਛਸ਼ੀ । ਤਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗੁਰੁਣਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਤਾਰਾ ਮਗਰ੍ਭਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਸਤੀ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਲਜ੍ਜਯਾ ਕੋਪਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਾਮਾਤੁਰਂ ਪੁਰਾ
ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਲਜਜਿਤ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਾਮ-ਇੱਛਾ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰੋਵਾਚ ਭਵ ਸ਼ਾਪਕਲਂਕੀ ਤ੍ਵਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਹਭृਤ੍ । ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪਾਪੀ ਚ ਕਲਂਕੀ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤਾਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਦਾਗ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪੀ ਤੇ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ । ਨਾਰਾਯਣਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚ ਕृਤਪਾਤਕਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸਰੋਵਰ 'ਚ ਗਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪਃਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਭੀਤਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ੋत्तਮ ਨੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵ ਕਲਂਕੀ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਕਲਾਨਿਧੇ । ਸ਼ਾਪਸ੍ਥਾਨਂ ਤਾਰਕਾਯਾ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਦਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਦਾ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਹੇ। ਤਾਰਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖੀਆਂ 'ਚ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕਾਮਤਃ । ਤਂ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕਲਙ੍ਕਸ਼੍ਚ ਸ ਕਲਂਕੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ ਉੱਗੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਦਾਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਹਰਿਣਾ ਦੀਯਤੇ ਤਾਲੇ ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਸਿਤਾਸਿਤੇ । ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਮੁਦਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ
ਹਿਰਣ ਵੱਲੋਂ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮਾਵਸ, ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਪਾਲਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ ਕਲਂਕੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਦਰ ਦੀ ਚੌਥ ਨੂੰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾਗੀ ਹੋ ਗਿਆ।