ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯੋ ਹਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗਣੇਸ਼ਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨਪਿ ਤਯੋਃ ਪਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਂਕਰੇषੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ਬਾਣੋ ਨ ਹਿ ਕृष੍ਣਾਤ੍ਪਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇऽਹਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਣਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਹੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਾऽਹਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਅਹਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾ ਸਤੀ ਪੁਰਾ
ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਾ ਸਾ ਚਾਹਂ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਕਾ । ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕਾਨੀ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਭੇਦਤਃ
ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ; ਰਕਤਬੀਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾऽਹਂ ਸੀਤਾ ਜਨਕਕਨ੍ਯਕਾ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਰਤੇ ਭੀष੍ਮਕਨ੍ਯਕਾ
ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਾਂ; ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ; ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰੁਕਮਣੀ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ।
ਸੁਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਤੋ ਦੈਵਾਦ੍ਵृषਭਾਨਸੁਤਾऽਧੁਨਾ । ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ।
ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਚ ਸਨਾਤਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾऽਹਂ ਕਥਯਾਮੀਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਬਾਣਯੁਦ੍ਧੇऽष੍ਟਾਦ- ਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ 'ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਮੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਕਾਲੀ ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਹੁਣ ਇਕ ਸੌ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪਰਾਮ੍ । ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਜੋਤਿ ਰੂਪ, ਸਰਵੋਚ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾ ਯਧਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵ ਵੇਦੋਕ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਯੁਕ੍ਤਮੁਪਹਾਸ੍ਯਂ ਵ ਸਮਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਬਾਣੋ ਦਦਾਤੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸਾਮਞ੍ਜਸ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਬਾਣਾ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗ, ਯਸ਼ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਆਵੇਗਾ।
ਨ ਦਦਾਤਿ ਯਦਾ ਬਾਣੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪ੍ਰਜਾ । ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੀਤੋ ਭਗਵਤ੍ਯਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਜੇ ਬਾਣਾ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰੇਗਾ।
ਬਾਣੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸਂਨਾਹੀ ਰਣਸ਼ਾਸ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਾ ऽऽਗਮਨਂ ਕੁਰ੍ਮੋ ਵਯਂ ਸਾਂਨਾਹਿਕਾਃ ਸ਼ਿਵੇ
ਬਾਣਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੇ।
ਉਵਾਚ ਬਾਣਂ ਤਾਂ ਦਾਤੁਂ ਸ ਚ ਨ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਹ । ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਨ ਬੁਬੋਧ ਚ ਸਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਜੀ ਨਾ ਹੋਇਆ; ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਮੰਨਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਾਂ ਚ ਸਭਾਮੇਵ ਮਹੋਰਮਾਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਧਰ੍ਮੋ ਬਲਿਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਧਰਮ ਤੇ ਬਲੀ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਆ ਗਏ।
ਰਥਂ ਲਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ । ਪ੍ਰਤਪ੍ਤੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸੇਵਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦੈਤ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ੈਰਾਵृਤਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਚ ਸ ਉਵਾਸ ਚ ਸਂਸਦਿ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਰਾਤ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਨਾ
ਕਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਭਗਵਂਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਤਾ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ । ਅਯਂ ਹਿ ਪਰਮੋ ਲਾਭੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਪੂਤਾਨਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਪੂਜਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਤੀਰਥ ਵੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋऽਧਿਕਃ ਪੂਜਿਤੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਦਿ ਵੈष੍ਣਵਃ । ਨ ਹਿ ਪੂਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਮਿ ਵੈष੍ਣਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸ ਪੂਤਃ ਪਵਨਾਦੇਵ ਸ ਪੂਤਸ਼੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਾਨਾਤ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇਮ੍ਯੋऽਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਬਿਭੇਤਿ ਚ ਤਤਃ ਸੁਰਃ
ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਦ੍ਦੇਹੇ ਵਹ੍ਨੌ ਸ਼ੁष੍ਕਤृਣਾਦਿਵਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਿਰੁਵਾਚ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਭृਤ੍ਯਮਸ੍ਤਵ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਸੁਦੁਲ੍ਰਭਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੀ ਸਤਿ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਵਰ ਦਿਤਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਦੈਵਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਧਃ ਸੁਤਲੇऽਪਿ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਮਤ੍ਤੋ ਭਕ੍ਤਾਤ੍ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੂਤਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਮੇਰੇ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੋਂ, ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਰੂਪੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਬਾਣਂ ਬੋਧਯ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਮਜਂ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਦੇਵੇष੍ਵਪਿ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋऽਤਿਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪਦਾ ਸੀ।