ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਪੂਤਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਪੂਜਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਤੀਰਥ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਧਿਕਃ ਪੂਜਿਤੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਦਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਨ ਹਿ ਪੂਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਮਿ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸ ਪੂਤਃ ਪਵਨਾਦੇਵ ਸ ਪੂਤਸ਼੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਾਨਾਤ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇਮ੍ਯੋऽਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਬਿਭੇਤਿ ਚ ਤਤਃ ਸੁਰਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਦ੍ਦੇਹੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ੁष੍ਕਤृਣਾਦਿਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭृਤ੍ਯਮਸ੍ਤਵ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਸੁਦੁਲ੍ਰਭਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਸਤਿ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਵਰ ਦਿਤਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਧਃ ਸੁਤਲੇऽਪਿ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਮਤ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਾਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੂਤਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੋਂ, ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਰੂਪੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਬਾਣਂ ਬੋਧਯ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਮਜਂ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੇਨੈਵ ਮਾਤੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਪੁਰਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਠੱਗ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਪੁਣ੍ਯਵਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਧੁਨਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਬਾਣਃ ਸ਼ਂਕਰਕਿਂਕਰਃ । ਆਰਾਚ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਭਕ੍ਤਬਨ੍ਧੁਨਾ
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਰਿਪੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੁਤਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਬਲੇਨ ਯੁਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਵੱਲੋਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਨਾਪਿ ਵਾਰਿਤਃ । ਆਗਤੋऽਸਿ ਪੁਨਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਮਨੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਠਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਭਾਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਕਰੋषਿ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਕਥਮੇਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਨਿਹਤੋ ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੁਵਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ਹਿ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਨਿਭਂ ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੌਣ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ।
ਕੇषਾਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦੇਵ ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ । ਯਥਾ ਭਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਧਾਤਾ ਵੇਧਸਾਮਪਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਸਭ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਾਧਾਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਰਜਸਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਸਤਵ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਚਨਹਾਰ ਰਜਸ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਚਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ । ਤਮਸਸ਼੍ਚਾऽऽਸ਼੍ਰਯਃ ਸੋऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦਰ, ਭਗਵਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਹ ਤਮਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸ਼ਂਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕਲਾਃ । ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪ੍ਰਣਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਮਾਨਸਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਸਭ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਮਨ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਰਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਭ੍ਬਸ੍ਤੇ ਜੀਵਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦੇਹਿषੁ
ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਰਾਣੀ ਹੈ; ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਆਪ ਦੇ ਹੀ ਪਰਛਾਂਵੇ ਵਜੋਂ ਸਭ ਦੇਹਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਜੀਵਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਂ ਭੋਗੀ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਗਤੇ ਨਰਦੇਵੇ ਯਥਾऽਨੁਗਾਃ
ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਖੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦੇਹਸ਼੍ਚ ਸ਼ਵੋऽਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਬੁਦ੍ਧਾਃ ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵਞ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਵ ਮਾਯਯਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸੰਤ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਭਜਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਯੇ ਸਨ੍ਤੋ ਮਾਯਾਮੇਤਾਂ ਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਗਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਚ ਸਨਾਤਨੀ
ਜੋ ਸੰਤ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੀ ਦੁਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਪਰਾ ਨਾਰਾਯਣੀਸ਼ਾਨੀ ਤਵ ਮਾਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ । ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਉੱਚੀ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਰਾਣੀ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਯੋ ਯੋ ਮਹਾਨ੍ਵਿਰਾਟ੍ । ਸ ਸੇਤੇ ਚ ਜਲੇ ਯੋਗਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਗੋਕੁਲੇ ਯਥਾ
ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਵੱਡਾ ਵਿਰਾਟ ਹੈ; ਉਹ ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਸ ਏਵ ਵਾਸੁਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ਭਵਾਨ੍ਪਰਃ । ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਰਾਵਿਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਆਪ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਭਗਵਾਨ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।