ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਂ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਲਃ । ਬਲਿਨਾ ਚ ਸ੍ਤਤਂ ਯੇਨ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਚ ਤੇਨ ਚ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਹਰਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਬਾਣਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਕਰਪਦ੍ਮਂ ਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰੇ ਤਂ ਚਕਾਰਾਜਰਾਮਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਲਿਕृਤੇਨ ਚ । ਵਰਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਾਨੀਯ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਤਿ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਦਦੌ ਹਰਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਬਾਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਵਤ੍ਸਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਛਾ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਹੀਰਕਾਣਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖ ਲੱਖ ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਲੱਖ ਲੱਖ ਸੋਹਣੇ ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦਿੱਤੇ।
ਜਲਭਾਜਨਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨਿ ਚ । ਮਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਪাত্র, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਤੇ।
ਵਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ । ਦਦੌ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਬਾਣ ਨੇ ਇਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਨਾਂ ਮਧਨਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰਦ । ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਰਪੂਰ ਪਾਤਰ ਤਾਂਬੂਲ ਤੇ ਮਦਿਰਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਹਰੇਰਪਿ । ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ ਤੇ ਖੇਦ ਕੀਤਾ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿष੍ਮ੍ । ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਦੂਆਵਾਂ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਵੋਢਾਂ ਤਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਕ੍ਯੈ ਚ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਮਙ੍ਗਲਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਗਮ ਕਰਵਾਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਬਾਣਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਮ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ 'ਬਾਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਅਥੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕृष੍ਣਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਨਿਵਸਨ੍ਸਗਣਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਹੁਣ ਇਕ ਸੌ ਇਕੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਧਰਮਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦृष੍ਟਾਵ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭੀਤੋ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਸ਼ੋ ਮਣ੍ਡਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤ੍ਵਾਮੁਵਾਚ ਸ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ੍ਰਿਗਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਂ ਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਧਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਲਕਃ
ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਚ ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯ ਚ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਤਵਰ੍ष ਚ ਤਦਰ੍ਥ ਗਮਨਂ ਮਮ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂਕृਤਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਵੀ ਚ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਣਿਆ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਜਨਂ ਜਨੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਬਲਿਨਾ ਸਹ । ਜੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਧੂਰ੍ਤੋ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤੀਨ੍
ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਨਾਲ ਲੜਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਚਾਲਾਕ ਬਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾ ਕੇ ਮਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਜਰਾਸਂਧਂ ਭੂਪਮਨ੍ਯਂ ਚ ਦੁਰ੍ਬਲਮ੍ । ਭੀਮੇਨ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਬਲਿਨਾऽਲ੍ਪੇਨ ਭੂਤਲੇ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਕਰ੍ਣ ਚ ਯਂ ਯਮਨ੍ਯਂ ਚ ਭੂਤਲੇ । ਬਲੀਯਸਾऽਰ੍ਜੁਨੇਨੈਵ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ
ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕਰਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਯਂ ਯਮਨ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਕਮ੍ । ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇਨ ਬਲਵਤਾ ਘਾਤਯਾਮਾਸ ਮਾਯਯਾ
ਜੋ ਵੀ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਜਾਂ ਗੁਮਨਾਮ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕਂਸਂ ਚ ਚਿਰਰੋਗਿਣਮ੍ । ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਰਕਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਮੁਰਮ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਕਾਂਸ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬੀਮਾਰ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਨਰਕ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਮੁਰਾ—
ਸ੍ਵਯਂ ਜਘਾਨ ਸਂਕੇਤਾਚ੍ਛਲੇਨ ਸਹਸਾ ਬਤ । ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਦ੍ਧੇ ਕਪਟੀ ਸ ਚ ਬਾਲੋ ਹ੍ਯਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਨਾ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ—ਉਹ ਠੱਗ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹੈ।
ਜਘਾਨ ਪੂਤਨਾਂ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਘਾਤੀ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੁਨਾ । ਜਘਾਨ ਰਜਕਂ ਸ਼ਿष੍ਟਮਸ਼ਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਤੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਲਈ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਧੋਬੀ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮਧੁਂ ਚ ਕੈਟਭਂ ਚੈਵ ਹਤ੍ਵਾऽਹਂ ਸੁष੍ਟਿਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਜਿਹੜਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਅਹਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹ੍ਯਹਮੇਵ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਪਾਤਾ ਦੁष੍ਟਾਪਹਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹਾਂ, ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।
ਅਂਸ਼ੇਨ ਕਲਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਵੋ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋऽਹਂ ਚ ਮਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਸਾਰੇ ਮਨੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।