ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿष੍ਮ੍ । ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਦੂਆਵਾਂ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਵੋਢਾਂ ਤਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਕ੍ਯੈ ਚ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਮਙ੍ਗਲਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਗਮ ਕਰਵਾਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਬਾਣਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਮ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ 'ਬਾਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਅਥੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕृष੍ਣਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਨਿਵਸਨ੍ਸਗਣਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਹੁਣ ਇਕ ਸੌ ਇਕੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਧਰਮਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦृष੍ਟਾਵ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭੀਤੋ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਸ਼ੋ ਮਣ੍ਡਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤ੍ਵਾਮੁਵਾਚ ਸ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ੍ਰਿਗਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਂ ਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਧਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਲਕਃ
ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਚ ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯ ਚ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਤਵਰ੍ष ਚ ਤਦਰ੍ਥ ਗਮਨਂ ਮਮ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂਕृਤਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਵੀ ਚ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਣਿਆ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਜਨਂ ਜਨੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਬਲਿਨਾ ਸਹ । ਜੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਧੂਰ੍ਤੋ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤੀਨ੍
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਨਾਲ ਲੜਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਚਾਲਾਕ ਬਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾ ਕੇ ਮਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਜਰਾਸਂਧਂ ਭੂਪਮਨ੍ਯਂ ਚ ਦੁਰ੍ਬਲਮ੍ । ਭੀਮੇਨ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਬਲਿਨਾऽਲ੍ਪੇਨ ਭੂਤਲੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਕਰ੍ਣ ਚ ਯਂ ਯਮਨ੍ਯਂ ਚ ਭੂਤਲੇ । ਬਲੀਯਸਾऽਰ੍ਜੁਨੇਨੈਵ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ
ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਯਂ ਯਮਨ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਕਮ੍ । ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇਨ ਬਲਵਤਾ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ
ਜੋ ਵੀ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਜਾਂ ਗੁਮਨਾਮ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕਂਸਂ ਚ ਚਿਰਰੋਗਿਣਮ੍ । ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਰਕਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਮੁਰਮ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਕਾਂਸ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬੀਮਾਰ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਮੁਰਾ—
ਸ੍ਵਯਂ ਜਘਾਨ ਸਂਕੇਤਾਚ੍ਛਲੇਨ ਸਹਸਾ ਬਤ । ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਦ੍ਧੇ ਕਪਟੀ ਸ ਚ ਬਾਲੋ ਹ੍ਯਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਨਾ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ—ਉਹ ਠੱਗ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹੈ।
ਜਘਾਨ ਪੂਤਨਾਂ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਘਾਤੀ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੁਨਾ । ਜਘਾਨ ਰਜਕਂ ਸ਼ਿष੍ਟਮਸ਼ਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਤੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਧੋਬੀ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਧੁਂ ਚ ਕੈਟਭਂ ਚੈਵ ਹਤ੍ਵਾऽਹਂ ਸੁष੍ਟਿਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਜਿਹੜਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਹਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹ੍ਯਹਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਪਾਤਾ ਦੁष੍ਟਾਪਹਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਕਲਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਵੋ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋऽਹਂ ਚ ਮਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਯਾ ਕृਪਯਾ ਚੈਵ ਮਿਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਙਮਾ ਕृਤਾ । ਯਦ੍ਗਤਂ ਤਦ੍ਗਤਂ ਭਦ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਮਯਾ ਸਹ
ਲੱਜਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰृਣੋਮਿ ਦੂਤਦ੍ਵਾਰੇਣ ਹ੍ਯਤੀਵੋਚ੍ਚੈਰਹਂਕृਤਮ੍ । ਉਚਿਤਂ ਦਮਨਂ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੁਨ੍ਨਤਾਨਾਂ ਨਿਪਾਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ। ਐਸੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋऽਪ੍ਯਹਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਭੁਵੋऽਧੁਨਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾਂ ਪਦ੍ਮਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਹਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਵੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹਾਂ। ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਤਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਗਣਃ ਸ੍ਵਯਂ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਯਦੀਚ੍ਛਾऽਸ੍ਤਿ ਮਾ ਮਾਂ ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹ ਹੈ ਤਾਂ ਲੜ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲੈ।
ਯਦਿ ਮਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਃ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ
ਜੇਕਰ ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸਬਲਂ ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਗਣਂ ਚ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਮਸਹਾਯੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਤੇਰੇ لشਕਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭਗਾਙ੍ਗਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰੋਗਿਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਤਃ
ਤਪੱਸਵੀ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਬੀਮਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਤੋऽਸਿ ਵੀਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤੋ ਹਿ ਵृਥਾਰ੍ਥ ਚ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਨਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਬੀਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਤਾ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈਣ ਦੀ ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ।
ਲਮਪਟੋ ਯੋਨਿਲੁਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਰਾਧਾਦੀਨਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਅਧੁਨਾ ਕਿਂਕਰਸਮਃ ਸਤ੍ਯਾਦੀਨਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਤਿਆ ਆਦਿਕ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨੌਕਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨੇ । ਸ਼ੀਕੁष੍ਣਃ ਸਗਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਸੁਚ੍ਛੈਰ੍ਜਹਾਸ ਸਃ
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਿਆ।