ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾ ਯਧਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵ ਵੇਦੋਕ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਯੁਕ੍ਤਮੁਪਹਾਸ੍ਯਂ ਵ ਸਮਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਬਾਣੋ ਦਦਾਤੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸਾਮਞ੍ਜਸ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਬਾਣਾ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗ, ਯਸ਼ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਦਦਾਤਿ ਯਦਾ ਬਾਣੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਜਾ । ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੀਤੋ ਭਗਵਤ੍ਯਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਜੇ ਬਾਣਾ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰੇਗਾ।
ਬਾਣੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸਂਨਾਹੀ ਰਣਸ਼ਾਸ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਾ ऽऽਗਮਨਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਵਯਂ ਸਾਂਨਾਹਿਕਾਃ ਸ਼ਿਵੇ
ਬਾਣਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੇ।
ਉਵਾਚ ਬਾਣਂ ਤਾਂ ਦਾਤੁਂ ਸ ਚ ਨ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਹ । ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਨ ਬੁਬੋਧ ਚ ਸਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜੀ ਨਾ ਹੋਇਆ; ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਮੰਨਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਾਂ ਚ ਸਭਾਮੇਵ ਮਹੋਰਮਾਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਧਰ੍ਮੋ ਬਲਿਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਧਰਮ ਤੇ ਬਲੀ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਆ ਗਏ।
ਰਥਂ ਲਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਤਪ੍ਤੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸੇਵਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦੈਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ੈਰਾਵृਤਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਚ ਸ ਉਵਾਸ ਚ ਸਂਸਦਿ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਰਾਤ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਨਾ
ਕਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਭਗਵਂਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ । ਅਯਂ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲਾਭੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਪੂਤਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਪੂਜਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਤੀਰਥ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਧਿਕਃ ਪੂਜਿਤੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਦਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਨ ਹਿ ਪੂਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਮਿ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸ ਪੂਤਃ ਪਵਨਾਦੇਵ ਸ ਪੂਤਸ਼੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਾਨਾਤ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇਮ੍ਯੋऽਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਬਿਭੇਤਿ ਚ ਤਤਃ ਸੁਰਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਦ੍ਦੇਹੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ੁष੍ਕਤृਣਾਦਿਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭृਤ੍ਯਮਸ੍ਤਵ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਸੁਦੁਲ੍ਰਭਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਸਤਿ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਵਰ ਦਿਤਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਧਃ ਸੁਤਲੇऽਪਿ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਮਤ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਾਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੂਤਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੋਂ, ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਰੂਪੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਬਾਣਂ ਬੋਧਯ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਮਜਂ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੇਨੈਵ ਮਾਤੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਪੁਰਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਠੱਗ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪਦ੍ਰੂਪਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਾਯ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਪੁਣ੍ਯਵਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਧੁਨਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਂ ਬਾਣਃ ਸ਼ਂਕਰਕਿਂਕਰਃ । ਆਰਾਚ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਭਕ੍ਤਬਨ੍ਧੁਨਾ
ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਦੂਰੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਰਿਪੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੁਤਸ੍ਤਥਾ । ਗृਹੀਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਬਲੇਨ ਯੁਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਵੱਲੋਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸਮੁਦ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਨਾਪਿ ਵਾਰਿਤਃ । ਆਗਤੋऽਸਿ ਪੁਨਰ੍ਹਨ੍ਤੁਂ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਮਨੇ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਠਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੌਤਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਭਾਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਕਰੋषਿ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਕਥਮੇਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਤਮਾ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਨਿਹਤੋ ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੁਵਿ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯ ਤੇਜੋ ਹਿ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਨਿਭਂ ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੌਣ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਤੇਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ।
ਕੇषਾਂ ਸੁਰਾਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦੇਵ ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰਃ । ਯਥਾ ਭਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਧਾਤਾ ਵੇਧਸਾਮਪਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਸਭ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਾਧਾਰਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਰਜਸਃ ਸृष੍ਟਿਕਰ੍ਤਾ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਸਤਵ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਰਚਨਹਾਰ ਰਜਸ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਹੈ।