ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ । ਗਦਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸੁੱਟੀ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕृष੍ਣਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਲਯਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡੰਡੋਤ ਕੀਤੀ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਰ੍ਤਿਕੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਕੋਪਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਦਨੋ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਚ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਤਥਾ
ਨਿੰਦਰਾ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਦਨ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਉਂਘ ਆਈ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕੋਪਾਤ੍ਕਾਮਂ ਚ ਸਰਥਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ । ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਬਾਣਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਚ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਸੂਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਦਰਕਾਲੀਕਾ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ; ਬਾਣ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ,
ਰਣਸ੍ਥਲਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰੈਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਤੀ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਬਾਣਂ ਸੁਸ੍ਥਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਫਿਰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸਾਸਰਥਃ ਕਾਮੋ ਨਾਸਾਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਬਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਨੱਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਡਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਕਾ ਕਾਮਂ ਚ ਸਰਥਂ ਜਹਸੁਰ੍ਯਾਦਵਾਸ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠਾ ਭਯਕੁਲਾਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਰਥ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਲੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ,
ਅਥ ਬਾਣਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕੋਪਤਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਬਾਣ, ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕ, ਜਗ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਬਾਣਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਬਾਣ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਂ ਬਭਞ੍ਜ ਬਾਣਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗਲੇਨ ਚ ਲਾਙ੍ਗਲੀ । ਜਘਨ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੇਨਾਵਲੀਲਯਾ
ਹਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਬਾਣ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮੁਦ੍ਯਮਂ ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਹਲਿਨਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਜਦੋਂ ਹਲ ਵਾਲਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭਞ੍ਜ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਰੁषਾ । ਹਲੇਨ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਜਧਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਲਾਂਗਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਹਲ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਃ ਕੋਪੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਜਵਰਮੁਲ੍ਵਣਮ੍ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਹਰਿਂ ਵਿਨਾ
ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਜ੍ਵਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਹੇਸ਼ਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਬੁਖਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਬੁਖਾਰ ਭੇਜਿਆ।
ਬਭੂਵ ਜ੍ਵਰਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਜ੍ਵਰਨਿष੍ਕਾਨ੍ਤੋ ਰਣਮੀਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਸਃ
ਦੋ ਬੁਖਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹ । ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾ ਤਵ
ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਤਾ ਹੈ।'
ਜ੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਜਹਾਰ ਸ੍ਵਕਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਵਰੋ ਭੀਤੋ ਰਣਾਦੇਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਬੁਖਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਖਾਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਬੁਖਾਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਬਾਣਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਬਾਣ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਬਾਣ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ ਤਾਂ ਚ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਮਤਿਘੋਰਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਕਮ੍ ।ਤਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਹਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਪਾਸ਼ੁਪਤਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪਪਾਤਾਚਲਸਿਂਹਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਣ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਚੈਵ ਯਯੌ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਕਰਮ੍ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥ ਦਾਰੁਣਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍
ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਮੁੜ ਕੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਐਸੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ।
ਬਾਣਰਕ੍ਤਸਮੂਹੇਨ ਬਭੂਵ ਚ ਮਹਾਨਦਃ । ਬਾਣਃ ਪਪਾਤ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੀ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਹਤਚੇਤਨਃ
ਬਾਣ ਦੇ ਲਹੂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਾਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਹਿਲ-ਜੁਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾऽऽਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ । ਰੁਰੋਦਾऽऽਗਤ੍ਯ ਮੋਹੇਨ ਬਾਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬਾਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋ ਪਏ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰੁਪਤਨੇਨੈਵ ਸਂਬਭੂਵ ਸਰੋਵਰਮ੍ । ਚੇਤਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕਰੁਮਾਸਾਗਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਂਸੂਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ।
ਬਾਣਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਬਾਣਸਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਬਾਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਸੀ। ਪਦਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।