ਬਲਿਰੁਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੇਨੈਵ ਮਾਤੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਪੁਰਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਠੱਗ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਪੁਣ੍ਯਵਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਧੁਨਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਬਾਣਃ ਸ਼ਂਕਰਕਿਂਕਰਃ । ਆਰਾਚ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਭਕ੍ਤਬਨ੍ਧੁਨਾ
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਰਿਪੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੁਤਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਬਲੇਨ ਯੁਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਵੱਲੋਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਨਾਪਿ ਵਾਰਿਤਃ । ਆਗਤੋऽਸਿ ਪੁਨਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਮਨੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਠਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਭਾਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਕਰੋषਿ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਕਥਮੇਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਨਿਹਤੋ ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੁਵਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ਹਿ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਨਿਭਂ ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੌਣ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ।
ਕੇषਾਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦੇਵ ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ । ਯਥਾ ਭਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਧਾਤਾ ਵੇਧਸਾਮਪਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਸਭ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਾਧਾਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਰਜਸਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਸਤਵ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਚਨਹਾਰ ਰਜਸ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਚਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਤਮਸਸ਼੍ਚਾऽऽਸ਼੍ਰਯਃ ਸੋऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦਰ, ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਹ ਤਮਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸ਼ਂਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕਲਾਃ । ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪ੍ਰਣਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਮਾਨਸਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਸਭ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਨ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਰਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਭ੍ਬਸ੍ਤੇ ਜੀਵਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੇਹਿषੁ
ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰਾਣੀ ਹੈ; ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਆਪ ਦੇ ਹੀ ਪਰਛਾਂਵੇ ਵਜੋਂ ਸਭ ਦੇਹਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਜੀਵਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਂ ਭੋਗੀ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਗਤੇ ਨਰਦੇਵੇ ਯਥਾऽਨੁਗਾਃ
ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਖੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦੇਹਸ਼੍ਚ ਸ਼ਵੋऽਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਬੁਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਞ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਵ ਮਾਯਯਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸੰਤ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਯੇ ਸਨ੍ਤੋ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਚ ਸਨਾਤਨੀ
ਜੋ ਸੰਤ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਦੁਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਪਰਾ ਨਾਰਾਯਣੀਸ਼ਾਨੀ ਤਵ ਮਾਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ । ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਉੱਚੀ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਰਾਣੀ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਯੋ ਯੋ ਮਹਾਨ੍ਵਿਰਾਟ੍ । ਸ ਸੇਤੇ ਚ ਜਲੇ ਯੋਗਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਗੋਕੁਲੇ ਯਥਾ
ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਵੱਡਾ ਵਿਰਾਟ ਹੈ; ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਸ ਏਵ ਵਾਸੁਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ਭਵਾਨ੍ਪਰਃ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਰਾਵਿਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਭਗਵਾਨ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਲਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਲਯਾ ਸ਼ਸ਼ੀ । ਕਲਯਾ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਪਵਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਚੰਦ ਹੈਂ; ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਨ ਵੀ ਹੈਂ।
ਕਲਯਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਕਲਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਯਮ ਹੈਂ; ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਮ ਹੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਲਯਾ ਸ਼ੇष ਈਸ਼ਾਨੋ ਨੈऋਂਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ਼੍ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਫਲਦਾਯਕਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ੇਸ਼, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਨੈਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ।
ਕਲਾਕਲਾਯਾਸ਼੍ਚਾਂਸ਼ੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯੋਗਿਨਃ ਸਦਾ
ਤੇਰੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਜੋਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਤ੍ਚਾऽऽਦ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਯ ਤਦਨ੍ਤਰੇ । ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਸਮ੍
ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਾ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗੂ ਨੀਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤੇਸ਼ਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਧਰਮ੍
ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਾਂਸਰੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਕੇਯੂਰਵਲਯਾਵਿਨ੍ਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰਪੰਖ ਦੀ ਮੁਰਸ, ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਾਰਾਙ੍ਗਲੀਯਂ ਚ ਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਪੂਰ੍ਣੈਨ੍ਦੁਨਿਨ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਚੰਚਲਤਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਕਰੋੜਾਂ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਨਾਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਭਿਃ । ਵਯਸ੍ਯੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਗੋਪੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਕਰੋੜਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੈਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਥੀ ਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।