ਲਜ੍ਜਯਾ ਕृਪਯਾ ਚੈਵ ਮਿਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਙਮਾ ਕृਤਾ । ਯਦ੍ਗਤਂ ਤਦ੍ਗਤਂ ਭਦ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਮਯਾ ਸਹ
ਲੱਜਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰृਣੋਮਿ ਦੂਤਦ੍ਵਾਰੇਣ ਹ੍ਯਤੀਵੋਚ੍ਚੈਰਹਂਕृਤਮ੍ । ਉਚਿਤਂ ਦਮਨਂ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੁਨ੍ਨਤਾਨਾਂ ਨਿਪਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ। ਐਸੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਪ੍ਯਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਭੁਵੋऽਧੁਨਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾਂ ਪਦ੍ਮਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਹਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਵੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹਾਂ। ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਤਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਗਣਃ ਸ੍ਵਯਂ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਯਦੀਚ੍ਛਾऽਸ੍ਤਿ ਮਾ ਮਾਂ ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹ ਹੈ ਤਾਂ ਲੜ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈ।
ਯਦਿ ਮਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਃ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਜੇਕਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸਬਲਂ ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਗਣਂ ਚ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਮਸਹਾਯੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਤੇਰੇ لشਕਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭਗਾਙ੍ਗਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰੋਗਿਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਤਃ
ਤਪੱਸਵੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਤੋऽਸਿ ਵੀਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤੋ ਹਿ ਵृਥਾਰ੍ਥ ਚ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਨਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਤਾ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈਣ ਦੀ ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ।
ਲਮਪਟੋ ਯੋਨਿਲੁਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਰਾਧਾਦੀਨਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਅਧੁਨਾ ਕਿਂਕਰਸਮਃ ਸਤ੍ਯਾਦੀਨਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਤਿਆ ਆਦਿਕ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨੌਕਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨੇ । ਸ਼ੀਕੁष੍ਣਃ ਸਗਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਸੁਚ੍ਛੈਰ੍ਜਹਾਸ ਸਃ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਰਜਨੀਂ ਦੁਃਖਾਦ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਨ ਜ੍ਵਰਾਤ੍
ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੀੜਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਗਣਃ ਸਤ੍ਵਰਂ ਮੁਦਾ । ਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਯਤਃ
ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਰਾਜੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਆਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਗਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਦੇ ਥਾਂ ਜੰਗ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਸਂਭਾषਾਂ ਮਿਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਲੌਕਿਕੀਮ੍ । ਆਸ਼੍ਲੇषਂ ਮਧੁਰਾਲਾਪਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਲੋਕਿਕ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਤਤ੍ । ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਭੀਤਸ਼੍ਚਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਭਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਨਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਿਖਾਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮਚ੍ਛਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵ੍ਰਜ । ਪਾਪਃ ਪਤਤੁ ਦੇਹੋऽਯਮਨਿਤ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਥਾ
ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਢ ਦੇ ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ। ਇਹ ਪਾਪੀ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਨਸ਼ਵਰ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਅਹਂ ਸੁਭਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਰਿ ਜਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯੋ ਯਥਾ । ਸਰ੍ਵ ਜਾਨਾਸਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਯ ਅਤੇ ਵਿਜਯ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸਭ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼ਾਪੇਨ ਭ੍ਰष੍ਟੋऽਹਂ ਕਾਲਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਬਭੂਵ ਮੇ । ਸ਼ਤਵਰ੍षੇਣ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਮਿ ਭਵਨਂ ਤਵ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਦ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਪੂਰ੍ਵ ਮਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਭ੍ਯਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵ ਜਾਨਾਮਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਬੱਚਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਦਸ਼ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਾਧਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤੇ ਪ੍ਰਣਭ੍ਯ ਯਯੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ਂ ਕਾਲਰੂਪਿਮਃ
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਮਾਧਵ ਵੱਲ ਦੱਸ ਤੀਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਤੀਰ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਫੌਰਨ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਦਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਜਾ ਸ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਕ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਸਲਂ ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਤਥਾ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ, ਮੁਸਲ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਵੀ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਕਾਲਰੂਪਂ ਸੁਦਾਰੁਪਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਦृਪ੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਾਜਨਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਨਯੇਤਿ ਚ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਿਰਸਸਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਮਿੱਤਰ-ਹਥਿਆਰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਨਾऽऽਤ੍ਮਾऽऽਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਬ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਧਰੋਦ੍ਧਾਰਣਕਾਰਣ
ਸ਼੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੁਭ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਭਵਾਰ੍ਬ੍ਧਿ ਵਿषਮਂ ਨਾਥ ਵਿषਯਂ ਚ ਵਿषਾਧਿਕਮ੍ । ਛਿਨ੍ਧਿ ਮੇ ਨਿਗਡਂ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਜਾਲਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਹੇ ਨਾਥ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਤ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਜੰਜੀਰ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਮੋਹ-ਜਾਲ, ਕੱਟ ਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਧਾਤਾ ਘਾਤੁਰੇਵ ਚ । ਦਾਤਾ ਸ਼ੁਭਫਲਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਤੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਾਨਾਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਨੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਯਾਮਿ ਗੇਹਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਵੈਵ ਦ੍ਵਾਰਸਪ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਨਸ਼ਵਰਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਪਾਞ੍ਚਭੌਤਿਕਮ੍ । ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ—
ਰੁਰੋਦ ਸਮਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਨਾ
ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ, ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਅਚਾਨਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅੱਖੋਂ ਇਕ ਹੰਝੂ ਦਾ ਬੂੰਦ ਉੱਥੇ ਆ ਪਈ।