ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਲਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਲਯਾ ਸ਼ਸ਼ੀ । ਕਲਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਪਵਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਚੰਦ ਹੈਂ; ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਨ ਵੀ ਹੈਂ।
ਕਲਯਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਯਮ ਹੈਂ; ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਲਯਾ ਸ਼ੇष ਈਸ਼ਾਨੋ ਨੈऋਂਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ਼੍ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਫਲਦਾਯਕਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ੇਸ਼, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਨੈਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਕਲਾਕਲਾਯਾਸ਼੍ਚਾਂਸ਼ੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਃ ਸਦਾ
ਤੇਰੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਤ੍ਚਾऽऽਦ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯ ਤਦਨ੍ਤਰੇ । ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍
ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਾ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗੂ ਨੀਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਧਰਮ੍
ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਾਂਸਰੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਕੇਯੂਰਵਲਯਾਵਿਨ੍ਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰਪੰਖ ਦੀ ਮੁਰਸ, ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਾਰਾਙ੍ਗਲੀਯਂ ਚ ਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਪੂਰ੍ਣੈਨ੍ਦੁਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਚੰਚਲਤਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਕਰੋੜਾਂ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਨਾਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਭਿਃ । ਵਯਸ੍ਯੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਗੋਪੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਕਰੋੜਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਪਬਾਲਕਵੇषਂ ਚ ਰਾਧਾਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਗੋਪ ਬਾਲਕ ਦੀ ਵੈਸ਼ਭੂਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਿਨ੍ਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਣਤਂ ਸ੍ਤੁਤਮ੍ । ਵੇਦਾਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਪਰਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੇਦ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਸ੍ਥੂਲਸ੍ਥੂਲਤਮਂ ਰੂਪਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਮਂ ਪਰਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਮੋਟਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਖਮ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਂ ਚ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਪੂਤਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤਾ ਜਲਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਹੈਂ। ਐਸਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਮ ਦੂਬ, ਅੱਖਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ।
ਪਦ੍ਮਾਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਚ ਦਾਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ । ਵੇਦਾਃਸ੍ਤੋਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਸਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਪਦਮਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਉਤਸੁਕ ਹਨ। ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਅਸਮਰਥ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਃ ਸ੍ਤੋਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸ਼ਂਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਏਵ ਚ
ਸ਼ੇਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਈਸ਼ਰ, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨਾਲਂ ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਿਮਨ੍ਯੇ ਜਡ੍ਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਗੁਣਾਤੀਤਮਨੀਹਂ ਚ ਕਿਂ ਸ੍ਤੌਮਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪਰਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਮੰਦੇ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈਂ?
ਅਪਣ੍ਡਿਤੋऽਯਮਸੁਰੋ ਨ ਸੁਰਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਬਲੇਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਇਹ ਅਸੁਰ ਅਣਪੜ੍ਹ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਬਲੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਾ ਭੈਰ੍ਵਤ੍ਸ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਸੁਤਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮਯਾ । ਮਦ੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋऽਪ੍ਯਜਰਾਮਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਡਰ ਨਾ ਪੁੱਤ, ਘਰ ਜਾ, ਸੂਤਲ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਦਾਤ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਕਦੇ ਬੁੱਢਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ।
ਦਰ੍ਪਹਾਨਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਿਣਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਾਯ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਉਸ ਮੂਰਖ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੀ ਹੰਕਾਰਤਾ ਮੈਂ ਤੋੜ ਦਿਆਂਗਾ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਗਤ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਮਮਾਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਵਂਸ਼ਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਪਰਮ੍
ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦਾ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਿਮਿਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪੁਰਾ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਾਰਾਯ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਥਾ
ਇਹ ਜਾਪ, ਜੋ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ । ਗੌਤਮਾਯ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਚ ਗੌਰ੍ਯਾ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤਟੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਗੌਰੀ ਨੇ ਇਹ ਜਾਪ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਭਕ੍ਤਾਯ ਚ ਦਯਾਲੁਨਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿਰਜਾਤਟੇ
ਦਇਆਲੂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਗਵੇ ਚ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਕੁਮਾਰੇਣ ਚ ਧੀਮਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਦਾਸ੍ਯਸਿ ਬਾਣਾਯ ਬਾਣਃ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਨੇਨ ਮਾਮ੍
ਇਹ ਜਾਪ ਪਹਿਲਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਬਾਣ ਨੂੰ ਦੇਵੀਂਗਾ, ਤੇ ਬਾਣ ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੇਗਾ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮੁਬਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍ । ਵृਤਸ੍ਯ ਪੂਜਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਪ, ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ,
ਸੁਸ੍ਨਾਤੋ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਇਹ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਪਦਾਂ ਖਣ੍ਡਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ । ਵਾਰਣਂ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਾਨਾਂ ਭਵਾਬ੍ਧਿਧੋਰਤਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਜਾਪ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਖਣ੍ਡਨਂ ਗਰ੍ਭਵਾਸਾਨਾਂ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍ ।ਬਨ੍ਧਨਾਨਾਂ ਚ ਰੋਗਾਣਾਂ ਖਣ੍ਡਨਂ ਭਕ੍ਤਮਣ੍ਡਨਮ੍
ਇਹ ਜਾਪ ਗਰਭ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦਾ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਵ੍ਰਤੀ ਵ੍ਰਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਤਪਃਸੁ ਚ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਰੱਖੇ ਤੇ ਸਾਰਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।