ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਸ੍ਯਾ ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਧਾਰਿਣੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀ
ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੁਰ ਪਈ; ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਸ਼ਾਂਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦਿਨੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਕੌਮਾਰੀ ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਚ ਵਾਰਾਹੀ ਵਿਕਟਾਕृਤਿਃ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਹਾਮਾਯਾ ਭੈਰਵੀ ਭੀਮਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਮਾਰੀ, ਨਰਸਿੰਹੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਹੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਮਹਾਮਾਇਆ, ਭੈਰਵੀ ਤੇ ਭੀਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਯਾਨਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਭਦਰਕਾਲੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਗਈ।
ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਨਯਨਾ ਜਿਹ੍ਵਾਲਲਨਭੀषਣਾ । ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਹਸ੍ਤਾ ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਧਾਰਿਣੀ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृषਭਸ੍ਥੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਿਯਾਨਸ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੁਰ ਪਏ; ਸਕੰਦ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਿਨਾ । ਏਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਤੁਰ ਪਏ; ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਸਂਭਾषਾਂ ਚ ਯਥੋਚਿਤਾਮ੍ । ਬਾਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕਧ੍ਵਨਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਣਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ਦਥਾਰ ਸਗੁਣਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯੋਜਿਤਮ੍ । ਬਾਣਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਾਤ੍ਯਕੀ—
ਨਿषਿਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਨਾਹੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ । ਬਾਣਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਞ੍ਜਨਂ ਨਾਮ ਨਾਰਦ
ਸਭ ਦੇ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬਾਣਾ ਨੇ 'ਅੰਜਨ' ਨਾਮਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਾਭਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਮ੍ । ਦृष੍ਟਾਵਾऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਮ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦਿਪਹਿਰ ਦੇ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਸੀ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਵਾ ਨ ਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਭੋਮਧ੍ਯਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵਾਰੁਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਸੜ ਗਿਆ? ਉਹ ਅਸਤਰ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤਾਲਮਾਨਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਰੁਣਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਜਣ੍ਡਂ ਭੀਮਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਪਦੇ, ਤਾਲ-ਵਰਗੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨਾਵਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਵਨਂ ਬਾਣਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਂ ਭੀਮਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਪਾਰਜਨਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਵਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਤ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯਾ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪਪਾਤਾਰ੍ਜੁਨਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡੰਡੋਤ ਪੈ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਨੇ ਮਹਾਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਾਵਲੀਲਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕਾਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ । ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣੋ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਨੇ ਨਾਗ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਗਾਰੁਡੇਨੈਵ ਸਂਜਹਾਰ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੂਲਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਗਲੇ ਮਾਲ੍ਯਂ ਬਭੂਵ ਹ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਨੁषਾ ਬਾਣੋ ਬਾਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਥਾ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਆ ਗਈ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬਾਣਂ ਸਬਾਣਂ ਜृਮ੍ਭਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਬਾਣਂ ਤਂ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ੍ਰਿੰਭ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵੀ ਜ੍ਰਿੰਭ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇਯ—
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਮਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯਾ । ਗਦਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁਵੇਰੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਸੁੱਟੀ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕृष੍ਣਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਲਯਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡੰਡੋਤ ਕੀਤੀ। ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਰ੍ਤਿਕੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਕੋਪਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਦਨੋ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਾਣਂ ਚ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਤਥਾ
ਨਿੰਦਰਾ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਦਨ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਉਂਘ ਆਈ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕੋਪਾਤ੍ਕਾਮਂ ਚ ਸਰਥਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ । ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਬਾਣਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਚ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਸੂਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਦਰਕਾਲੀਕਾ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ; ਬਾਣ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ,
ਰਣਸ੍ਥਲਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰੈਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਤੀ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਬਾਣਂ ਸੁਸ੍ਥਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਫਿਰ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸਾਸਰਥਃ ਕਾਮੋ ਨਾਸਾਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਬਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਰਣਸ੍ਥਲਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਕਾਮਦੇਵ ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਨੱਕ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਡਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਕਾ ਕਾਮਂ ਚ ਸਰਥਂ ਜਹਸੁਰ੍ਯਾਦਵਾਸ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਵਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠਾ ਭਯਕੁਲਾਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਰਥ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਲੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ,