ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਬੀਜਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਮ੍ । ਵਰਂ ਵਰੇਪ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕृਪਾਲੁਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਆਸਰਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸਂਸੁਃਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਧਨ੍ਯਧਨ੍ਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, 'ਧੰਨ, ਧੰਨ' ਆਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕੋਪਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬਾਣੋऽਯਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਹਸਾऽਸੁਰਃ । ਸਾਂਨਾਹਿਕੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯਯੌ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਣਾ, ਉਹ ਅਸੁਰ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿषਿਧ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਕਮ੍ਪਿਤੋ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸਾਂਨਾਹਿਕਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟ੍ਯਾ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਸਾਰੇ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਃ ਕੂਪਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਕੁਮ੍ਭ ਏਵ ਚ । ਸੇਨਾਪਤੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਤੇ ਯਯੁਃ ਸਾਂਨਾਹਿਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਕੁੰਭਾਂਡ, ਕੂਪਕਰਨ, ਨਿਕੁੰਭ ਤੇ ਕੁੰਭ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗਏ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਭੈਰਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਹਾਰਭੈਰਵਸ੍ਤਥਾ । ਅਸਿਤਾਙ੍ਗੋ ਭੈਰਵਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਭੈਰਵ ਏਵ ਚ
ਉਨਮੱਤ ਭੈਰਵ, ਸੰਹਾਰ ਭੈਰਵ, ਅਸੀਤਾਂਗ ਭੈਰਵ ਤੇ ਰੁਰੂ ਭੈਰਵ ਵੀ ਗਏ।
ਮਹਾਭੈਰਵਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕਾਲਭੈਰਵ ਏਵ ਚ । ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਭੈਰਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੋਧਭੈਰਵ ਏਵ ਚ
ਮਹਾ-ਭੈਰਵ, ਕਾਲ-ਭੈਰਵ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਭੈਰਵ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭੈਰਵ ਵੀ ਗਏ।
ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਂਨਾਹਿਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਕਾਲਾਗ੍ਗਿਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਾਂਨਾਹਿਕੋ ਯਯੌ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਪਏ; ਕਾਲ, ਅੱਗ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਗਏ।
ਉਗ੍ਰਚਣ੍ਡਾ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾ ਚ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਚਣ੍ਡਿਨਾਯਿਕਾ । ਚਣ੍ਡੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚਣ੍ਡੀ ਚਣ੍ਡਕਪਾਲਿਕਾ
ਉਗ੍ਰਚੰਡਾ, ਪ੍ਰਚੰਡਾ, ਚੰਡਿਕਾ, ਚੰਡਿਨਾਇਕਾ, ਚੰਡੇਸ਼ਵਰੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਚੰਡੀ ਤੇ ਚੰਡਕਪਾਲੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਨਾਯਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਖਰ੍ਪਰਾਵਿਨ੍ਤਾਃ । ਕੋਟਰੀ ਰਤ੍ਨਯਾਨਸ੍ਥਾ ਸ਼ੋਣਿਤਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਨਾਇਕਾਵਾਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਕੋਟਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤ ਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਸ੍ਯਾ ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਧਾਰਿਣੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀ
ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੁਰ ਪਈ; ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਸ਼ਾਂਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦਿਨੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਕੌਮਾਰੀ ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਚ ਵਾਰਾਹੀ ਵਿਕਟਾਕृਤਿਃ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਹਾਮਾਯਾ ਭੈਰਵੀ ਭੀਮਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਮਾਰੀ, ਨਰਸਿੰਹੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਹੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਮਹਾਮਾਇਆ, ਭੈਰਵੀ ਤੇ ਭੀਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਯਾਨਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਭਦਰਕਾਲੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਗਈ।
ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਨਯਨਾ ਜਿਹ੍ਵਾਲਲਨਭੀषਣਾ । ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਹਸ੍ਤਾ ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਧਾਰਿਣੀ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृषਭਸ੍ਥੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਿਯਾਨਸ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੁਰ ਪਏ; ਸਕੰਦ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਿਨਾ । ਏਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਤੁਰ ਪਏ; ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਸਂਭਾषਾਂ ਚ ਯਥੋਚਿਤਾਮ੍ । ਬਾਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕਧ੍ਵਨਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਣਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ਦਥਾਰ ਸਗੁਣਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯੋਜਿਤਮ੍ । ਬਾਣਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਾਤ੍ਯਕੀ—
ਨਿषਿਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਨਾਹੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ । ਬਾਣਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਞ੍ਜਨਂ ਨਾਮ ਨਾਰਦ
ਸਭ ਦੇ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬਾਣਾ ਨੇ 'ਅੰਜਨ' ਨਾਮਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਾਭਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਮ੍ । ਦृष੍ਟਾਵਾऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਮ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦਿਪਹਿਰ ਦੇ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਸੀ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਵਾ ਨ ਦਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਭੋਮਧ੍ਯਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵਾਰੁਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਸੜ ਗਿਆ? ਉਹ ਅਸਤਰ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤਾਲਮਾਨਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਾਰੁਣਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਜਣ੍ਡਂ ਭੀਮਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਪਦੇ, ਤਾਲ-ਵਰਗੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨਾਵਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਵਨਂ ਬਾਣਃ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਂ ਭੀਮਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਪਾਰਜਨਯ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਵਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਤ੍ਰੇਣ ਲੀਲਯਾ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਪਪਾਤਾਰ੍ਜੁਨਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡੰਡੋਤ ਪੈ ਗਿਆ। ਬਾਣਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਨੇ ਮਹਾਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਾਵਲੀਲਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕਾਰ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ । ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣੋ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਿਰਸਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬਾਣਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਨੇ ਨਾਗ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਗਾਰੁਡੇਨੈਵ ਸਂਜਹਾਰ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੂਲਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਗਲੇ ਮਾਲ੍ਯਂ ਬਭੂਵ ਹ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਧਨੁषਾ ਬਾਣੋ ਬਾਣਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਥਾ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਮਾਲਾ ਆ ਗਈ। ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਸੁਪਤ ਅਸਤਰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬਾਣਂ ਸਬਾਣਂ ਜृਮ੍ਭਂ ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਬਾਣਂ ਤਂ ਜृਮ੍ਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜ੍ਰਿੰਭ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਵੀ ਜ੍ਰਿੰਭ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕੇਯ—