ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਰਜਨੀਂ ਦੁਃਖਾਦ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਨ ਜ੍ਵਰਾਤ੍
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੀੜਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਗਣਃ ਸਤ੍ਵਰਂ ਮੁਦਾ । ਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਯਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਰਾਜੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਆਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਗਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਸਂਭਾषਾਂ ਮਿਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਲੌਕਿਕੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਲੇषਂ ਮਧੁਰਾਲਾਪਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਲੋਕਿਕ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਤਤ੍ । ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਭੀਤਸ਼੍ਚਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਭਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਨਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਿਖਾਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮਚ੍ਛਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਪਾਪਃ ਪਤਤੁ ਦੇਹੋऽਯਮਨਿਤ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਥਾ
ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਢ ਦੇ ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਪਾਪੀ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਨਸ਼ਵਰ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਅਹਂ ਸੁਭਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਰਿ ਜਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯੋ ਯਥਾ । ਸਰ੍ਵ ਜਾਨਾਸਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਯ ਅਤੇ ਵਿਜਯ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਭ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ਾਪੇਨ ਭ੍ਰष੍ਟੋऽਹਂ ਕਾਲਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਬਭੂਵ ਮੇ । ਸ਼ਤਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਮਿ ਭਵਨਂ ਤਵ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਦ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਪੂਰ੍ਵ ਮਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਭ੍ਯਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵ ਜਾਨਾਮਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਬੱਚਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਦਸ਼ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਾਧਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤੇ ਪ੍ਰਣਭ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ਂ ਕਾਲਰੂਪਿਮਃ
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਮਾਧਵ ਵੱਲ ਦੱਸ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਤੀਰ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਫੌਰਨ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਦਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਜਾ ਸ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਕ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਸਲਂ ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਤਥਾ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ, ਮੁਸਲ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਵੀ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਕਾਲਰੂਪਂ ਸੁਦਾਰੁਪਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਦृਪ੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਨਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਨਯੇਤਿ ਚ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਿਰਸਸਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਮਿੱਤਰ-ਹਥਿਆਰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਨਾऽऽਤ੍ਮਾऽऽਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਬ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਧਰੋਦ੍ਧਾਰਣਕਾਰਣ
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁਭ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਭਵਾਰ੍ਬ੍ਧਿ ਵਿषਮਂ ਨਾਥ ਵਿषਯਂ ਚ ਵਿषਾਧਿਕਮ੍ । ਛਿਨ੍ਧਿ ਮੇ ਨਿਗਡਂ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਜਾਲਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਹੇ ਨਾਥ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਤ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜੰਜੀਰ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਮੋਹ-ਜਾਲ, ਕੱਟ ਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਧਾਤਾ ਘਾਤੁਰੇਵ ਚ । ਦਾਤਾ ਸ਼ੁਭਫਲਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਨੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਯਾਮਿ ਗੇਹਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਵੈਵ ਦ੍ਵਾਰਸਪ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਸ਼ਵਰਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ—
ਰੁਰੋਦ ਸਮਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਨਾ
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ, ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਅਚਾਨਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅੱਖੋਂ ਇਕ ਹੰਝੂ ਦਾ ਬੂੰਦ ਉੱਥੇ ਆ ਪਈ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰੋ ਨਾਮ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਤੋਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉੱਥੇ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਬਿੰਦੁਸਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ੀ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਨਃ । ਦੂਤਦ੍ਵਾਰਾ ਕਥਂ ਚੌਕ੍ਤਂ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਿੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੰਨੀ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਤੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਐਨਾ ਕਰੜਾ ਤੇ ਸਖਤ ਬਚਨ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ?
ਸ਼ृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇਨ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਹਾऽऽਗਤਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਨਾਥ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਨਾਥ, ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਯੋਗਾਦ੍ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁष੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜੋਗ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਹਨ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਪ੍ਤਤਾਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਜ੍ਯੋਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹੋਲ੍ਬਣਮ੍ । ਪਦ੍ਮੈਃ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਨਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਥੇ, ਸੱਤ ਤਾਲਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲੀ ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਸਗਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਿਆ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਜਗਾਮ ਰੁਕ੍ਮਣੀਗੇਹਂ ਪੁष੍ਪਜਨ੍ਦਨਵਾਸਿਤਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਨਕ੍ਤਂ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸ ਭੈष੍ਮੀ ਕृष੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਭੈਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਸ਼ृਗਾਲਵਾਸੁਦੇਵ- ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਾਮੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਵਾਣੀ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰਗਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਇਕੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਰਮਣੀਨਾਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਸਮੁਦ੍ਵਾਹਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਦਾ
ਹੁਣ ਦੂਜਾ ਸੌ ਬਾਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।