ਕਿਂ ਵਾ ਨ ਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਭੋਮਧ੍ਯਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵਾਰੁਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਸੜ ਗਿਆ? ਉਹ ਅਸਤਰ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤਾਲਮਾਨਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਰੁਣਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਜਣ੍ਡਂ ਭੀਮਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਪਦੇ, ਤਾਲ-ਵਰਗੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨਾਵਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਵਨਂ ਬਾਣਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਂ ਭੀਮਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਪਾਰਜਨਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਵਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਤ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯਾ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪਪਾਤਾਰ੍ਜੁਨਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡੰਡੋਤ ਪੈ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਨੇ ਮਹਾਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਾਵਲੀਲਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕਾਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ । ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣੋ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਨੇ ਨਾਗ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਗਾਰੁਡੇਨੈਵ ਸਂਜਹਾਰ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੂਲਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਗਲੇ ਮਾਲ੍ਯਂ ਬਭੂਵ ਹ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਨੁषਾ ਬਾਣੋ ਬਾਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਥਾ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਆ ਗਈ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬਾਣਂ ਸਬਾਣਂ ਜृਮ੍ਭਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਬਾਣਂ ਤਂ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ੍ਰਿੰਭ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵੀ ਜ੍ਰਿੰਭ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇਯ—
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ । ਗਦਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸੁੱਟੀ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕृष੍ਣਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਲਯਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡੰਡੋਤ ਕੀਤੀ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਰ੍ਤਿਕੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਕੋਪਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਦਨੋ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਚ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਤਥਾ
ਨਿੰਦਰਾ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਦਨ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਉਂਘ ਆਈ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕੋਪਾਤ੍ਕਾਮਂ ਚ ਸਰਥਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ । ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਬਾਣਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਚ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਸੂਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਦਰਕਾਲੀਕਾ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ; ਬਾਣ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ,
ਰਣਸ੍ਥਲਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰੈਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਤੀ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਬਾਣਂ ਸੁਸ੍ਥਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਫਿਰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸਾਸਰਥਃ ਕਾਮੋ ਨਾਸਾਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਬਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਨੱਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਡਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਕਾ ਕਾਮਂ ਚ ਸਰਥਂ ਜਹਸੁਰ੍ਯਾਦਵਾਸ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠਾ ਭਯਕੁਲਾਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਰਥ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਲੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ,
ਅਥ ਬਾਣਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕੋਪਤਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਨਰਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਬਾਣ, ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕ, ਜਗ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਬਾਣਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਬਾਣ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥਂ ਬਭਞ੍ਜ ਬਾਣਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗਲੇਨ ਚ ਲਾਙ੍ਗਲੀ । ਜਘਨ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੇਨਾਵਲੀਲਯਾ
ਹਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਬਾਣ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮੁਦ੍ਯਮਂ ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਹਲਿਨਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਜਦੋਂ ਹਲ ਵਾਲਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਰਥਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭਞ੍ਜ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਰੁषਾ । ਹਲੇਨ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਜਧਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਲਾਂਗਲੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਹਲ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਃ ਕੋਪੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਜਵਰਮੁਲ੍ਵਣਮ੍ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਵਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਹਰਿਂ ਵਿਨਾ
ਕਾਲਾਗਨੀ-ਰੁਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਃ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਜ੍ਵਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਹੇਸ਼ਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਬੁਖਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਬੁਖਾਰ ਭੇਜਿਆ।
ਬਭੂਵ ਜ੍ਵਰਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਜ੍ਵਰਨਿष੍ਕਾਨ੍ਤੋ ਰਣਮੀਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤ ਸਃ
ਦੋ ਬੁਖਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਜ੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹ । ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾ ਤਵ
ਬੁਖਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਤਾ ਹੈ।'
ਜ੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਜਹਾਰ ਸ੍ਵਕਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਜ੍ਵਰੋ ਭੀਤੋ ਰਣਾਦੇਵ ਹਿ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਬੁਖਾਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁਖਾਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਬੁਖਾਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।