ਸ ਸ੍ਤਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਾਂ ਫਲਂ ਚ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼ਧਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਪਾਠੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਇਹ ਜਾਪ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਜਾਪ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਲਭਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ । ਇਹਲੋਕੇ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਾਪ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਬਾਣਯੁਦ੍ਧੇ ਬਲਿਕृਤਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਮ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮੈਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਾਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੇਲੇ ਬਲੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ 'ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਪ' ਵਾਲਾ ਇਕਸੌ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨੁਦ੍ਧਵੇਤ ਬਲੇਨ ਚ । ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਿਧਾਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਕਸੌ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਧਵ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਸ਼ਿਵੋ ਗਣਪਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚੋਗ੍ਰਚਣ੍ਡਾ ਚ ਕੋਟਰੀ
ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ, ਗਣੇਸ਼, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ, ਕਾਰਤਿਕ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਉਗਰਚੰਡਾ ਤੇ ਕੋਟਰੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਗਤ੍ਯ ਨਤ੍ਵਾ ਦੂਤਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਮਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਚ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਵਾਚ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਦੂਤ ਆ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਬਾਣਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਥ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਕਿਂ ਵਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਮੂषਾਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹੇਸ਼ਵਰ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਊਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਰਨ ਪੈ ਜਾ।
ਰਣੇ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੋ ਯੋ ਹਿ ਨ ਯਾਤਿ ਭਯਕਾਤਰਃ । ਪਰਤ੍ਰ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਂਕਰਸਂਨਿਧੌ
ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਬਾਣ ਮਹਾਭਾਗ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਵ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਯੌਤਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਾ ਬਾਣਾ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਦੌਲਤ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਓਟ ਲੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਬੀਜਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਮ੍ । ਵਰਂ ਵਰੇਪ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕृਪਾਲੁਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਆਸਰਾ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸਂਸੁਃਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਧਨ੍ਯਧਨ੍ਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਸਭਾ ਵਿਚ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, 'ਧੰਨ, ਧੰਨ' ਆਖਦੇ ਰਹੇ।
ਕੋਪਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬਾਣੋऽਯਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਹਸਾऽਸੁਰਃ । ਸਾਂਨਾਹਿਕੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯਯੌ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਣਾ, ਉਹ ਅਸੁਰ, ਅਚਾਨਕ ਉੱਠਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿषਿਧ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਕਮ੍ਪਿਤੋ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸਾਂਨਾਹਿਕਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟ੍ਯਾ ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਸਾਰੇ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਃ ਕੂਪਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਕੁਮ੍ਭ ਏਵ ਚ । ਸੇਨਾਪਤੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਤੇ ਯਯੁਃ ਸਾਂਨਾਹਿਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਕੁੰਭਾਂਡ, ਕੂਪਕਰਨ, ਨਿਕੁੰਭ ਤੇ ਕੁੰਭ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗਏ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਭੈਰਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਹਾਰਭੈਰਵਸ੍ਤਥਾ । ਅਸਿਤਾਙ੍ਗੋ ਭੈਰਵਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਭੈਰਵ ਏਵ ਚ
ਉਨਮੱਤ ਭੈਰਵ, ਸੰਹਾਰ ਭੈਰਵ, ਅਸੀਤਾਂਗ ਭੈਰਵ ਤੇ ਰੁਰੂ ਭੈਰਵ ਵੀ ਗਏ।
ਮਹਾਭੈਰਵਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਕਾਲਭੈਰਵ ਏਵ ਚ । ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਭੈਰਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੋਧਭੈਰਵ ਏਵ ਚ
ਮਹਾ-ਭੈਰਵ, ਕਾਲ-ਭੈਰਵ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਭੈਰਵ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭੈਰਵ ਵੀ ਗਏ।
ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਂਨਾਹਿਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇ । ਕਾਲਾਗ੍ਗਿਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਸਾਂਨਾਹਿਕੋ ਯਯੌ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਪਏ; ਕਾਲ, ਅੱਗ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਗਏ।
ਉਗ੍ਰਚਣ੍ਡਾ ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਾ ਚ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਚਣ੍ਡਿਨਾਯਿਕਾ । ਚਣ੍ਡੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾ ਚਣ੍ਡੀ ਚਣ੍ਡਕਪਾਲਿਕਾ
ਉਗ੍ਰਚੰਡਾ, ਪ੍ਰਚੰਡਾ, ਚੰਡਿਕਾ, ਚੰਡਿਨਾਇਕਾ, ਚੰਡੇਸ਼ਵਰੀ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਚੰਡੀ ਤੇ ਚੰਡਕਪਾਲੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਨਾਯਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਖਰ੍ਪਰਾਵਿਨ੍ਤਾਃ । ਕੋਟਰੀ ਰਤ੍ਨਯਾਨਸ੍ਥਾ ਸ਼ੋਣਿਤਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਨਾਇਕਾਵਾਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਕੋਟਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੋਣਿਤ ਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਸ੍ਯਾ ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਧਾਰਿਣੀ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀ
ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੁਰ ਪਈ; ਇੰਦਰਾਣੀ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ, ਸ਼ਾਂਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦਿਨੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਕੌਮਾਰੀ ਨਾਰਸਿਂਹੀ ਚ ਵਾਰਾਹੀ ਵਿਕਟਾਕृਤਿਃ । ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਮਹਾਮਾਯਾ ਭੈਰਵੀ ਭੀਮਰੂਪਿਣੀ
ਕੌਮਾਰੀ, ਨਰਸਿੰਹੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਹੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਮਹਾਮਾਇਆ, ਭੈਰਵੀ ਤੇ ਭੀਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵੀ ਗਈਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਥਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਯਾਨਸ੍ਥਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਈਆਂ; ਭਦਰਕਾਲੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਗਈ।
ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਨਯਨਾ ਜਿਹ੍ਵਾਲਲਨਭੀषਣਾ । ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਹਸ੍ਤਾ ਖਡ੍ਗਖਰ੍ਪਰਧਾਰਿਣੀ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀ, ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृषਭਸ੍ਥੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਿਯਾਨਸ੍ਥਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੁਰ ਪਏ; ਸਕੰਦ, ਮੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਿਨਾ । ਏਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਰੇ ਤੁਰ ਪਏ; ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਸਂਭਾषਾਂ ਚ ਯਥੋਚਿਤਾਮ੍ । ਬਾਣਃ ਸ਼ਙ੍ਕਧ੍ਵਨਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਣਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨੁਰ੍ਦਥਾਰ ਸਗੁਣਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯੋਜਿਤਮ੍ । ਬਾਣਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਾਤ੍ਯਕੀ—
ਨਿषਿਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਂਨਾਹੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ । ਬਾਣਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਞ੍ਜਨਂ ਨਾਮ ਨਾਰਦ
ਸਭ ਦੇ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬਾਣਾ ਨੇ 'ਅੰਜਨ' ਨਾਮਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਾਭਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਮ੍ । ਦृष੍ਟਾਵਾऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਮ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਉਹ ਅਸਤਰ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦਿਪਹਿਰ ਦੇ ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਸੀ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।