ਅਥ ਬਾਣਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕੋਪਤਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਬਾਣ, ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕ, ਜਗ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਬਾਣਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਬਾਣ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਂ ਬਭਞ੍ਜ ਬਾਣਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗਲੇਨ ਚ ਲਾਙ੍ਗਲੀ । ਜਘਨ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੇਨਾਵਲੀਲਯਾ
ਹਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਬਾਣ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮੁਦ੍ਯਮਂ ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਹਲਿਨਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਜਦੋਂ ਹਲ ਵਾਲਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭਞ੍ਜ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਰੁषਾ । ਹਲੇਨ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਜਧਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਲਾਂਗਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਹਲ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਃ ਕੋਪੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਜਵਰਮੁਲ੍ਵਣਮ੍ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਹਰਿਂ ਵਿਨਾ
ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਜ੍ਵਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਹੇਸ਼ਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਬੁਖਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਬੁਖਾਰ ਭੇਜਿਆ।
ਬਭੂਵ ਜ੍ਵਰਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਜ੍ਵਰਨਿष੍ਕਾਨ੍ਤੋ ਰਣਮੀਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਸਃ
ਦੋ ਬੁਖਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹ । ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾ ਤਵ
ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਤਾ ਹੈ।'
ਜ੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਜਹਾਰ ਸ੍ਵਕਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਵਰੋ ਭੀਤੋ ਰਣਾਦੇਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਬੁਖਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਖਾਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਬੁਖਾਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਬਾਣਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਬਾਣ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਬਾਣ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ ਤਾਂ ਚ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਮਤਿਘੋਰਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਕਮ੍ ।ਤਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਪਾਸ਼ੁਪਤਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪਪਾਤਾਚਲਸਿਂਹਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਣ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚੈਵ ਯਯੌ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਕਰਮ੍ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥ ਦਾਰੁਣਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਮੁੜ ਕੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਐਸੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ।
ਬਾਣਰਕ੍ਤਸਮੂਹੇਨ ਬਭੂਵ ਚ ਮਹਾਨਦਃ । ਬਾਣਃ ਪਪਾਤ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੀ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਹਤਚੇਤਨਃ
ਬਾਣ ਦੇ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਾਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਹਿਲ-ਜੁਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਰੁਰੋਦਾऽऽਗਤ੍ਯ ਮੋਹੇਨ ਬਾਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰੁਪਤਨੇਨੈਵ ਸਂਬਭੂਵ ਸਰੋਵਰਮ੍ । ਚੇਤਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕਰੁਮਾਸਾਗਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ।
ਬਾਣਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਬਾਣਸਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਬਾਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਸੀ। ਪਦਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਂ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਲਃ । ਬਲਿਨਾ ਚ ਸ੍ਤਤਂ ਯੇਨ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਚ ਤੇਨ ਚ
ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਹਰਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਬਾਣਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਕਰਪਦ੍ਮਂ ਦਦੌ ਗਾਤ੍ਰੇ ਤਂ ਚਕਾਰਾਜਰਾਮਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾਣਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬਲਿਕृਤੇਨ ਚ । ਵਰਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਾਨੀਯ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਤਿ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਦਦੌ ਹਰਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼੍ਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਬਾਣ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਵਤ੍ਸਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਛਾ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਹੀਰਕਾਣਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖ ਲੱਖ ਮਾਣਕ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਲੱਖ ਲੱਖ ਸੋਹਣੇ ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦਿੱਤੇ।
ਜਲਭਾਜਨਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨਿ ਚ । ਮਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਪাত্র, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿੱਤੇ।
ਵਰਾਣਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ । ਦਦੌ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਵਾਣਿ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ। ਬਾਣ ਨੇ ਇਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਮ੍ਬੂਲਾਨਾਂ ਮਧਨਾਂ ਚ ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਰਦ । ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਰਪੂਰ ਪਾਤਰ ਤਾਂਬੂਲ ਤੇ ਮਦਿਰਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਹਰੇਰਪਿ । ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ ਤੇ ਖੇਦ ਕੀਤਾ।