ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਬਾਣਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਬਾਣ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਬਾਣ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ ਤਾਂ ਚ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਮਤਿਘੋਰਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਕਮ੍ ।ਤਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਪਾਸ਼ੁਪਤਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪਪਾਤਾਚਲਸਿਂਹਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਣ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚੈਵ ਯਯੌ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਕਰਮ੍ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥ ਦਾਰੁਣਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਮੁੜ ਕੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਐਸੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ।
ਬਾਣਰਕ੍ਤਸਮੂਹੇਨ ਬਭੂਵ ਚ ਮਹਾਨਦਃ । ਬਾਣਃ ਪਪਾਤ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੀ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਹਤਚੇਤਨਃ
ਬਾਣ ਦੇ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਾਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਹਿਲ-ਜੁਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਰੁਰੋਦਾऽऽਗਤ੍ਯ ਮੋਹੇਨ ਬਾਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰੁਪਤਨੇਨੈਵ ਸਂਬਭੂਵ ਸਰੋਵਰਮ੍ । ਚੇਤਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕਰੁਮਾਸਾਗਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ।
ਬਾਣਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਬਾਣਸਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਬਾਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਸੀ। ਪਦਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਂ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਲਃ । ਬਲਿਨਾ ਚ ਸ੍ਤਤਂ ਯੇਨ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਚ ਤੇਨ ਚ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਹਰਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਬਾਣਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਕਰਪਦ੍ਮਂ ਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰੇ ਤਂ ਚਕਾਰਾਜਰਾਮਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਲਿਕृਤੇਨ ਚ । ਵਰਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਾਨੀਯ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਤਿ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਦਦੌ ਹਰਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਬਾਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਵਤ੍ਸਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਛਾ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਹੀਰਕਾਣਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖ ਲੱਖ ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਲੱਖ ਲੱਖ ਸੋਹਣੇ ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦਿੱਤੇ।
ਜਲਭਾਜਨਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨਿ ਚ । ਮਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਪাত্র, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਤੇ।
ਵਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ । ਦਦੌ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਬਾਣ ਨੇ ਇਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਨਾਂ ਮਧਨਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰਦ । ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਰਪੂਰ ਪਾਤਰ ਤਾਂਬੂਲ ਤੇ ਮਦਿਰਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਹਰੇਰਪਿ । ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ ਤੇ ਖੇਦ ਕੀਤਾ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿष੍ਮ੍ । ਸ਼ਂਕਰਾਨੁਮਤੇਨੈਵ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀਆਂ ਦੂਆਵਾਂ ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨਵੋਢਾਂ ਤਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਕ੍ਯੈ ਚ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਬਾਣ ਦੀ ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਮਙ੍ਗਲਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਗਮ ਕਰਵਾਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਬਾਣਯੁਦ੍ਧਂ ਨਾਮ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ 'ਬਾਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਅਥੈਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕृष੍ਣਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਨਿਵਸਨ੍ਸਗਣਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ੍ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਹੁਣ ਇਕ ਸੌ ਇਕੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੁਧਰਮਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਦृष੍ਟਾਵ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਭੀਤੋ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰृਗਾਲੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਸ਼ੋ ਮਣ੍ਡਲੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤ੍ਵਾਮੁਵਾਚ ਸ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ੍ਰਿਗਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਸ਼੍ਰृਗਾਲ ਉਵਾਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਹਂ ਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪਤਿਸ਼੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਧਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਲਕਃ
ਸ੍ਰਿਗਾਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਚ ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਯ ਚ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਤਵਰ੍ष ਚ ਤਦਰ੍ਥ ਗਮਨਂ ਮਮ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂਕृਤਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਮਾਯਾਵੀ ਚ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਣਿਆ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਤੇ ਠੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।